Αυτός ο τύπος που εμφανίζεται γυμνός…

Αυτός ο τύπος που εμφανίζεται γυμνός...
από τον Δημήτρη Τσακούμη

Πολλοί θεωρούν ότι είναι ο σπουδαιότερος Έλληνας χορευτής. Άλλοι τον ξέρουν ως "αυτόν τον τύπο που εμφανίζεται συνήθως γυμνός...". Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αυτόν τον καιρό έχει άγριες διαθέσεις και προσκαλεί όποιον έχει πρόβλημα στο Ρινγκ, το νέο χοροθέαμα που παρουσιάζει στο Θέατρο Τέχνης.
Ο καθηγητής Γ. Β., φίλος του πρωθυπουργού, που η γνώμη του μετράει, είδε για πρώτη φορά τον Κωνσταντίνο Ρήγο να χορεύει στα Καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα. Δεν έκανε σχόλια για την παράσταση, αλλά δήλωσε ενθουσιασμένος με αυτόν που είναι κάτι παραπάνω από ένα σώμα που κινείται, που είναι μια παλλόμενη ψυχή. Είναι αλήθεια ότι από κοντά ο Κωνσταντίνος δεν σου γεμίζει το μάτι. Όταν, όμως, βρίσκεται πάνω στη σκηνή, καταλαβαίνεις εύκολα ότι γεννήθηκε για να ζήσει χορεύοντας. [...]
Εμφανίστηκε ξαφνικά πριν από δέκα περίπου χρόνια δημιουργώντας την ΟΚΤΑΝΑ. Μπήκε στο χορό σαν από μηχανής θεός, γιατί "υπήρχε η ανάγκη να γίνουν τα πράγματα αλλιώς". Αλλά δεν ήρθε με διαθέσεις ιεραποστολικές. Σιγά σιγά κατάφερε να φορμάρει αυτό που είχε στο μυαλό του και πριν από δύο χρόνια (με την εκπληκτική παράσταση Ίκαρος -Αιφνίδια αποσυμπίεση) συνειδητοποίησε ότι έχει δημιουργήσει πλέον το δικό του στίγμα και δεν χρειαζόταν να συγκριθεί με κανέναν. Γι’ αυτό εκνευρίζεται όταν τον ρωτώ για τις καλλιτεχνικές του διαφωνίες με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Δεν μοιάζει να συμμερίζεται την άποψη ότι η σύγκριση είναι ένας επιπλέον τρόπος να καταλάβω τη δουλειά του. Πιστεύει ότι ο καθένας χαράζει διαφορετικό δρόμο, γιατί "έχουμε διαφορετική ιστορία, ενδεχομένως και διαφορετικά ζώδια. Εμένα μου αρέσει η θάλασσα, εκείνου μπορεί να του αρέσει το βουνό. Εγώ είμαι ο Κώστας και εκείνος είναι ο Δημήτρης".
Φαίνεται πως στους κριτικούς του χορού αρέσει αυτό που είναι ο Κώστας. Τον έχουν αντιμετωπίσει πάρα πολύ καλά. "Μάλλον δεν τους έχω κάνει κάτι πάρα πολύ κακό", εξηγεί ο ίδιος. Στο μυαλό μου έρχονται τα φασόλια-γίγαντες 3 Άλφα που φωτογραφήθηκαν για το τελευταίο τεύχος του Wallpaper, λες και συνιστούν την επιτομή του packaging design. Του τονίζω ότι ο χορός (πέρα από την καραγκούνα και τον τσάμικο) είναι εξωτικό είδος στην Ελλάδα. Οι κριτικοί στη χώρα μας τον αγκάλιασαν με τον ίδιο θαυμασμό που οι λιμασμένοι Σκανδιναβοί επεφύλαξαν στα φασόλια-γίγαντες. Με διορθώνει και μου θυμίζει ότι υπάρχουν ανάμεσα στους κριτικούς του χορού ορισμένοι που παρακολουθούν τι συμβαίνει διεθνώς και έχουν αυτό που χρειάζεται για να κρίνουν σωστά. Άλλωστε, αν νιώθει για κάτι υπερήφανος, αυτό είναι η αξία της δουλειάς του αναγνωρίστηκε και στο εξωτερικό. Τόσο μπροστά σε ένα πεπαιδευμένο κοινό όπως αυτό του Φεστιβάλ της Λυών όσο και στην Μπογκοτά όπου πήγε πρόσφατα και έζησε τη συγκίνηση και τον επευφημούν και να ουρλιάζουν. "Επιτυχία δεν ήταν ότι γέμισαν το θέατρο, αλλά ότι ούρλιαζαν", μου λέει. Κάτι σαν ροκ συναυλία, δηλαδή. Είναι προφανές ότι ο Κωνσταντίνος δεν θεωρεί ότι ο χορός είναι για τους λίγους. Αναζητεί την επικοινωνία με το ευρύ κοινό. "Άλλωστε", λέει, "είμαι πιο ροκ και πιο ποπ από όλους".
Δείχνει να έχει ανάγκη τη συνεχή επικοινωνία με τον κόσμο, γιατί δουλεύει αδιάκοπα και ανεβάζει παραστάσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού. Παραστάσεις που κυκλοφορούν μεταξύ τους και διαμορφώνουν ένα περίεργο νταραβέρι. Φοβάται, αλήθεια, τις αρπαχτές; "Δεν βρίσκω ότι έχω κάνει ή θα κάνω ποτέ αρπαχτή. Το να μην κάνω, όμως, κάτι καλά το βρίσκω πολύ λογικό. Ο χρόνος που αφιερώνω στην προετοιμασία είναι όσος χρειάζεται, ώστε οι ιδέες να μην καούν, να μη χαθούν, να μη διαλυθούν". [...]
Τελειώνοντας, ήθελα να δοκιμάσω την τύχη μου. Βάλε κι εμένα να χορέψω κάτι... "Θα σε βάλω. Θέλεις;" Κι αν δεν μπορώ; "Καθένας κάνει ό,τι μπορεί..."
Σκέφτηκα τον εαυτό μου γυμνό – ο Κωνσταντίνος τα συνηθίζει κάτι τέτοια -, γελοίο θέαμα πάνω στη σκηνή. Άσε καλύτερα...