Τι με σημάδεψε

Το Βήμα, 6 Αυγούστου 2003

 

Καταξιωμένοι καλλιτέχνες γράφουν για τα έργα τα οποία άκουσαν, είδαν, διάβασαν και τα οποία καθόρισαν την πορεία τους.

Κωνσταντίνος Ρήγος – «Κontakthof» από την Pina Bausch

«Δεν θυμάμαι ούτε ακριβώς σε ποια ηλικία ήμουν – κάπου στα 20 – ούτε ακριβώς ποιο καλοκαίρι ήταν. Δεν θυμάμαι καν αν είχα αρχίσει να χορογραφώ ή όχι. Χορευτής δεν ήθελα να γίνω ποτέ, μάλλον εξαιτίας μιας τραυματικής εμπειρίας.

Είχα δει τη Λίμνη των Κύκνων και δεν ήθελα καθόλου να χορεύω έτσι, αλλά τότε νόμιζα ότι μόνο έτσι μπορεί να χορέψει κανείς.

Επίσης, δεν μου άρεσαν οι λίμνες, σε αντίθεση με τις μνήμες, οι οποίες έτσι και αλλιώς σε μένα είναι πάντα θολές, όπως οι λίμνες.

Θα αποκαλούσα την ιστορία μου “το χρονικό ενός ηλίθιου θεατή”, που αισθάνεται βλάκας, αλλά ο χρόνος τον γιατρεύει. Καθόμουν στο πάνω διάζωμα του Ηρωδείου, για να θαυμάσω τη χορευτική ομάδα της Pina Bausch να παρουσιάζει το έργο “Kontakthof”. Χορευτές – performers από όλες τις φυλές του κόσμου συναντώνται στη σκηνή και ανταλλάσσουν βλέμματα, χειρονομίες, μικρές κινήσεις, συναισθήματα, ομιλίες, ό,τι μπορεί να σκεφτεί κανείς, αλλά όχι χορό. Τίποτε που να θυμίζει χορό, τίποτε που να μοιάζει με χορό, σαν θέατρο χωρίς λόγια, σαν χορός χωρίς κινήσεις. Και εγώ να βλέπω και να μην καταλαβαίνω γιατί είμαι εκεί, και ποιος με ξεγέλασε! Όλα όσα είχα ακούσει γι’ αυτή τη μεγάλη δημιουργό ήταν ένα ψέμα; Ή εγώ πέτυχα το κακό της έργο;

Και είναι δυνατόν το φεστιβάλ να έχει καλέσει μια κακή παράσταση;

Δεν ήξερα που να στηριχτώ και τι να σκεφτώ. Απλά έβλεπα, και περίμενα το τέλος. Το έργο τελειώνει, το κοινό σηκώνεται όρθιο χειροκροτώντας και φωνάζοντας μπράβο, και εγώ ο μοναδικός “βλάκας”, αναρωτιόμουν τι συμβαίνει και αν όλα είναι μια μυστική συνωμοσία εναντίον μου. Έφυγα σε άθλια κατάσταση. Στον δρόμο έβριζα λέγοντας “δεν είναι δυνατόν”, και άλλες συνήθεις εκφράσεις αγανακτισμένων θεατών. Μισό χρόνο έπειτα συνειδητοποίησα ότι εκείνη η βραδιά είχε αλλάξει τη ζωή μου. Το έργο γύρναγε διαρκώς μέσα στο μυαλό μου, οι παύσεις, οι ανάσες, οι μουσικές, ένα ντοκιμαντέρ με πάπιες, οι επαναλαμβανόμενες γραμμές των χορευτών. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι τελικά υπάρχει τρόπος η ζωή να γίνεται τέχνη. Αποφάσισα ότι αυτόν τον τρόπο πρέπει να ανακαλύψω, κατάλαβα ότι δεν ήμουν “ηλίθιος” αλλά αρνιόμουν να αφεθώ – κατάλαβα ότι “σημασία έχει να αγαπάς”».