Η Μνήμη των Κύκνων

Συνέντευξη στην Αναστασία Γρηγοριάδου

 

- Κάποτε υπήρχε ένα μπαλέτο, «η λίμνη των κύκνων», τι είναι αυτό σ’ έκανε να παρουσιάζεις τώρα την «μνήμη των κύκνων»;

- Μ’ ενδιέφερε να δουλέψω πάνω σ’ ένα κλασικό έργο, κάποιες φορές στα δέκα χρόνια που δουλεύω θέλω να το κάνω. Μ’ ενδιαφέρει η ενασχόληση με ένα τέτοιου είδους έργο που έχει μια αναφορά, μια ιστορία και μια συγκεκριμένη αισθητική γραμμή και να δω πώς αυτό το πράγμα μπορεί να έρχεται στο σήμερα και να σημαίνει κάτι στην εποχή μας.

- Από την λίμνη των κύκνων κράτησες τους βασικούς χαρακτήρες, τον άσπρο κύκνο, τον πρίγκιπα και τον μαύρο κύκνο. Τι άλλο κράτησες;

- Περισσότερο απ’ όλα κράτησα την αίσθηση της λίμνης. Το τι σημαίνει η λίμνη και ποιος είναι ο εγκλωβισμός αυτής της κοπέλας στο ρόλο του κύκνου. Με ενδιέφερε να δω τι σημαίνει να είναι εγκλωβισμένος ένας άνθρωπος σ’ ένα ρόλο που δεν επιθυμεί. Η Οντέτ είναι παγιδευμένη στο ρόλο του κύκνου αλλά στη σημερινή εποχή θα μπορούσε να είναι εγκλωβισμένη σε οποιοδήποτε ρόλο. Τι είναι η λίμνη για τον καθένα και πώς μπορεί ο καθένας να περι- ή και αυτό-περιορίζεται στα όρια μιας λίμνης και να υπάρχουν πιθανότητες να μπορεί να ξεφύγει κανείς απ’ αυτό. Αυτές ήταν κάποιες σκέψεις μου κι έτσι κράτησα κάποια μοτίβα του έργου που είναι πάνω απ’ όλα. Τι άλλο κράτησα; Κράτησα κάποια μουσικά θέματα από τη λίμνη των κύκνων, είναι αλήθεια όχι τα πιο γνωστά!

- Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις αλλά ειδικά σ’ αυτήν την χοροθεατρική παράσταση παίζεις με πάρα πολλές τέχνες. Είναι ένα παιχνίδι που σε ενδιαφέρει πολύ αυτό;

- Ναι, είναι κάτι που με ενδιαφέρει ανάλογα βέβαια και με την παράσταση. Σαφώς αυτό είναι κάτι που γενικά με ενδιαφέρει στο χοροθέατρο και το χορό γενικά αυτήν την στιγμή, το πώς δηλαδή διαφορετικές τέχνες να ενταχθούν σ’ ένα πλαίσιο, χωρίς όμως να αλλοιώνουν το θέμα το κυρίαρχο που είναι ο χορός. Τόσο το εικαστικό, όσο και το θεατρικό και το μουσικό μέρος έρχονται να υποστηρίξουν μια άποψη που αφορά εκ των πραγμάτων μια παράσταση χορού.

- Για ποιο λόγο, θα έλεγες εσύ, πρέπει να βάλουμε το χορό στη ζωή μας;

- Νομίζω ότι είναι η πιο άμεσα επικοινωνίσιμη τέχνη αυτή τη στιγμή. Έχει πάρα πολλές προεκτάσεις, πολλές αναφορές και πολλά στοιχεία που είναι προσωπικά αλλιώς αναγνωρίσιμα. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει την δική του ιστορία, να αντιδράσει και να παρασυρθεί ανάλογα με τη δική του ψυχοσύνθεση και την συναισθηματική φόρτιση στην οποία βρίσκεται εκείνη τη στιγμή. Τα έργα του χορού είναι πιο ανοιχτά σε περισσότερες από μία αναγνώσεις.

- Πόσο οικεία πιστεύεις ότι είναι στους θεατές της «η μνήμη των κύκνων»;

- Έτσι όπως είναι διαμορφωμένη αυτή η παράσταση, νομίζω, είναι οικεία, γιατί οι στιγμές που σχολιάζονται και περιγράφονται στο έργο μας αφορούν όλους, είναι κοινές. Είναι σκηνές από τη ζωή όλων μας!

- Μετά από δέκα χρόνια δουλειάς τι είναι αυτό που σε απασχολεί τώρα στο χορό;

- Με απασχολεί το πώς μπορεί αυτή η τέχνη να επικοινωνεί απόλυτα με τον κόσμο και πώς μπορεί να μεταδώσει διάφορες σκέψεις και συναισθήματα για το τι είναι η ζωή μας σήμερα και τι ζούμε γύρω μας.

- Ο χορός είναι μια τέχνη που απαιτεί πολύχρονη και σκληρή δουλειά πριν από αυτό που εμείς βλέπουμε στη σκηνή, από την άλλη όμως είναι και μια τέχνη που έχει μια απίστευτη φυσικότητα. Είναι καλό μυστικό και ζητούμενο αυτό για μια παράσταση χορού;

- Ναι, αυτό που λες είναι μαγικό. Μ’ αρέσει πολύ η ιδέα να φαίνεται ότι αυτό που γίνεται πάνω στη σκηνή μοιάζει ότι θα μπορούσε να το κάνει ο καθένας, αλλά βέβαια δεν μπορεί! Εμένα αυτός είναι ο σκοπός μου, να μπορεί κάτι που είναι απόλυτα έντεχνο, δομημένο και δουλεμένο να μπορεί να μοιάζει σα να είναι μια φυσική κίνηση που πραγματοποιείται εκείνη τη στιγμή μπροστά σου. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει, να καταφέρουμε να υπάρχει μια τέτοια αμεσότητα ανάμεσα στην κίνηση και τη δράση και την επικοινωνία της με το κοινό που να δημιουργεί αυτή τη μαγική σχέση. Παλαιότερα νομίζω ότι οι δουλειές μου ήταν πολύ πιο στυλιζαρισμένες σε σχέση μ’ αυτήν την παράσταση κι αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος το οποίο ήρθε με το χρόνο.

- Δεν είσαι από τους ανθρώπους που έλεγαν από μικροί «εγώ όταν θα μεγαλώσω θα γίνω χορευτής»…

- … μπα, (γελώντας)… τραγουδιστής ήθελα να γίνω…

- Κοίτα όμως που ο χορός εδώ και πολλά χρόνια είναι η ζωή σου!

- Συνέβη, μην σου φαίνεται παράξενο αυτό που σου λέω. Σπούδαζα στο οικονομικό, ήμουν στο δεύτερο έτος, έγινε ένας διαγωνισμός, έλαβα μέρος, πήγα στους τελικούς και τότε είπα, λες να μπορώ να κάνω τελικά χορό – γιατί μ’ άρεσε πολύ από μικρός να χορεύω, απ’ το σπίτι μου μέχρι τα clubs – και σιγά σιγά μπήκα σ’ αυτήν την ιστορία χωρίς να το πολυκαταλάβω. Την επόμενη χρονιά βρέθηκα να κάνω μια παράσταση, να έχω ομάδα, να παίρνω βραβείο στο διαγωνισμό, μπήκα στην Κρατική Σχολή Χορού, σπούδασα για τρία χρόνια ενώ είχα κιόλας ομάδα και μετά πια ασχολήθηκα με τον χορό απόλυτα, δεν έκανα ποτέ και δεν κάνω τίποτε άλλο. Ο χορός με απασχολεί 24 ώρες την ημέρα.

- Όλα αυτά τα χρόνια ποιο είναι το καλύτερο που σου δίνει ο χορός;

- Το ότι μ’ έχει κάνει άλλο άνθρωπο, άλλο μυαλό! Έχει απελευθερώσει το νου, το σώμα μου και τη ζωή μου την ίδια. Ζω μια καλύτερη ζωή απ’ ότι θα ζούσα χωρίς αυτόν. Σίγουρα!