Η κινηματογραφική μηχανή σαν προέκταση του χεριού

Το Βήμα, Κυριακή 14 Απριλίου 1996

Της Κλημεντίνης Βουνελάκη

 

Πώς βλέπει ο Κώστας Ρήγος τη σχέση χορογραφίας και σινεμά

            Τα τελευταία πέντε χρόνια ο Κώστας Ρήγος υπογράφει τις χορογραφίες κυρίως για την ομάδα του, την «Οκτάνα», ενώ κατάφερε να αποσπάσει το Κρατικό Βραβείο Χορογραφίας 1995 για την πρωτότυπη ανάγνωση του κλασικού έργου του Ραβέλ «Δάφνις και Χλόη». Στη φετινή παραγωγή, που ετοιμάζεται πυρετωδώς και ανεβαίνει στις 10 Μαΐου στο θέατρο «Πόρτα», θέλησε να συμπεριλάβει και κινηματογραφική εικόνα με τη βοήθεια δύο νέων σκηνοθετών, του Δημήτρη Γιατζουτζάκη και του Γιώργου Λάνθιμου. Έτσι οι «Πέντε Εποχές», ένα σπονδυλωτό έργο για 12 χορευτές και φιλμ 16 mm, συνθέτουν ένα πολυθέαμα. Τι οδηγεί όμως έναν καλλιτέχνη του χορού να φλερτάρει τον κινηματογράφο; Είναι η ακαταμάχητη γοητεία της εικόνας; Ένας άλλος τρόπος να πεις το ίδιο πράγμα; Ή μήπως η αίσθηση ότι το οπτικοακουστικό μέσο κάνει το μήνυμα πιο εύληπτο;

            «Δεν είναι ότι αγάπησα το ιταλικό σινεμά και αργότερα το αμερικανικό, είναι ότι θεωρούσα πάντα τη δουλειά μου δημιουργία εικόνων και άρα την κινηματογραφική γλώσσα πολύ κοντινή. Όσο προχωρώ και τον ανακαλύπτω ως μέσον, επιθυμώ να καταγράψω τον χορό μέσα από την κάμερα. Κάλλιστα μπορείς να δεις μια 16άρα μηχανή σαν προέκταση του χεριού». Για να συμπληρώσει: «Η ενέργεια που παίρνεις από το ζωντανό χορευτικό δρώμενο είναι μοναδική, αλλά εγώ το βλέμμα του φακού το χρησιμοποιώ συμπληρωματικά αφού μπορεί να μεταμορφώσει τα πάντα με τις τεχνικές δυνατότητες που σου παρέχει».