«Ίσως είμαι εξτρεμιστής…μάλλον είμαι ανήσυχος»

Καθημερινή

Της Σάντυς Τσαντάκη

 

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος σκίζει το γυαλιστερό περιτύλιγμα. Δεν τον ενδιαφέρει πια ούτε η ομορφιά ούτε η λάμψη. Οι χορογραφίες του είναι ασπρόμαυρες κι ενίοτε πολύχρωμες. Δεν του αρέσει να είναι τα πράγματα στη θέση τους. Στο Χοροθέατρο Οκτάνα οι χορευτές γίνονται δράστες ενός κοινού εγκλήματος εκ προμελέτης. […]

            Η τελευταία παραγωγή του Χοροθεάτρου Οκτάνα, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι στο Διεθνές Φεστιβάλ Καλαμάτας, θα φιλοξενηθεί στο θέατρο «Αμόρε» από τις 15 Απριλίου. «Δεν έμεινα ευχαριστημένος από το πώς έγινε στην Καλαμάτα. Το αισθητικό αποτέλεσμα δεν με ενδιαφέρει πια. Ήταν λίγο ιλουστρασιόν, δηλαδή πολύ καλά φτιαγμένο».

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος πειραματίζεται, δεν επαναπαύεται. Η παράσταση στο «Αμόρε» διαφέρει από την παράσταση στην Καλαμάτα: «Αλλάζω τη φόρμα. Διαφοροποιούνται οι σχέσεις. Η κίνηση είναι κάτι αφηρημένο. Το έργο τώρα είναι πιο σκληρό, πιο σημερινό, πιο μαύρο. Κυριαρχεί ο πλαστικός κόσμος της Μαργαρίτας Γκοτιέ. Ο κόσμος που χάνεται», λέει στην «Κ» ο Κώστας Ρήγος, που σκηνοθετεί, χορογραφεί και εμφανίζεται ως ιππότης Ντε Γκριέ.

            Η Μαργαρίτα Γκοτιέ πεθαίνει από φυματίωση, «σήμερα ίσως πέθαινε από έιτζ», παίρνει μορφίνες, ίσως και Prozac. Πόσο αισιόδοξη μπορεί να είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πεθαίνει από φυματίωση; «Το κοινό θα δει τις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Με χιούμορ και ανατροπές. Δεν έχω καμία διάθεση να ανατρέψω την ιστορία, αλλά να την πω. Τα έργα τα καταλαβαίνεις στη διάρκειά τους. Για μένα ο χρόνος στην πρόβα δεν είναι δημιουργικός. Χάνω το ενδιαφέρον μου. Το περιθώριο λάθους είναι αυτό που σε αφήνει να είναι τα πράγματα ζωντανά. Στις παραστάσεις καταλαβαίνεις αν άξιζε να γίνει μια παράσταση».

            Γιατί άλλαξε ο τίτλος; «Γιατί είμαστε 150 χρόνια μετά. Πρόκειται για άλλη σκηνοθετική, σκηνική, ενδυματολογική, ερμηνευτική εκδοχή, ουσιαστικά για μια άλλη παράσταση. Η “Κυρία με τις καμέλιες” είναι ένα έργο που δημιουργήθηκε για την Έλενα Τοπαλίδου». […]

            Τώρα το «Οκτάνα» χορεύει στο «Αμόρε», παλιότερα στην «Αποθήκη», στο «Εμπρός», στο Μέγαρο… «Η διάθεσή μου είναι να “κουνηθεί” ο χώρος, να ανατρέψω μια κατάσταση και τον ίδιο μου τον εαυτό. Μου αρέσει να ισορροπώ σε τεντωμένο σχοινί και να ξέρω ότι αν πέσω, η βουτιά θα είναι δική μου».

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του: «Υπάρχει μια παράσταση που θα ήθελα να είχα κάνει διαφορετικά, το “Δάφνις και Χλόη”. Γιατί ήταν πολύ ρομαντικό. Τον βαριέμαι τον ρομαντισμό. Προτιμώ το σκληρό παιχνίδι της αλήθειας και της επαφής με το κοινό».

            Τον ενδιαφέρουν οι επαναλήψεις των έργων. «Έχω γνωρίσει το έργο, τα προτερήματα και τα ελαττώματά του και βλέπω πόσο πρέπει να ελαττώσω. Από τον “Ίκαρο” θα έκοβα δέκα λεπτά, από την “Ωραία Κοιμωμένη” πέντε». Η διάρκεια, υποστηρίζει στη συνέχεια, έχει να κάνει με τα μεγέθη. Η Πίνα Μπάους έχει παρουσιάσει και παράσταση διάρκειας τρεισήμισι ωρών. Αν θα το έκανε ο ίδιος; «Δεν θα το άντεχα. Σημασία έχει να πεις αυτό που έχεις να πεις». Στην Καλαμάτα η Μαργαρίτα Γκοτιέ «έζησε» 57 λεπτά. […]

            Σε ποια κατηγορία άραγε ανήκει ο Ρήγος; «Μάλλον στους αουτσάιντερ. Ίσως είμαι εξτρεμιστής.

            Μου λένε ότι είμαι προβοκάτορας. Θα μπορούσα να κολλήσω πολλές ετικέτες στον εαυτό μου, αλλά νιώθω σαν να μιλάω στον ψυχαναλυτή μου… Θα μπορούσα να πω ότι είμαι ανήσυχος».