Η «Μνήμη των κύκνων» ως πολιτική πράξη με περιεχόμενο

Της Χρύσας Νάνου

Ο Αγγελιοφόρος της Κυριακής

 

            Ο χορός όχι ως αισθητική απόπειρα που «χαϊδεύει» τα μάτια, αλλά ως πολιτική πράξη είναι η προτεραιότητα που θέτει ο Κωνσταντίνος Ρήγος. Ο καλλιτεχνικός υπεύθυνος του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ ετοιμάζει αυτόν τον καιρό τη νέα του δουλειά, επιχειρώντας να «αναδομήσει» το κλασικότερο των κλασικών μπαλέτων, τη «Λίμνη των κύκνων». Τίτλος της παράστασης, που σχεδιάζεται να ανεβεί τέλη Ιανουαρίου στην ΕΜΣ, «Η μνήμη των κύκνων».

            «Το έργο αυτό εδώ και πολλά χρόνια ήταν μέσα στις σκέψεις μου, καθώς όμως είναι το πιο κλασικό μπαλέτο, η πιο σπουδαία αναφορά στο χορό, κάτι σαν ιερό, σκεφτόμουν ότι δεν έπρεπε να το αγγίξω», λέει ο κ. Ρήγος στον «ΑτΚ» και προσθέτει: «Πέρυσι, με την “Τρελή ευτυχία” στην Αθήνα, άρχισα μία νέα διαδικασία προσέγγισης του πώς χτίζεται μία παράσταση. Τελειώνοντας από εκεί, ήμουν σίγουρος ότι θα έκανα τη “Λίμνη των κύκνων” με τελείως διαφορετικό σκεπτικό στο ανέβασμα.

- Τι να περιμένει το κοινό που θα δει την παράσταση;

- Το κοινό δεν πρέπει να περιμένει απολύτως τίποτα. Θα δει μία άλλη παράσταση, που έχει στο βάθος την αναφορά στη «Λίμνη των κύκνων». Όταν ξεκινάς πολύ καιρό να δουλεύεις ένα έργο και αρχίζεις να το ανακαλύπτεις, φτάνεις πιο βαθιά και οι λεπτομέρειες αποκτούν αξία. Αποφάσισα ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο εγκλωβισμός στο ρόλο του κύκνου. Η Οντέτ είναι υποχρεωμένη να γίνεται κύκνος. Παρότι εμείς το βλέπουμε ως όμορφο, είναι μία κατάρα από την οποία θέλει να ξεφύγει και ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει είναι ο έρωτας. Μεταφέρω ουσιαστικά την παράσταση σε μία λίμνη, που είναι η κοινωνία, όπου ζουν τα 15 πρόσωπα του έργου. Ουσιαστικά, η παράσταση ερευνά τι συμβαίνει γύρω μας, κάνει κριτική στην κοινωνία και τις σχέσεις. Είναι ένα «δύσκολο» έργο. Αν το κοινό έρθει με τη διάθεση να δει μία διασκευή του κλασικού έργου, θα στεναχωρεθεί πολύ.

- Δεν είναι επικίνδυνη μία τέτοια προσέγγιση;

- Σίγουρα. Ίσως είναι η πιο επικίνδυνη επιλογή. Καταρχήν, υπάρχει ο κίνδυνος να μην πετύχει, αλλά αυτό συμβαίνει σε κάθε έργο. Επιπλέον, το κοινό σε τέτοια έργα έχει συγκεκριμένες αναφορές, είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσει τα ταμπού του, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία ιδιόρρυθμη παράσταση. Θα μπορούσε από μία άποψη να μοιάζει ότι διαδραματίζεται στα «σίξτις», όχι κοινωνικά, αλλά αισθητικά. Ήθελα η παράσταση να έχει αισθητική «trash», να μοιάζει ότι αυτούς τους ανθρώπους τους ενδιαφέρει το ιδανικό μέσα από το πιο απλό και το πιο καταφρονητέο πράγμα, αυτό που είναι η καθημερινότητά μας. Έχει μεγάλη σημασία το ότι είναι ένα τρομερά δραματικό έργο, οπότε φτάνει σε μία δραματική κορύφωση. Επίσης, θα ακούγεται η μουσική τυο Τσαϊκόφκσι από το μεγάλο μπαλέτο, διασκευασμένος Τσαϊκόφσκι, με ηλεκτρικές κιθάρες, από μπόσα νόβα μέχρι χαρντ ροκ αλλά και τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μας τον αιώνα που πέρασε.

- Συνεργάζεστε με το ΚΘΒΕ από το 1999. Ποιος θα ήταν ένας πρώτος απολογισμός;

- Πέραν του ότι το Χοροθέατρο έχει πάρει συγκεκριμένη ταυτότητα, αρχίζει πια να γίνεται κατανοητό σε όλους ότι είναι η πιο σημαντική ομάδα χορού στην Ελλάδα, με την έννοια ότι έχει το μεγαλύτερο δυναμικό σε χορευτές και τις μεγαλύτερες υλικοτεχνικές δυνατότητες. Ελπίζουμε ότι τον επόμενο χρόνο θα έχουμε συμμετοχές σε φεστιβάλ του εξωτερικού και θα συνεργαστούμε με ξένους χορογράφους. Θέλω το «Χοροθέατρο» να γίνει μία διεθνής ομάδα χορού. Επιπλέον, μας ενδιαφέρει η ομάδα να χορεύει με τρόπο πολιτικό. Οι παραστάσεις μας θέλουμε να έχουν να πουν κάτι για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και στο χορό σήμερα. Να μην είναι παραστάσεις που απλώς «χαϊδεύουν» τα μάτια. Για μένα πλέον ο χορός δεν είναι μία απλή αισθητική κατάσταση, όπου βλέπεις τους χορευτές να κινούν ωραία το σώμα τους. Με ενδιαφέρει οι παραστάσεις που θα κάνουμε να έχουν άποψη και να αρέσουν ή να μην αρέσουν, αλλά τουλάχιστον να είναι ολοκληρωμένες ως καταθέσεις. Πιστεύω ότι ο χορός είναι πολιτική πράξη και η «Μνήμη των κύκνων» είναι μία τέτοια πράξη.