Χορεύοντας με τους κύκνους

του Θάνο Λάμπρου

 

Από τη «Λίμνη των Κύκνων» μέχρι τη «Μνήμη των Κύκνων» υπάρχει μια απόσταση που μόνο αν έχεις ταλέντο και διάθεση για καινοτομίες μπορείς να διανύσεις. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος εξηγεί όχι μόνο τι τον έφερε έως εδώ, αλλά και πώς ήταν το ταξίδι.

Από μικρός μου άρεσε να χορεύω. Επαγγελματικά όμως ο χορός μπήκε σχετικά αργά στη ζωή μου: στα 23 μου. Αφού σπούδασα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο για δύο χρόνια, τα παράτησα, ενώ η πρώτη μου επαφή με το χορό – με τον οποίο μέχρι τότε δεν είχα καμία σχέση – ήταν όταν συμμετείχα με μία φίλη μου σε ένα διαγωνισμό χορογραφίας του Δήμου Αθηναίων, όπου και βρεθήκαμε στους τελικούς. Την επόμενη χρονιά έκανα την πρώτη μου δουλειά, η οποία βρήκε απρόσμενη απήχηση και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκα να έχω τη δική μου ομάδα από δέκα επαγγελματίες χορευτές. Ξαφνικά όλοι ήθελαν να δουλέψουν μαζί μου.

Εγώ ούτε ένιωθα τότε ούτε ήξερα ότι φέρνω το χοροθέατρο στην Ελλάδα. Και δεν νομίζω ότι το έφερα εγώ. Υπήρχαν τέτοιες ομάδες και πριν τη δική μου εμφάνιση.

Χαίρομαι που η προσωπική μου ζωή δεν διαχωρίζεται από τη δουλειά μου. Είναι ένα τίμημα που πληρώνεις, αλλά μακάρι να είναι έτσι όλα αυτά που χρειάζεται να πληρώνουμε.

Δεν νιώθω ότι κουβαλάω κάποιο βάρος ή ότι έχω κάποια ευθύνη απέναντι σε κανέναν. Έχω την τύχη να κάνω αυτό που θέλω, με τις δυσκολίες και τις ευκολίες που αυτό συνεπάγεται, και αυτό να έχει το κοινό του. Μου αρκεί που έχω ανθρώπους που ενδιαφέρονται και παρακολουθούν τη δουλειά μου.

Οι αντιδράσεις που συνάντησα στη δουλειά μου χωρίζονται σε τρία στάδια. Σε πρώτη φάση ήταν πολύ θετικές, αφού ήταν κάτι σχετικά πρωτόγνωρο. Όταν τελείωσα τη σχολή, οι αντιδράσεις άρχισαν να γίνονται πάρα πολλές. Από το χώρο με αποδέχονταν οι κριτικοί, αλλά με απέρριπταν οι συνάδελφοί μου, ενώ το κοινό και ο Τύπος άρχισαν να ενδιαφέρονται όλο και πιο έντονα. Ο κόσμος του χορού διχάστηκε κάποια στιγμή μαζί μου. Τώρα όμως υπάρχει μια πιο υγιής σχέση: σε κάποιους αρέσει η δουλειά μου, σε κάποιους άλλους όχι. Το άγχος μου δεν είναι να αρέσω σε όλους. Αυτό θα ήταν και αφύσικο, εξάλλου.

Στη Μνήμη των κύκνων πήρα το πιο κλασικό και αναγνωρίσιμο έργο της παγκόσμιας χορογραφίας, τη Λίμνη των κύκνων, και το κατακερμάτισα σε χίλια κομμάτια για να το αναλύσω. Προσέγγισα τα βασικά μοτίβα του έργου, όπως ο εγκλωβισμός σε ένα ρόλο, και θέλησα να δω πώς αυτά μπορούν να απαντηθούν στο σήμερα.

Παλαιότερα μου έπαιρνε πολύ λιγότερο χρόνο να ετοιμάσω μια παράσταση. Τώρα δεν μπορώ να ανάψω τα φώτα χωρίς λόγο, δεν μπορώ να βάλω τη μουσική χωρίς λόγο, ούτε τα κοστούμια χωρίς λόγο.

Η Ελλάδα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις χώρες του εξωτερικού όσον αφορά το έμψυχο υλικό.

Η επιλογή του Δημήτρη Παπαϊωάννου ως υπεύθυνου για τις χορογραφίες της Ολυμπιάδας όχι μόνο με βρίσκει σύμφωνο, αλλά τη θεωρώ ιδανική. Αν μου ζητούσαν κάτι αντίστοιχο, θα μπορούσα να το κάνω, αλλά με αγχώνουν οι επικές διαστάσεις.

Αυτό που με χαρακτηρίζει είναι ότι έχω πολύ αναπτυγμένη την αίσθηση της δικαιοσύνης. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι είμαι μάλλον καλό παιδί.