Μια «Λίμνη» με λακκούβες…

Της Ιωάννας Κλεφτόγιαννη

Ελευθεροτυπία

 

            Καλλιτεχνικός διευθυντής του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ πλέον, ο Κωνσταντίνος Ρήγος έχει μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη. Όμως, σε λίγες μέρες επιστρέφει στην Αθήνα μαζί με την τελευταία του δουλειά στο Κρατικό Θέατρο, τη «Μνήμη των Κύκνων». Ένας καταιγιστικός συνδυασμός χορού, κίνησης, μουσικής (με το βασικό θέμα της «Λίμνης» του Τσαϊκόφσκι σε μπόσα νόβα και lounge εκδοχή), που θα παρουσιάζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή από την Τετάρτη έως και την Κυριακή.

- Περιμένατε αλήθεια οι τόσο προσωπικές δουλειές σας να γίνουν αποδεκτές και να ενταχθούν στο θεσμικό πλαίσιο ενός κρατικού φορέα;

- Όταν ξεκίνησα δεν περίμενα τίποτα από όλα αυτά. Τώρα δεν είναι πια ούτε θέμα εντυπωσιασμού ούτε τίποτα. Είναι μόνο μια ζωή που συνεχίζεται. Όπως συνεχίζονται οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, όπως αρχίζει ή τελειώνει η αγάπη. Είναι μια ζωή μέσα στη ζωή μου. Σε κάποιους αρέσει αυτό που κάνω, σε κάποιους όχι. Έχουν πει μέχρι ότι παίρνω LSD και ουσίες για να κάνω αυτές τις σουρεαλιστικές σκηνές!

- Πάντως, κάνατε μια αγνώριστη «Λίμνη των Κύκνων»…

- Δεν σέβομαι τα πράγματα με τον τρόπο που μας επιβάλλονται. Αλλά, στην ουσία, σέβομαι πολύ τον εαυτό μου, και τη «Λίμνη» την έχω αγγίξει όσο πιο ευαίσθητα γινόταν. Όλα τα στοιχεία τα αποδομητικά τα έχω βάλει με αγάπη. Δεν είναι μια παράσταση που χαϊδεύει τα μάτια. Είναι ένας κόσμος διαλυμένος, παράξενος, αρνητικός, εντούτοις όχι πολύ απαισιόδοξος. Μεγάλο μέρος του υλικού αυτοσχεδίασαν οι χορευτές.

- Οι πρόβες πώς ήταν;

- Οι χορευτές «έσπασαν» κάποια στιγμή, συγκινήθηκαν, κλαίγανε, βγάλανε πράγματα δικά τους στη «Λίμνη». Εγώ παρακολουθούσα με χαρά και πολλά γέλια. Διότι κρατάω μια απόσταση. Παρακαλάω να διαλύσει κάποιος και εμένα κάποια στιγμή – δεν έχει συμβεί ποτέ.

- Τι αισθήματα θέλετε να προκαλέσετε στους θεατές σας;

- Θα ήθελα να είναι σαν κάποιος να τους χαστουκίζει, εντός εισαγωγικών, και να τους περνά από το γέλιο στη συνείδηση μιας τραγωδίας. Σα να περνάς συνεχεία πάνω από λακκούβες. Όπου την ώρα που θες να χαρείς δεν μπορείς πια, και την ώρα που θες να αφεθείς στο συναίσθημα μιας λύπης πρέπει να σ’ το κόψει κάποιος απότομα. Και ταυτόχρονα θέλω να ευχαριστηθούν, να βιώσουν κάτι πρωτόγνωρο.

- Τραγουδάτε κιόλας…

- Επειδή σ’ αυτή την παράσταση βγάλαμε τα απωθημένα μας, είπα να βγάλω και εγώ το δικό μου. Από μικρός ήθελα να γίνω τραγουδιστής. Ούτε χορογράφος ούτε κάτι άλλο. Απλώς δεν είχα καλή φωνή.