Η Κυρία με τις Καμέλιες

Down Town

Opinion Χορός

από την Αναστασία Πεσμαζόγλου

 

Μια σύγχρονη ελεγεία στην αρρώστια του έρωτα, στο Χοροθέατρο Οκτάνα από τον Κωνσταντίνο Ρήγο.

Το ύφος του αβάν γκαρντ και προβοκατόρικο. Τ’ όνομά του εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Εμπειρίκου που μιλάει για μια πόλη του έρωτα, της αγάπης και του σεξ. Βασικά συστατικά στοιχεία του Χοροθεάτρου Οκτάνα, που αλλάζει χώρο, χρόνο και στυλ κάθε φορά, ανάλογα με τη δουλειά που παρουσιάζει.

Δάφνις και Χλόη, Ίκαρος, Ξενοδοχείον Ορφέας, Ορφέας και Ευρυδίκη, Πλατεία Μποχές είναι μερικές από τις δουλειές που χαρακτηρίζουν την Ομάδα και παρουσιάστηκαν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. «Αν κάτι χαρακτηρίζει τη δουλειά μου είναι τα άλματα στο χρόνο. Το Δάφνις και Χλόη ήταν νεοκλασικού τύπου έργο, ενώ ο Ίκαρος στο Μέγαρο ήταν ό,τι πιο αβάν γκαρντ έχει παιχτεί στην Ελλάδα, ακραίο σαν θέαμα και σαν αισθητική ακόμη και για το κοινό του Φεστιβάλ της Λιόν». […]

«Ο χορός είναι μια συγκινησιακή τέχνη που σε βγάζει εκτός ορίων».

[…] «Από τις δουλειές που έχω κάνει μέχρι σήμερα, ξεχωρίζω τον Ίκαρο. Ήταν το πιο αυτοβιογραφικό μου έργο. Το ίδιο το έργο μού άλλαξε και το μυαλό. Βλέπεις, όμως, στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη μια προκατάληψη για όσους ασχολούνται με το χορό. Είναι αστείο, σε μια κοινωνία όπου όλα αλλάζουν, να είναι ταμπού ένας άντρας να είναι χορευτής.

            »Με το να ξεκινάς μεγάλος χορό ξέρεις ότι έχεις χάσει το παιχνίδι να γίνεις μεγάλος χορευτής ή να κάνεις κλασικό μπαλέτο. Έχεις κερδίσει όμως ένα μυαλό συγκροτημένο και το γεγονός ότι μπορείς να αντιπαρέλθεις ταμπού και δυσκολίες. Γιατί ο χορευτής δεν είναι μόνο ένα σώμα που γυμνάζεται. Είναι κυρίως η εξέλιξη μιας προσωπικότητας, που είναι πιο έτοιμη να δημιουργήσει. Για μένα ήταν τύχη το ότι δεν ασχολήθηκα από πολύ μικρός. Μπορεί να μην ξεκίνησα από το κλασικό μπαλέτο, το έχω όμως διδαχθεί, έχει ενταχθεί μέσα στο λεξιλόγιό μου, σίγουρα εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να το χορέψω, όμως δεν μπορεί ένας χορευτής να συμμετέχει στη δική μου δουλειά χωρίς να κατέχει την κλασική παιδεία και την τεχνική της. Ο τίτλος Χοροθέατρο μπορεί να σε μπερδεύει, η δουλειά μας όμως είναι καθαρός χορός. Δεν είναι θέατρο μέσα στο χορό.

            »Ο χορός είναι μια συγκινησιακή τέχνη που σε βγάζει εκτός ορίων. Είναι μια ενιαία εικόνα, που εμπεριέχει το χώρο, το χρόνο και την κίνηση. Δεν σου μιλάει στη λογική. Μιλά στις αισθήσεις. Έχει ένα δύσκολο κώδικα, το κοινό όμως μεταφέρει τις δικές του εμπειρίες πάνω σ’ αυτό που βλέπει. Οι συνεργάτες μου είναι όλοι μεταξύ 25 και 35 χρονών. Μετά τα 40 υπάρχει μια φθορά. Υπάρχουν, όμως, πράγματα που τα κάνεις καλά μετά τα 35, γιατί χρειάζεται μια ωριμότητα.

            »Δικό μου χώρο δεν σκέφτομαι να δημιουργήσω. Θέλω να έχω την πολυτέλεια να δουλεύω όπως και όποτε θέλω, χωρίς να μειώνω τη δημιουργικότητά μου. Θέλω να κάνω επιτυχίες, να αρέσει η δουλειά μου στο κόσμο, χωρίς να μπαίνω στη διαδικασία ότι πρέπει να γεμίζω ένα θέατρο κάθε μέρα, προκειμένου να καλύπτω τα έξοδά μου. Να γίνω ένας έμπορος δηλαδή. Είμαι 32 χρονών κι έχω κάνει ήδη τέσσερις πρεμιέρες στην Επίδαυρο. Τέσσερις χορογραφίες. Έχω περάσει από το Μέγαρο, το Ηρώδειο, έχω κάνει πράγματα που μου έχουν δώσει χαρά και κατοχύρωση και επιθυμώ να κάνω πράγματα με ηρεμία, ευχαρίστηση και που θα πάνε το χορό κι εμένα μπροστά. Γενικά, δεν έχω το άγχος της προβολής, στηρίζομαι στη λογική του αντιήρωα, στην απομυθοποίηση των πραγμάτων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ναρκισσεύομαι.

            »Την Κυρία με τις Καμέλιες θα ’πρεπε να την δει ο κόσμος, για να δει την Έλενα να χορεύει αυτόν το ρόλο. Είναι σπάνιο να δεις μια χορεύτρια να χορεύει έτσι! Η Έλενα είναι ένα θαύμα! Θυμάμαι, όταν την πρωτοαντίκρισα να κατεβαίνει τις σκάλες στην Κρατική Σχολή Χορού, είδα τα μάτια της κι είπα: “Αυτήν την κοπέλα θα την πάρω στην Ομάδα.” Η παράσταση αυτή είναι μια άλλη άποψη πάνω στην Κυρία με τις Καμέλιες. Η μουσική του Αριστείδη του Μυταρά είναι μια ροκ, χιπ χοπ, τρανς, ρέιβ μουσική με κάποια πιάνα, που έχει πολύ ενδιαφέρον. Η παράσταση έχει μια «αντι-αισθητική» και μιλάει για το ανεκπλήρωτο του έρωτα μ’ έναν περίεργο τρόπο. Ο Ντέιβιντ Χιούτζ είναι ο Αρμάνδος. Είναι αυτός για τον οποίο αυτή χάνει τη ζωή. Τον διάλεξα γιατί είναι έξυπνος και χορεύει πάρα πολύ καλά.»