Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι!

Επενδυτής, 27 Ιανουαρίου 2001

του Δημήτρη Τσακούμη

           

Πριν από την παράσταση οι χορευτές της ομάδας Οκτάνα παίζουν με τους θεατές μπουκάλα στον προθάλαμο. Με την έναρξη, όμως, της Τρελής ευτυχίας, τα αστεία τελειώνουν και ξεκινάει το ταξίδι στην «άγρια πλευρά».

Όταν η ερωτική επιθυμία επισκέπτεται τον ύπνο ενός αγοριού μοιάζει με γλυκιά και αφελή νεράιδα – με τούλια και μαγικό ραβδί – που τον καλεί να παίξουν μαζί ένα εύθυμο παιχνίδι σαγήνης και γοητείας. Αν, όμως, ο έφηβος είναι «υποψιασμένος», θα πάρει αυτός το πάνω χέρι και η φαντασίωση μπορεί να οδηγήσει σε άγριο σεξ με το χαριτωμένο ξωτικό. Κάπως έτσι περιγράφεται η ονείρωξη στην τελευταία χορογραφία του Κωνσταντίνου Ρήγου με τίτλο Τρελή Ευτυχία. Ολόκληρο το έργο είναι ένα παζλ με οδυνηρά βιώματα από την παιδική ηλικία. «Ήθελα, κατ’ αρχάς, να κάνω κάτι βίαιο», λέει ο Κωνσταντίνος, «κάτι που να έχει σχέση με τις συχνά επίπονες μνήμες που όλοι κουβαλάμε από τα παιδικά μας χρόνια. Για να φτιάξω τη χορογραφία βασίστηκα στις εμπειρίες των ίδιων των χορευτών. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως τις χρησιμοποίησα αυτούσιες. Υπήρξαν μόνο η αφορμή για να πάρει η παράσταση τη μορφή που τελικά έχει». Ως συνήθως, ο Κωνσταντίνος πιάνεται από τις αφορμές, για να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο. Παραλλάσσει τα ερεθίσματά του και τα αναγκάζει να χωρέσουν στην ιδέα που έχει ήδη συλλάβει. Αυτό συμβαίνει – μεταξύ άλλων – και με τις ηλεκτρικές σόμπες που περιστρέφονται στο σκηνικό και – σύμφωνα με τον ίδιον – του έδωσαν το έναυσμα για να στηθεί η παράσταση: κανένας δεν μπορεί να βρει το νήμα που ενώνει αυτήν την επιλογή του με τις υπόλοιπες, αλλά η χρήση του δικαιώνεται αυθαίρετα στο μυαλό του θεατή. Έπειτα από αρκετά χρόνια δουλειάς και συνεχούς αναζήτησης, ο Κωνσταντίνος φαίνεται να παγιώνει ένα προσωπικό ύφος και, ενώ από καιρό είχε κατακτήσει τη φόρμα και είχε εφεύρει τη δική του γλώσσα στην κίνηση, μόλις τώρα παρουσίασε μια ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ένα ή το άλλο συστατικό της, γιατί το μείγμα είναι περισσότερο ομοιογενές από ποτέ. Άλλωστε, με τον καιρό, η δουλειά του χορογράφου έχει γίνει πιο εύκολη, καθώς οι χορευτές γνωρίζουν πλέον τι ζητάει από αυτούς και – με την καθοδήγησή του – μπορούν να φτιάξουν ξεχωριστές προσωπικότητες, με κορυφαία τη νεράιδα της Έλενας Τοπαλίδου. Η Έλενα δεν χρειάστηκε να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να μοιραστεί μαζί μας την καλύτερη στιγμή της παράστασης. Απλώς πρόσθεσε την άρτια τεχνική της σ’ ένα ρόλο που ήθελε να παίξει από μικρή…