Animal party… - Ένα παζλ εικόνων, κίνησης, ρυθμού μουσικής στη νέα παράσταση του Κ. Ρήγου «Ο ταξιδιώτης του χειμώνα»

 

Της Έφης Μαρίνου

Ελευθεροτυπία – Επτά

 

            «Ο ταξιδιώτης του χειμώνα» έρχεται από τα βόρεια και μέσα στην εποχή του… Η παράσταση του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία – χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου θα σταθμεύσει από τις 5 μέχρι και τις 15 Φεβρουαρίου στο «Χώρα». «Ο ταξιδιώτης» ύστερα από δυσοίωνο ξεκίνημα – δεν παίχτηκε πέρσι το Μάιο έπειτα από συνδικαλιστικές αναταραχές – πήγε καλά στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο Μαυροβουνίου και μετά την Αθήνα θα πάει στο Βελιγράδι, για να καταλήξει ξανά στο Βασιλικό Θέατρο, στη Θεσσαλονίκη.

            Η παράσταση δεν αφηγείται μια ιστορία. Ένα παζλ εικόνων συναντιέται συνειρμικά με θέμα το «χειμωνιάτικο ταξίδι» του Σούμπερτ, ένας θίασος 12 χορευτών αντιπαρατίθεται μετωπικά στον θεατή. Το στόρι παίζει με την ιδέα της σισύφειας «ανάβασης»του σύγχρονου ανθρώπου, την ατακτοποίητη μοναξιά, την ντροπή των εκδιωγμένων πρωτόπλαστων, την παράδοση στη «μοιραία χαρά», το απόλυτο αλληλοξέσκισμα…

            Μέσα σ’ έναν άδειο λευκό χώρο ένας άνθρωπος με στολή προστασίας από ραδιενέργεια στέκεται ακίνητος. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος με μια ντουντούκα του δίνει εντολές για να κινηθεί. Όταν όλοι οι θεατές καθήσουν μπαίνουν οι χορευτές με ρούχα πρόβας. Η πρώτη «διαδρομή» αρχίζει με μεγάλες ταχύτητες σε ρυθμό ρέιβ. Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλον, περπατούν αδιάκοπα, πέφτουν σε νάρκη πάνω σε στρώματα, χρησιμοποιούν διάφορα αντικείμενα που βρίσκονται μπροστά τους. Διάφορες σουρεαλιστικές εικόνες στήνονται: μια γυναίκα πιάνει το πρόσωπό της με δεκάδες μανταλάκια, μια άλλη καλύπτεται ολόκληρη από λευκά χαρτιά ώσπου να γίνει χιονάνθρωπος, κάποια κορίτσια ξαπλώνουν γυμνά με το σώμα σκεπασμένο από βιντεοκασέτες.

            «Είναι η πρώτη φορά που κάνω γυμνό εκφρασμένο με ενοχή» λέει ο Κ. Ρήγος. «Οι άνθρωποι τώρα ντρέπονται και προσπαθούν να καλύψουν τη γύμνια τους. Είναι μια παράξενη παράσταση που απαιτούσε την ουσιαστική συνεύρεση όλων. Δεν φέρει τίποτα χρωματιστό, χαρμόσυνο, ζωντανό όπως λέμε συνήθως. Ο ρυθμός, που επίτηδες πέφτει στα πρώτα 20 λεπτά, έκανε μερικούς θεατές να φύγουν. Κάποιοι στο τέλος φώναξαν “Λευτεριά στους 7”. Η παράσταση, σχεδιασμένη πάνω στην αντίδραση του κοινού, γίνεται ανοιχτή μ’ ένα δραστήριο τρόπο». Μέχρι που ο «ουρανός» ανοίγει πάνω από το κεφάλι των 12 χορευτών. Η «επιφοίτηση» έρχεται μέσω άπειρων εφημερίδων – η πρώτη σκηνογραφική παρέμβαση του Διονύση Φωτόπουλου – που κατεβαίνουν με τη δύναμη χιονοστιβάδας ειδήσεων.

            Στο δεύτερο μέρος βρίσκουμε τους χορευτές μεταμφιεσμένους καταμεσής ενός animal party. Χορεύουν με Ρόμπι Ουίλιαμς και Δημοσθένη Γρίβα, ενώ μια μεγάλη οθόνη προβάλλει επεισόδια από την επιβίωση στην άγρια ζούγκλα.. Το φινάλε παίρνει την ανάλογη μουσική στίξη: Το «My way» καραόκε συνενώνει ηθοποιούς και θεατές, αφού στην οθόνη αναγράφονται οι στίχοι και ο Κ. Ρήγος με το μικρόφωνο στο χέρι κατεβαίνει στην πλατεία.

            Και όμως ακόμα δεν έχουμε φινάλε… Μετά το ευφορικό μουσικό ξεσάλωμα το τέλος έρχεται στο εσωτερικό ενός φιλήσυχου μικροαστικού σπιτιού – δεύτερη σκηνογραφική παρέμβαση του Δ. Φωτόπουλου. Ο κόσμος τώρα έχει βουλιάξει μέσα σ’ ένα πλαστικό σαλόνι κι όλα φαίνεται ν’ αρχίζουν πάλι απ’ την αρχή. Χαρές, λύπες, γέννες, γηρατειά και θάνατος.

            «Η παράσταση θα μπορούσε να μην τελειώνει ποτέ», λέει ο Κ. Ρήγος. «Είναι σχεδιασμένη σαν όλα να δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή. Ένας συνεχής αυτοσχεδιασμός».