Πριν το γκογκ

Των Αγγελική Σάπικα, Άρη Καβατζίκη

Close up

 

ΠΟΥ: Στο Βασιλικό Θέατρο

ΠΟΙΟΣ: Κωνσταντίνος Ρήγος και Χοροθέατρο Κ.Θ.Β.Ε., στην πρεμιέρα του έργου «Το Δωμάτιο του Ιγκόρ».

TOP SECRET: Το ότι ο διευθυντής του Χοροθεάτρου, χορογράφος και σκηνοθέτης της παράστασης, δεν αφήνει ποτέ τους χορευτές του να δουν τους εαυτούς τους σε βίντεο, πριν ολοκληρωθούν οι τελευταίες παραστάσεις. «Αν συνειδητοποιήσουν την εικόνα τους, τότε μπορεί να γίνει ψεύτικη, να την υποδύονται και να μην την βιώνουν πραγματικά. Αν δεις τι κάνεις, τότε αρχίζεις να σκηνοθετείσαι…».

ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ: Τις σοκολάτες που τρώνε οι περισσότεροι χορευτές, στα διαλείμματα, για μια γρήγορη δόση ενέργειας.

Την ώρα που γεμίζει η πλατεία, στα καμαρίνια περισσεύει η ένταση. Λείπει τίποτε; Ξεχάσαμε την παρτιτούρα! Λίγο τρίψιμο στα χέρια, νερό, δύο καρφίτσες… Οι φροντιστές τρέχουν. Οι πρωταγωνιστές στα μπουντουάρ. Κοστούμια, μακιγιάζ, τελευταίες πινελιές, αναπνοές. Τοποθέτηση της φωνής. Το σόου αρχίζει…

            «Οι χορευτές είναι ατρόμητοι, δεν έχουν μνήμη πόνου» είναι το πρώτο πράγμα που μου αναφέρει η Ιωάννα Λιάκου, υπεύθυνη παραγωγής του χοροθεάτρου. Βλέποντας τις γρατσουνιές στα σώματά τους, καταλαβαίνω αμέσως τι εννοεί. Τρεις μήνες πρόβας, παράλληλα με άλλες παραστάσεις αλλά και μαθήματα, έχουν επιφέρει ραγίσματα, θλάσεις και πολλά άλλα μικροατυχήματα, τα οποία οι χορευτές φαίνονται να ξεχνούν, όταν έρχεται η ώρα να βγουν στη σκηνή. Απόλυτα χαλαροί και χαμογελαστοί, ακόμη κι όταν έχουν μόνο 20 λεπτά, για να βγάλουν από το σώμα τους το παχύ στρώμα πούδρας και να φορέσουν τα κοστούμια του δεύτερου έργου, μοιάζουν να κάνουν κάτι τόσο εύκολο και απόλυτα καθημερινό. Η μουσική του Στραβίνσκι, ειδικά στην «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» (το δεύτερο έργο που παρουσιάζουν), είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μαθαίνω ότι χρειάστηκαν τουλάχιστον 15 πρόβες, για να μάθουν τα σημεία που πρέπει να κάνουν αλλαγές. Για μία παραγωγή, όπου όλα μπορεί να γίνουν λάθος, από το να πηδήξει το cd και να τιναχτούν όλα στον αέρα, μέχρι το να χτυπήσει άσχημα κάποιος χορευτής και να χρειαστεί να πάει στο νοσοκομείο (όπως είχε συμβεί παλιότερα στην Έλενα Τοπαλίδου), ο Κωνσταντίνος δείχνει εκνευριστικά ήρεμος. Στο διάλειμμα, οπότε πρέπει να φορέσει τη δική του στολή (η οποία παραμένει επτασφράγιστο μυστικό για όσους δεν είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν την παράσταση), τριγυρνάει ικανοποιημένος από την ενθουσιώδη αντίδραση του κατάμεστου Βασιλικού Θεάτρου. Δίνει στα παιδιά συγχαρητήρια από τα μεγάφωνα των παρασκηνίων και μεταβιβάζει τα χαιρετίσματα κάποιου γνωστού από το Μπουένος Άιρες… Ύστερα από λίγες μπουκιές σοκολάτας κι ένα γρήγορο και επίπονο μπάνιο αργότερα, οι χορευτές είναι έτοιμοι για το δεύτερο και πιο δύσκολο χορευτικό έργο. Ρωτάω την Αμάλια Μπένετ, αν έχει καθόλου άγχος: «Όχι δεν έχουμε ποτέ άγχος. Το μόνο που ελπίζουμε είναι να αντέξει το σώμα μας». «Η αλήθεια είναι ότι, αν μπορούσαμε, θα τους παίρναμε με φορείο στο τέλος» μου εξομολογείται αργότερα ο εξαιρετικά προικισμένος, «σαδιστής» χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος.