Η εικονογράφηση των ονείρων τους - ΙΚΑΡΟΣ

Το Βήμα, Νέες Εποχές, Κυριακή 2 Νοεμβρίου 1997

 

Τα φτερά του Ίκαρου

«Ο μύθος του Ίκαρου που πλησίασε τον ήλιο και έκαψε τα φτερά του είναι ο πυρήνας» λέει ο Κωνσταντίνος Ρήγος για τη νέα δουλειά του. «Δεν αφηγούμαστε όμως τον μύθο ούτε τον εικονογραφούμε». Ο «Ίκαρος» του Χοροθεάτρου Οκτάνα είναι μια κριτική ματιά πάνω στην ματαιοδοξία, πάνω στην έπαρση. Είναι μια αναφορά σε όλα αυτά που οδηγούν τον άνθρωπο στη «φτήνια» και στην πτώση. Είναι η διαπίστωση ότι σήμερα ο έρωτας δεν είναι έρωτας αλλά σεξ. Και ταυτόχρονα η διαπίστωση ότι η δύναμη που σου δίνει η δόξα μπορεί να φέρει τη συντριβή, τη βίαιη συχνά αποκαθήλωση του ειδώλου.

Ένα αεροπλάνο που πέφτει: μέσα σε αυτό ζουν τις τελευταίες στιγμές τους οι έξι ήρωες της μάλλον… σκληρής αλλά και πρωτότυπης ταυτόχρονα ιδέας. Τι κάνουν; Πώς αντιδρούν; Τι σκέπτονται; Όλα αυτά ανιχνεύει με τη χορογραφία του ο Κ. Ρήγος, σε κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι έχει κάνει ως σήμερα, όπως επισημαίνει ο ίδιος. «Θα έλεγα πως είναι μια παράσταση ιδιαίτερα σκληρή, ακραία, όσον αφορά τη δομή αλλά και την αισθητική της. Δεν υπάρχει εδώ ο ρομαντισμός που έβγαινε στις προηγούμενες δουλειές μου. Όλα μοιάζουν με μια μαχαιριά, είναι βίαια, σοκάρουν. Ασχολούμαι μάλλον με αισθήματα… χαμηλού επιπέδου».

Οι ήρωες είναι ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας, δημιουργήματα ενός πολιτισμού που «ευνοεί» την ελαφρότητα της σκέψης, τη ματαιοδοξία, τις φθαρμένες ιδέες… Είναι είδωλα που φτάνουν στον ήλιο και καίγονται. Η φωνή της αεροσυνοδού που ακούγεται στις διάφορες αναγγελίες «ίπταται» πάνω από την κίνησή τους σχεδόν τρομακτικά. Η ώρα της συντριβής φτάνει. «Αυτή η λέξη, “συντριβή”, με έχει απασχολήσει πολύ στο συγκεκριμένο έργο» λέει ο χορογράφος. «Είναι η συντριβή που μπορεί να συμβεί στον καθέναν από εμάς, είναι η καταστροφή μιας ζωής ή το τέλος της. Με αυτή την πορεία προς το τέλος ασχολούμαστε στην παραγωγή μας. Και τελικά δεν μας ενδιαφέρει αν το αεροπλάνο έπεσε ή όχι. Αυτή η πορεία προς μια πτώση που μπορεί να είναι θανατηφόρα, μπορεί και να αποτραπεί ή μπορεί να είναι φανταστική, να μην έχει γίνει ποτέ στην πραγματικότητα, έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί δεν είναι μόνο η στιγμή της υπέρτατης αγωνίας, αλλά και η στιγμή που ο άνθρωπος αποκαλύπτεται, συνειδητοποιεί, καταλαβαίνει… Εφόσον μπορεί να καταλάβει». Η παράσταση θα παρουσιαστεί στις 15 και 16 Νοεμβρίου.