«Χορός – κοινό μια σχέση αρχέγονη»

Ελεύθερος Τύπος, Δευτέρα 19 Απριλίου 1999

 

            Σε ένα εντυπωσιακό ασπρόμαυρο σκηνικό, ερειπωμένο και κατεστραμμένο, με πελώριους ανεμιστήρες, εξοπλισμό νοσοκομείου και ένα χαλασμένο μπάνιο, η «Κυρία με τις καμέλιες» πίνει χάπια και χορεύει με βουβό πόνο για τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Αρμάνδου, υπό τους ήχους ηλεκτρονικής μουσικής, άσιντ τζαζ και μπλουζ. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, το κλασικό μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά Υιού αποκτά μια άλλη διάσταση στα χέρια του χορογράφου Κωνσταντίνου Ρήγου, ιδρυτή του χοροθεάτρου «Οκτάνα», που μεταμορφώνεται από έργο σε έργο, σαν χαμαιλέοντας! Γίνεται ένα σύγχρονο έργο, σημερινό, με ένταση, δύναμη και ρυθμό, αφιερωμένο σε όσους έχασαν τον έρωτά τους.

- Το έργο παρουσιάζεται σήμερα με σημαντικές αλλαγές. Πού οφείλονται αυτές;

- Δεν μου άρεσε αισθητικά. Έτσι, άλλαξα το σκηνικό, τον τρόπο που ερμηνεύτηκαν τα περισσότερα κομμάτια και κάποια κοστούμια. Ήθελα κάτι πιο πολύ διαλυμένο, κατεστραμμένο και ίσως… αντιαισθητικό.

- Τι κράτησες από το κλασικό μυθιστόρημα και τι καινούργιο πρόσθεσες;

- Κράτησα σχεδόν τη ροή όπως και στο βιβλίο. Στην απόδοσή του έγινε πολύ σύγχρονο, μια ιστορία σημερινή. Η μουσική είναι πολύ έντονη, με σύγχρονους ρυθμούς, από τριπ χοπ και άσιντ τζαζ μέχρι μπλουζ και ρομαντικά κομμάτια στο πιάνο. Ο ήχος είναι κατεστραμμένος και ακούγεται όπως τα σκρατς ενός παλιού πικάπ!

- Η «Κυρία με τις καμέλιες» είναι ένα ρομαντικό έργο ή μια ελεγεία στην αρώστια του έρωτα;

- Μάλλον το δεύτερο. Είναι ένα έργο για την αρρώστια του έρωτα και τον θάνατο. Για το πόσο σε τραβάει ο θάνατος και πόσο όλα μπορούν να γίνουν μια φευγαλέα κίνηση. Το έργο στηρίζεται ουσιαστικά στην Έλενα Τοπαλίδου.

- Σ’ αρέσει να πειραματίζεσαι;

- Ναι, έτσι κι αλλιώς μ’ αρέσει. Θέλω κάθε φορά να αλλάζω αυτό που κάνω. Όχι μόνο για να προκαλέσω έκπληξη στους άλλους, αλλά για να προκαλέσω έκπληξη στον εαυτό μου. Έχει περάσει η εποχή του αφηγηματικού χορού από τη  μια αλλά έχει περάσει και η εποχή του αφηρημένου…

- Τι θα ψήφιζες από τα δύο;

- Είμαι κάπου στη μέση. Δεν μπορώ να κάνω αφήγηση. Θέλω να πω πολλά πράγματα, αλλά θέλω να τα πω πετώντας τα! Με μια δύναμη, μια ενέργεια, μια έντονη κίνηση, μ’ ένα φορτσάρισμα. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. Αισθάνομαι ότι έτσι είναι η εποχή μου και δεν μπορώ να είμαι αλλιώς.

            Σε αυτό το ρυθμό ζω και σε τέτοιο ρυθμό εκφράζομαι…

- Πώς αντιλαμβάνεσαι τον έρωτα στις μέρες μας:

- Νομίζω ότι ο κόσμος ερωτεύεται κανονικά. Ζει έρωτες, αφήνει έρωτες. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ίσως να έχει αλλάξει ότι κάποια πράγματα γίνονται με μεγαλύτερη ευκολία και ότι προτιμάμε να είμαστε μόνοι μας. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν ψάχνει τον ιδανικό σύντροφο για να ζήσει καλές στιγμές μαζί του.

- Υπάρχει ερωτική σχέση ανάμεσα στο χορό και το κοινό;

- Είναι περίεργο γιατί τους κοιτάς στα μάτια και δεν τους μιλάς, αλλά τους δείχνεις ένα σώμα που κινείται, το οποίο είναι το πιο αρχέγονο πράγμα. Μόνο όταν είμαι με κοινό αισθάνομαι καλά την ώρα που χορεύω. Είναι και μια σχέση που επιβεβαιώνεται, όπως και οι ερωτικές σχέσεις επιβεβαιώνονται…

- Προσχεδιάζεις τα πράγματα ή εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου;

- Δεν προσχεδιάζω τίποτα. Κάθε φορά σκέφτομαι το επόμενο τη στιγμή που κάνω το προηγούμενο.

- Πώς θα χαρακτήριζες τις χορογραφίες σου;

- Δεν ξέρω πώς να τις χαρακτηρίσω. Ανισόρροπες ίσως. Ναι, νομίζω αυτό είναι. Κομμάτια που μιλάνε πάνω σε αισθήσεις. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις. Αυτό που κερδίζεις από αυτόν τον χορό είναι η δύναμη της εικόνας του και η δύναμη της ενέργειας που βγάζει. Ο χορός είναι μια τέχνη που μπορεί να πει ό,τι θέλει και ο καθένας να πάρει ό,τι θέλει.

- Πιστεύεις ότι η σχέση Ελλάδας – χορού έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια;

- 1-0 νικάει η Ελλάδα (γέλια). Νομίζω ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που γίνονται που έχουν μια δύναμη, λένε κάποια πράγματα και ο κόσμος αυτό αρχίζει να το αντιλαμβάνεται, το γνωρίζει και του αρέσει. Οι ουσιαστικές αλλαγές γίνονται όταν αλλάζουν οι δομές. Ακόμη εξαρτώμαστε ως ένα μεγάλο βαθμό από το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο μέχρι στιγμής δεν κάνει τίποτα. Η τέχνη έχει ανάγκη την επιχορήγηση.

- Οι ελπίδες και οι φόβοι σου για το μέλλον;

- Οι ελπίδες μου είναι μην τυχόν και συνειδητοποιήσουμε ότι η ηλιθιότητα που υπάρχει γύρω μας είναι τόσο πολλή που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο για να την αναιρέσουμε. Είναι πολύ συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει στα Βαλκάνια και δυστυχώς αυτός είναι ο φόβος μου για το μέλλον. Ότι είμαστε ένα τίποτα, που ως τίποτα κάνουμε κάτι που νομίζουμε ότι είναι κάτι. Το παιχνίδι της ζωής είναι αλλού…