Ένας Ορφέας και πέντε Ευρυδίκες

Έψιλον

της Έφης Μαρίνου

 

            Όλα εκτυλίσσονται στη χώρα του εξωπραγματικού, σε μια πόρτα μεταξύ ζωής και θανάτου, μέσα σ’ ένα ρημαγμένο ξενοδοχείο του έρωτα. Το χοροθέατρο Οκτάνα ανεβάζει, σε λίγες μέρες, το έργο Ξενοδοχείον Ορφέας και Ευρυδίκη. Στα βαμμένα κόκκινα έγκατα του παλιού τυπογραφείου και νυν θεάτρου Εμπρός. […]

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ιδρυτής και μόνιμος χορογράφος του χοροθεάτρου, δουλεύει με τους ίδιους χορευτές από τότε που ξεκίνησε, μια ομάδα πολύ καλά συντονισμένη και ανοιχτή σε χορογραφικές προκλήσεις. «Η παρουσία των συνεργατών μου ήταν βασική προϋπόθεση για ό,τι έχουμε κάνει ως τώρα. Με τα περισσότερα παιδιά είμαστε μαζί από τη σχολή. Όταν αποφοιτήσαμε, συνεχίσαμε να δουλεύουμε ως ομάδα και δημιουργήθηκε ανάμεσά μας ένας κώδικας επικοινωνίας. Όταν βλέπεις ότι οι σύντροφοί σου έχουν την δυνατότητα να σε κατανοήσουν και να συμπαρασταθούν στα σχέδιά σου, αισθάνεσαι ότι λύνονται τα χέρια σου. Δεν ντρέπεσαι να πειραματιστείς, να δοκιμάσεις, να προτείνεις ακόμα και την πιο τρελή φαντασίωση». […]

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος χορογράφησε και σκηνοθέτησε την παράσταση μακριά από φόρμες και πεπατημένες. «Η διαδικασία παραγωγής ενός έργου είναι πολύ περίεργη. Στο θέατρο έχεις ένα κείμενο για να δουλέψεις κι αν θέλεις να ξεφύγεις ή να αυτοσχεδιάσεις το ίδιο το έργο θα σε βοηθήσει να το κάνεις. Στο χορό ξεκινάς από το μηδέν. Υπάρχουν μόνο η ιδέα και το ύφος της κίνησης που θα επιλέξεις κάθε φορά. Το χαρακτηριστικό αυτής της παράστασης είναι ότι ολόκληρη η ιστορία διαδραματίζεται σε δύο επίπεδα. Στο χώρο της σκέψης και στο χώρο της πραγματικότητας. Πρόθεσή μου είναι να γίνει αντιληπτό ότι η ιστορία έχει έδρα της το υποσυνείδητο. Οι ξεχασμένοι στο ξενοδοχείο του έρωτα δρουν, κυκλοφορούν και έχουν τις καθημερινές ασχολίες των ανθρώπων που θα έμεναν σ’ ένα τέτοιο ξενοδοχείο, αλλά συγχρόνως λειτουργούν ποιητικά και χορευτικά. Για παράδειγμα, η Ευρυδίκη ξεκινάει να χορεύει ένα σόλο ανυπομονησίας, με κινήσεις επαναληπτικές και συνεχόμενες, που νομίζει κανείς ότι πρόκειται για μια αέναη πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, όμως, ο Ορφέας και η Ευρυδίκη βρίσκονται στη σκηνή, μέσα από άλλα πρόσωπα, και συναντιούνται κρυφά σε κάποιο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Δεν είναι καθόλου εύκολο να εντάξεις στη σκηνή παράλληλη δράση, αφού το μάτι του θεατή δεν έχει εξασκηθεί να παρακολουθεί ταυτόχρονα δυο πράξεις στον ίδιο χρόνο». […]

            Οι Ευρυδίκες του Κωνσταντίνου Ρήγου θα είναι πέντε και η μία από αυτές θα «κατοικήσει» στο σώμα του ίδιου του Ορφέα – Αντώνη Φραγκάκη, εκφράζοντας την ηρωίδα όπως καθρεφτίζεται στα μάτια του αγαπημένου της. Οι υπόλοιπες θα προσωποποιούν την Ευρυδίκη ως ψυχή, ως σώμα, ως φωνή και ως γερασμένο έρωτα.

            Σε όλες τις μέχρι σήμερα δουλειές του, ο Κωνσταντίνος Ρήγος χορογραφεί, προδίδοντας τη διάθεσή του να αποδραματοποιήσει το θέμα και να προβάλει ένα χιουμοριστικό σχόλιο ακόμα κι εκεί όπου το δράμα πρωταγωνιστεί. «Με ενδιαφέρει η κίνηση που, χωρίς να είναι αφηγηματική, μπορεί να διηγηθεί μια ιστορία με την αίσθηση. Πιστεύω ότι ο χορός φτάνει στο θεατή μέσα από αισθήσεις κι όχι μέσα από στέρεες και παγιωμένες θέσεις. Μου αρέσει να ανατρέπω το μύθο. Δεν μπορώ να δω τα πράγματα όπως ακριβώς φαίνονται – είναι θέμα χαρακτήρα, κυρίως. Επιδιώκω με έμμεσο και διακριτικό τρόπο να δείξω ότι το πιο κωμικό πράγμα μπορεί να εμπεριέχει τραγικότητα και το αντίστροφο».

            Η παράσταση του Ξενοδοχείον Ορφέας και Ευρυδίκη, στο θέατρο Εμπρός, αποτελεί την πρώτη ανάγνωση του έργου από το χοροθέατρο Οκτάνα. Σύντομα θα ξεκινήσουν οι πρόβες για ένα καινούριο ανέβασμα της ιστορίας, με διαφορετική σκηνοθετική και χορογραφική άποψη. «Μου αρέσει αυτή η διπλή παρουσίαση του έργου. Η μικρή, μαζεμένη σκηνή του Εμπρός διαμορφώνει μόνη της τα δωμάτια ενός ξενοδοχείου για έρωτα και προσφέρεται για μια παράσταση “εσωτερική”. Η άλλη εκδοχή του μύθου θα καθοριστεί κυριολεκτικά από το διαφορετικό μέγεθος του χώρου. Πρόθεσή μας είναι να πραγματοποιηθεί σε ένα μέρος ανοιχτό, με μεγάλο ύψος και τεράστιο ντεκόρ, έτσι που οι άνθρωποι στη σκηνή να φαίνονται πολύ μικροί. Η δράση θα εκτυλίσσεται αυτή τη φορά στον κάτω κόσμο, όπου τα ερωτευμένα φαντάσματα του Ορφέα και της Ευρυδίκης θα ζουν τον έρωτά τους σαν ιστορία φαντασίωσης».

            Το χοροθέατρο Οκτάνα έχει αρχίσει να φτιάχνει το δικό του κοινό. Εκτός από τον κόσμο που παρακολουθεί παραστάσεις χορού, έρχονται θεατρόφιλοι αλλά και άνθρωποι «ανυποψίαστοι», επειδή κάτι άκουσαν, κάτι διάβασαν, κάτι τους κέντρισε το ενδιαφέρον.

            «Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια τέχνη που μπορεί να παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε. Δεν χρειάζεται εξειδικευμένη παιδεία, όπως ίσως έχει περάσει ως άποψη. Άλλωστε, ο χορός “μιλάει” μια γλώσσα οικουμενική, παγκόσμια, που είναι κατανοητή από τον καθένα, ανεξαρτήτως εθνικότητος».