Οι 5 εποχές

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 28 Απριλίου 1996

της Μαρίας Αδαμοπούλου

 

«Οι Πέντε Εποχές». Τέσσερις του έτους και μία Πέμπτη από το «Χοροθέατρο Οκτάνα» και τον Κωνσταντίνο Ρήγο, που φέτος, καταμεσής της άνοιξης, «διάλεξαν» να χορέψουν, να παίξουν και να κινηθούν ανάμεσα σε ήχους, μυρωδιές και χρώματα καθορισμένα από το χρόνο και τις εναλλαγές της φύσης. Και κάπως έτσι να φέρουν στη σκηνή του «Θεάτρου Πόρτα», ιστορίες θρυμματισμένες από το χρόνο, με πρωταγωνιστές πρόσωπα που ερωτεύονται και ψηλαφούν τις αισθήσεις τους, μοναχικούς οδοιπόρους της ζωής ή ακόμα ανθρώπους που προσπαθούν να ανακαλύψουν τον άλλο τους εαυτό.

Έξι χρόνια ζωής συμπληρώνει φέτος η «Οκτάνα». Ο εικοσιεννιάχρονος Κωνσταντίνος Ρήγος, ψυχή της ομάδας, μαζί με άλλους έντεκα χορευτές κοντά σε μια… ζυγαριά, έναν μποξέρ, ένα ρινόκερο, έναν καναπέ και πολλές κινηματογραφικές εικόνες, συντροφιά με τους ήχους του Σούμαν, του Μπραμς, του Μπερλιόζ και του Σοστακόβιτς θα ξεδιπλώσουν τη δική τους σχέση με τις εποχές του χρόνου αλλά και εκείνη που εφηύραν, την Πέμπτη, «μια αχτίδα φωτός που επιμένει να τρυπώνει από τις ερμητικά κλειστές πόρτες». […]

«Την Οκτάνα», λέει ο Κωνσταντίνος Ρήγος, «δεν την ενδιαφέρει ο χορός μόνος του. Την αφορά το “όλον”. Δεν νοιάζεται να κάνει ακόμη μια παράσταση αλλά να παρουσιάσει ένα έργο που θα έχει κάτι να πει. Κι αυτό προσδιορίζεται όχι μόνο από το θέμα και τους χορευτές αλλά και από όλα όσα το πλαισιώνουν: τη μουσική, το φως, τα αντικείμενα».

Για να στήσει όπως απλά θα λέγαμε την παράστασή του, ξεκινά πάντα από τη μουσική. Ενδιαφέρεται για το μουσικό έργο που έχει επιλέξει να επενδύσει στην ολότητά του, «δεν μ’ αρέσει ο κατακερματισμός, πιστεύω στην ολοκληρωμένη σχέση», κι ύστερα – εγκεφαλικά στην αρχή, πρακτικά στη συνέχεια – οι σκηνές γεννιούνται η μια μετά την άλλη. Κι όπως στις προηγούμενες παραστάσεις έτσι και σ’ αυτή εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο το χορογράφο είναι ο άνθρωπος. «Είμαι ανθρωποκεντρικός. Πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ένας πολυσύνθετος σχηματισμός που είναι απόλυτα μη αναμενόμενος και η έρευνα πάνω στη συμπεριφορά του, την κίνηση, την ισορροπία, την ανισορροπία και το συναίσθημα μέσω του χορού έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Στο χορό ο άνθρωπος ξεπερνά το όριο της φύσης του και μέσα από τις πιο αφύσικες κινήσεις μεταφέρει το καθημερινό. Διαστρεβλώνουμε, λοιπόν, πάνω στη σκηνή τη φύση για να φτάσουμε στη φύση».

Στόχος του; Η επικοινωνία. «Η κίνηση, προσθέτει, είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Όταν ο χορός μιλά από καρδιάς ξεπερνά τις πολιτισμικές διαφορές και γίνεται τόπος επικοινωνίας». Είναι τόπος που για την ομάδα «Οκτάνα» και τον Κωνσταντίνο Ρήγο χρειάζεται να εμπεριέχει το σχόλιο. Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πράγματα που τους χαρακτηρίζουν. Ιδιαιτερότητα ανάμεσα σε άλλες, όπως το χιούμορ – «είναι ένα προσωπικό βίωμα που μ’ ενδιαφέρει να μεταφέρεται στο χορό» – η υπερβολή, η συνύπαρξη ετερόκλητων αντικειμένων - …αισθημάτων, η σύγκρουση. «Τα πράγματα δεν είναι παράλληλα. Το πιστεύω. Δεν επιδιώκω μέσα από τις παραστάσεις τον εντυπωσιασμό. Απλά εγώ έρχομαι σε σύγκρουση με τα δεδομένα της ζωής κι αυτό μεταφέρεται στη σκηνή. Ενοχλούμαι όταν όλα γύρω μου βρίσκονται σε τάξη. Δεν μου αρέσουν κι από μέσα μου βγαίνει μια διάθεση ανατροπής τους. Γιατί έχω την πεποίθηση ότι κάθε στιγμή εγκυμονεί μια άλλη, εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη». […]