«Στην Ελλάδα ο χορός δεν έχει στέγη»

της Ιωάννας Κλεφτόγιαννη

Ελευθεροτυπία, 5 Αυγούστου 2002

 

Κι αν η πολυσυζητημένη ανάληψη της τελετής έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ανατέθηκε σε έναν ταλαντούχο άνθρωπο που αναδείχθηκε μέσα από το σύγχρονο εγχώριο χορό, τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, και ετούτες τις ημέρες ο χορός ζει στιγμές ένδοξες στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, δυστυχώς, πλην εξαιρέσεων, δεν είναι ούτε από τις πιο τυχερές ούτε από τις πιο ευνοημένες τέχνες στον τόπο μας. Αντιθέτως...

Αν κάθε τόσο, λοιπόν, σε εργοστάσια, μπαρ, κλαμπ ή αποθήκες βλέπουμε κάτι να κινείται, και ο χορός μπήκε διά της «βασιλικής» οδού, τελευταίως, και σε κρατικούς φορείς (Κ.Θ.Β.Ε., ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πατρών), και 2 ομάδες μας, καθώς γράφονται αυτές οι αράδες, παρουσιάζονται δίπλα στους μεγαλύτερους διεθνείς πρεσβευτές του χορού στην Καλαμάτα, η ορχηστική τέχνη παραμένει το «παραπαίδι» του υπουργείου Πολιτισμού.

Τουλάχιστον αυτό αφήνουν να εννοηθεί άνθρωποι που δραστηριοποιούνται χρόνια στο χώρο, αλλά και νέα, πολλά υποσχόμενα «φιντάνια» του. […]

Κατά τον Κωνσταντίνο Ρήγο, την «ψυχή» της «Οκτάνα» και διευθυντή του χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ, ο οποίος δεν αποδέχεται τις γκρίνιες που ακούγονται δεξιά - αριστερά για το επίπεδο των χορευτών μας, «το τοπίο του χορού μας αρχίζει και ξεκαθαρίζει σιγά σιγά». Ο ίδιος, από τους πιο διακεκριμένους του χώρου, θεωρεί πάντως ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για απόλυτη άνθηση του χορού στην Ελλάδα, αλλά «ανθρώπων μέσα στο χορό». «Είναι άνθρωποι που διεκδίκησαν τη θέση τους στο χορό. Τελικά, όσοι δημιουργήσαμε κάτι δεν μάς έχει βοηθήσει κανένας. Τη βοήθεια τη φέραμε μόνοι στον εαυτό μας. Έπειτα είναι σημαντικό το ότι βρίσκομαι στο ΚΘΒΕ και τώρα φτιάχνεται και ένας ολόκληρος χώρος για το χορό. Όμως, η αλήθεια είναι πως καθένας κάνει κάτι πολύ προσωπικό, στην Ελλάδα». […]