Χορεύοντας με τους λύκους

Από τον Μιχάλη Κρανάκη

Homme

 

Για δεκαπέντε χρόνια χορογραφεί μερικές από τις πιο ωραίες ιστορίες που ώθησαν ποτέ ένα σώμα ν’ αρχίσει να κινείται. Ακόμα κι αν δεν διαβάσετε ποτέ τη συνέντευξη που ακολουθεί, θα αρκούσε να δείτε μία παράστασή του για να καταλάβετε τα πάντα.

- Με ποιο έργο συμμετέχεις στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, που θα γίνει στην Αθήνα;

- Στις 10 και 11 Ιουλίου θα παρουσιαστεί στο Γκάζι το «Δωμάτιο του Ιγκόρ», ένα δίπτυχο πάνω στον Στραβίνσκι, όπως παίχτηκε φέτος στο Κ.Θ.Β.Ε. Παράλληλα, ετοιμάζω τη «Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά για το χειμώνα.

- Πόσο σημαντικά πιστεύεις ότι είναι για την τέχνη του χορού τα διεθνή φεστιβάλ;

- Το να υπάρχουν τρία φεστιβάλ αυτήν την στιγμή στη χώρα μας είναι πολύ σημαντικό γιατί ο κόσμος βλέπει τι γίνεται στο εξωτερικό και οι ελληνικές ομάδες βλέπουν που βρίσκονται σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν έξω.

- Είναι λαϊκό θέαμα ο χορός;

- Όσο και το θέατρο. Η αλήθεια είναι ότι σε ό,τι αφορά στο χορό υπάρχει έλλειψη παιδείας. Αλλά οι θεατρικές παραστάσεις που αντιστοιχούν σε μια παράσταση χοροθεάτρου δεν έχουν ουσιαστικά καμία διαφορά σε δημοτικότητα. Η μόνη διαφορά είναι ότι μια θεατρική παράσταση που κρατάει τρεις μήνες έχει τη δυνατότητα να «χτίσει» ένα κοινό. Ο χορός δεν παίζεται τόσον καιρό γιατί η αντοχή των χορευτών εξαντλείται.

- Υποστήριζες, όμως, πάντα πως η Τέχνη είναι Τέχνη μόνον όταν είναι πολιτική.

- Και συνεχίζω να το υποστηρίζω. Απλά, αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι σε μια περίοδο που είμαι πιο ήρεμος απ’ ότι παλιότερα. Αντιμετωπίζω πολύ πιο βαθιά τα πράγματα πλέον. Γι’ αυτό και οι αποφάσεις μου είναι πια πολύ πιο δύσκολες και καθοριστικές. Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει λιγότερο πολιτικό. Νομίζω ότι αν πριν δημιουργήσεις, έχεις εσύ σκεφτεί περισσότερο, ο θεατής θα νιώσει το μήνυμα. Δεν χρειάζεται να του το εξηγήσεις ή να του το δείξεις καθαρά. Όταν στη «Μνήμη των Κύκνων» έκανα τα καλλιστεία για τη «Μις Σουάν», ήθελα να μιλήσω για την ιδέα της ομορφιάς, όταν τα μόνα «λόγια» των χορευτών στο «Λευκό Θόρυβο» είναι γαβγίσματα και ουρλιαχτά, είναι γιατί – κατά τη γνώμη μου – ζούμε σε μία εποχή όπου έχει εκλείψει ο λόγος. Ή η συνεχής μεταμόρφωση με τους χορευτές να ντύνονται και να γδύνονται στον «Ταξιδιώτη του Χειμώνα» - όλα αυτά είναι στοιχεία που σχολιάζουν μια κοινωνία σε συγκεκριμένη φάση της και τελικά είναι πολιτικά. 

- Πώς θα χαρακτήριζες, λοιπόν, τον εαυτό σου σε σχέση με την τέχνη σου;

- Θα ήθελα να είμαι ό,τι είναι ο Ρόμπι Γουίλιαμς: Entertainer. Αλλά μάλλον είμαι αυτό που έχει πει ο Σαρτρ: «Είμαι αυτό που μπορώ να είμαι». Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Είμαι αυτό που μπορώ να είμαι, για να μπορώ να επιβιώσω, για να μπορώ να υπάρχω και να μπορώ να κάνω αυτό που αισθάνομαι ότι έχει κάποια σημασία. Τόση σημασία όση, τελικά, θα του δώσω εγώ.

- Και αυτό που κάνεις τι είναι, τελικά; Χορός, θέατρο, performance ή κάτι εντελώς δικό σου;

- Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί δεν είμαι συγκεντρωμένος σ’ ένα πράγμα και κάνω και θέατρο και κάνω και εικαστικά και ασχολούμαι και με τη μόδα και τώρα τελευταία φωτογραφίζω ή γράφω για τα ταξίδια που κάνω. Μπορώ να υπάρχω μόνο μέσα από τη διαφορετικότητα. Δεν μπορώ να υπάρξω μέσα από την επιμονή και την εμμονή σε ένα πράγμα. Αλλά από ό,τι κάνω παίρνω. Αν θέλουν να με λένε χορογράφο, ας με λένε χορογράφο. Αν θέλουν να με λένε «τίποτα», ας με λένε «τίποτα». Σημασία έχει ότι αυτό που κάνω αφορά σε κάποιους.

- Και ίσως άλλη μία εμμονή να είναι τα ταξίδια. Ποιο είναι το ωραιότερο ταξίδι που έκανες ποτέ;

- Τα ταξίδια εκτός Ευρώπης είναι τα πιο σημαντικά. Η Σιγκαπούρη, η Γεωργία και το Καράκας ήταν τρία σημεία που μου έδειξαν πραγματικά κάτι διαφορετικό για τον κόσμο. Δεν είμαι άνθρωπος που μετακινούμαι εύκολα. Γι’ αυτό και διακοπές πηγαίνω μόνο στη Σύρο και κάνω μπάνιο μόνο σε μία συγκεκριμένη παραλία του νησιού. Δεν το φανταζόμουν ποτέ όταν ξεκινούσα με την «Οκτάνα», ότι θα κάναμε τόσα ταξίδια στο εξωτερικό.

- Είσαι άνθρωπος του νερού;

- Το στοιχείο μου, στην πραγματικότητα, είναι ο αέρας. Όταν φυσάει στις Κυκλάδες, νομίζω ότι είμαι ευτυχισμένος. Δεύτερο έρχεται το νερό. Το νερό είναι και ένας λόγος για τον οποίο ήθελα να ζήσω στη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκομαι τα τελευταία τέσσερα χρόνια ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Χοροθεάτρου του Κ.Θ.Β.Ε. Αλλά ταυτόχρονα, το νερό είναι και το μεγάλο λάθος της πόλης γιατί δεν μπορείς να το ακουμπήσεις. Έχω πει για τη Θεσσαλονίκη πως αν μπορούσες να κάνεις μπάνιο στο Θερμαϊκό χωρίς να τον κοιτάζεις, που αυτό σημαίνει ότι δε θα έπινες καφέ στην παραλία, τότε θ’ αναγκαζόσουν να κοιτάξεις το διπλανό σου και έτσι η Θεσσαλονίκη θα γινόταν στην πραγματικότητα ερωτική πόλη.