Μέχρι τελικής πτώσεως

Ο χορογράφος της Οκτάνας σε νέες περιπέτειες

του Θοδωρή Αντωνόπουλου

Κλικ

 

Από μικρός ήθελε να σκηνοθετεί τους ανθρώπους και να γράφει ιστορίες με χορό. Το ’91 έκανε την πρώτη του χορογραφία και το ’92 γράφτηκε στην Κρατική Σχολή Χορού – κατά βάση, όμως, υπήρξε αυτοδίδακτος. Το ’93 ίδρυσε το χοροθέατρο «Οκτάνα». Οι πρωτότυπες χορογραφίες, οι τολμηρές τους μουσικές επιλογές, που ξεκινούν από το κλασικό ρεπερτόριο και φτάνουν ως το ρεμπέτικο και τον σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο, και η απέριττη σκηνική παρουσία τους καθιέρωσαν ως ένα από τα καλύτερα σχήματα του είδους στη χώρα μας, όπου τιμήθηκαν, μεταξύ άλλων, με δύο κρατικά βραβεία (το ’95 για το «Δάφνις και Χλόη» και το ’96 για τις «Πέντε Εποχές»). Παράλληλα, έδωσαν επιτυχημένες παραστάσεις και εκτός συνόρων (Λισαβόνα, Στοκχόλμη, Λονδίνο, Μπολόνια, Λιόν, Τιφλίδα, Μπατούμ και, φέτος το καλοκαίρι, Άμστερνταμ). Στις 15 Απριλίου, η «Οκτάνα» ανεβάζει στο θέατρο Αμόρε την «Κυρία με τις Καμέλιες» σαν μια εξουθενωτική ελεγεία στην αρρώστια και στον θάνατο, μια σύγχρονη «Ευδοκία», με μουσική acid jazz και trip hop σε επιμέλεια Αριστείδη Μυταρά.

            «Είναι καιρός να ξαναμπολιάσουμε την τέχνη με την κοινωνική κριτική», λέει. «Ακόμα και ο “Ίκαρος” που κάναμε πέρσι υπήρξε έργο πολιτικό, μιλούσε για το αναπόφευκτο τέλος της κοινωνίας των απολαύσεων». Και το γυμνό που συνηθίζει στις παραστάσεις του κι αυτό πολιτικό; «Ναι, τελικά, αν κρίνω από τις αντιδράσεις όσων σοκάρονται από το ζωντανό, το επί σκηνής γυμνό, τη στιγμή που σαν κινηματογραφική, τηλεοπτική ή διαφημιστική εικόνα βρίσκεται παντού γύρω μας εν αφθονία. Αυτό δεν είναι παρά φαρισαϊσμός και φερετζέδικη υποκρισία».