«Όλοι χρειάζονται μια πίστη»

Από τον Αντώνη Καρατζαφέρη

 

            Η σταδιοδρομία του Κωνσταντίνου Ρήγου στο χορό ξεκινά το 1990, εποχή που ιδρύει το Χοροθέατρο Οκτάνα. Μερικά χρόνια αργότερα ήρθαν οι πρώτες μεγάλες  διακρίσεις για το ξεχωριστό ταλέντο του. Το 1995 και το 1996 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Χορού για τις παραστάσεις «Δάφνις και Χλόη» και «Οι Πέντε Εποχές». Το 1999 με το έργο «Το ρινγκ» και το 2001 με το έργο «Τρελή ευτυχία» κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Χορογραφίας και το 1997 του απονεμήθηκε το Βραβείο Μελίνας Μερκούρη. Από το 2001 έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χοροθεάτρου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Οι συνεργασίες ευνοούν την τέχνη

            Το τριήμερο 7, 8 και 9 Απριλίου στο Κέντρο Τεχνών, στο Χαλάνδρι, ο Κωνσταντίνος Ρήγος και ο Νάιτζελ Τσάρνοκ, ένας από τους πιο γνώστους χορευτές και χορογράφους της ΒΡΕτανίας, παρουσιάζουν δύο χορογραφίες υπό τον κοινό τίτλο «Μέγκλα». Ο Τσάρνοκ υπογράφει την παράσταση «Μεσάνυχτα μείον τρία», που εξερευνά με σοβαρότητα την αστεία πλευρά των σχέσεων και ο Ρήγος το «Λευκό θόρυβο», μια παράσταση για την πίστη και τον πόνο. Τις δύο χορογραφίες ερμηνεύουν οι 10 χορευτές του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ.

            Η ιδέα για τη συνεργασία των δύο χορογράφων ανήκει στο Βρετανικό Συμβούλιο. «Αυτές οι συνεργασίες», λέει ο Κωνσταντίνος Ρήγος, «είναι πολύ σημαντικές» και εξηγεί το γιατί: «Η επαφή με ανθρώπους που έχουν διαφορετική σκέψη από τη δική σου αλλά και διαφορετική κουλτούρα ευνοεί την εξέλιξη της τέχνης. Διαφορετικά θα έπρεπε να είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, πράγμα που δεν με ενδιαφέρει καθόλου».

- Γιατί ονομάσατε την παράσταση «Μέγκλα», τι σημαίνει αυτός ο τίτλος;

- Μέγκλα σε γλώσσα αργκό σημαίνει κάτι κομψό και πολυτελές, που προέρχεται από την Αγγλία. Ήταν μια έκφραση των υφασματεμπόρων της δεκαετίας του ’50.

- Η παράσταση που υπογράφεται έχει τον τίτλο: «Λευκός θόρυβος». Από πού αντλεί έμπνευση;

- Η παράσταση είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που βασίζεται στο τρίπτυχο πίστη, αγάπη, ελπίδα. Αναφέρεται στην ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει και να πιαστεί από κάτι. Πρόκειται για έργο εσωτερικού χώρου που διαρθρώνεται σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο οι άνθρωποι παρουσιάζονται σαν θύματα μιας μεγάλης καταστροφής ενός μεγάλου πόνου και στο δεύτερο επίπεδο, που είναι κινηματογραφημένο, οι ίδιοι άνθρωποι παρουσιάζονται σε μια άλλη χρονική στιγμή της ζωής τους, ανακρινόμενοι μπροστά από μια κάμερα…

            Δεν υπάρχει εθνική πολιτική για το χορό

- Πόσο έχει αλλάξει το τοπίο του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του ’90;

- Σαφώς έχει αλλάξει πολύ. Υπάρχουν περισσότεροι και καλύτεροι χορευτές, καλύτερες ομάδες. Παρ’ όλα αυτά δεν έχουν γίνει ακόμη τα βήματα που απαιτούνται για να καθιερωθεί ο χορός ως τέχνη ισάξια με τις άλλες τέχνες. Δεν υπάρχει εθνική πολιτική για το χορό και η πολιτεία δεν βοηθά την προώθηση του ελληνικού χορού στο εξωτερικό. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες βοηθούν τις ομάδες χορού που διαθέτουν να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα επίσης δεν υπάρχουν ινστιτούτα μελέτης για το χορό και άρα δεν υπάρχει θεωρητικός λόγος για το χορό, ενώ οι ομάδες ρεπερτορίου που ανήκουν σε διάφορους φορείς, όπως η ομάδα του ΚΘΒΕ, είναι λίγες.

- Από το 2001 έχετε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χοροθεάτρου στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα θετικά αλλά και τα αρνητικά σημεία από τη δράση του Χοροθεάτρου στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα;

- Το θετικό είναι πως μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα δημιουργήσαμε μια δυνατή ομάδα με καλούς χορευτές, η οποία έχει αποκτήσει το δικό της μεγάλο κοινό στη Θεσσαλονίκη και έχει δείξει τη δουλειά της στο εξωτερικό. Αρνητικό θεωρώ το γεγονός πως το Χοροθέατρο δεν έχει δικό του προϋπολογισμό για να προσδιορίζει τη δράση του ανάλογα με τα χρήματα που διαθέτει. Είναι δύσκολο, επίσης, να είσαι επτά ώρες την ημέρα στο τρίτο υπόγειο όπου κάνουμε τις πρόβες μας. Βέβαια, όλα αυτά είναι προβλήματα που παλεύονται…

- Παρακολουθείτε, φαντάζομαι, όλα αυτά που καθημερινά συμβαίνουν γύρω μας. Ποιο από τα θέματα της καθημερινότητας σας ανησυχεί περισσότερο;

- Με ανησυχεί η ξενοφοβία, αλλά και το γεγονός ότι οι άνθρωποι κοιτάζουν πια μόνο το προσωπικό τους συμφέρον. Βλέπουμε τα πράγματα κοντόφθαλμα, χωρίς να σκεφτόμαστε το κοινό μας μέλλον. Αυτή η τάση υπάρχει πια σε όλα τα πράγματα.