Κωνσταντίνος Ρήγος ΜονόΠολη

Συνέντευξη στον Άγγελο Κωβαίο

 

Λίγες μέρες πριν την αναχώρησή του για Θεσσαλονίκη, όπου θα έχει την επιμέλεια της χορογραφίας για τον Πλούτο, σε σκηνοθεσία Δ. Χρονόπουλου, ο Κωνσταντίνος Ρήγος μιλάει στο ΜΟΝΟΠΟΛΗ για το χορό στην Ελλάδα και κάνει μια σύντομη ξενάγηση στους Μήνες Χορού 2000.

- Τι λέει για σένα το «Κρατικό Βραβείο Χορογραφίας»; Είναι ποτέ στόχος η βράβευση για μια δουλειά;

- Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κάποια διαδικασία διαγωνισμού, οπότε δεν είναι στόχος. Δεν είναι κάτι που το σκέφτομαι κατά τη διάρκεια της παραγωγής κάποιου έργου. Και δεν με ενδιαφέρει κιόλας, να σου πω την αλήθεια. Υπάρχει βέβαια και το χρηματικό μέρος, που έχει ένα ενδιαφέρον – χωρίς να είναι κάτι σημαντικό, αλλά ίσως το σημαντικότερο είναι ότι επαναπροσδιορίζεις τη σχέση σου με κάποιους ανθρώπους. Βλέπεις ότι εξακολουθούν να σε στηρίζουν και να εκτιμούν τη δουλειά σου. Σαφώς έχει να κάνει με το ότι λειτουργεί με κάποιον τρόπο και στο κοινό, προσθέτει κοινό στο ήδη υπάρχον, χωρίς να είμαι βέβαιος γι’ αυτό.

- Υπάρχει σύμπτωση του τι αποδέχεται το κοινό με το τι μπορεί να καταλήξει να βραβευθεί;

- Νομίζω ναι. Δεν σημαίνει όμως τίποτε αυτό. Μπορεί μια δουλειά να είναι πάρα πολύ καλή αλλά να μην πάει καθόλου καλά εμπορικά, αν και αξίζει τον κόπο να βραβευθεί.  Έτσι πρέπει να λειτουργούν τα πράγματα, ανεξάρτητα από την αποδοχή του κόσμου ή του Τύπου. Μπορεί κάποια περίοδο π. χ. εγώ να είμαι αγαπητός και την επόμενη καθόλου. Αυτό εξαρτάται από τη διάθεση των ανθρώπων και από το τι εκπέμπω και εγώ.

- Έτσι γίνεται συχνά κριτική: «Α, εντάξει ο Ρήγος τώρα… Τον σπρώχνουν όλοι»…

- Ναι. Αυτό μπορούν να το πούνε για τον καθένα που προχωράει. Το να σε σπρώχνουν όμως όλοι, είναι μια συνομωσία που δεν μπορεί να ισχύει. Στην Ελλάδα συνηθίζεται να πιστεύουμε ότι όποιος προχωράει είναι αδύνατο να προχωράει από μόνος του. Όχι γιατί αξίζει ή μπορεί. Φαντάζομαι ότι μπορεί το ίδιο να θεωρούνε για το εξωτερικό. Ότι με καλούνε στο εξωτερικό επειδή με σπρώχνουνε… Δεν ισχύουν αυτά τα πράγματα. Σίγουρα κάποιος σε ανακαλύπτει, σε βοηθάει, γράφει καλά για σένα. Εγώ στα δέκα χρόνια που κάνω δουλειές έχω πάρει από τους ίδιους ανθρώπους και καλές και κακές κριτικές. Και δεν έχει αλλοιώσει τις σχέσεις μου αυτό. Ούτε θα διαμαρτυρηθώ ούτε θα πω «ευχαριστώ». Θεωρώ ότι αυτό είναι παράλληλο με αυτό που κάνω. Είτε βοηθάει, είτε ζημιώνει…

- Είμαστε πίσω στο χορό στην Ελλάδα;

- Είμαστε σίγουρα πίσω. Στην Ελλάδα είναι πάντοτε περίεργες οι συγκυρίες. Ο χορός, παρόλο που έχει τύχει κάποιας βοήθειας, λειτουργεί δονκιχωτικά. «Πάμε μπροστά και ό,τι γίνει». Δεν υπάρχει κάποια λογική. Η άνθηση του χορού είναι επίσης ένα περίεργο φαινόμενο. Δεν ξέρεις αν θα έχει κάποια θετικά αποτελέσματα ή αν θα σβήσει σε έναν χειμώνα βαρύ και πένθιμο. Αυτή τη στιγμή, ο χορός βρίσκεται σίγουρα σε μια κρίσιμη περίοδο και προσπαθεί να κάνει κάποια σταθερά βήματα, τόσο στην Ελλάδα, φτιάχνοντας ένα κοινό, όσο και στο εξωτερικό που είναι το σημαντικότερο. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα αρχίζει και ακούγεται, χωρίς βέβαια να μπορεί να συγκριθεί με άλλα κράτη που έχουν αναπτύξει και μια φόρμουλα για να εξαγάγουν το χορό τους, να τον προωθούν ή να τον χρησιμοποιούν. Από αυτήν την άποψη, εδώ είμαστε πολύ πίσω. Όχι όμως από άποψη δημιουργίας.

- Υπάρχει κάτι καινούργιο να παρουσιαστεί από κάποιον;

- Εμείς όταν ξεκινήσαμε, ξεκινήσαμε πάρα πολύ απλά. Προσπαθήσαμε να κάνουμε αυτό που μας ενδιέφερε. Δουλέψαμε πολύ και νομίζω ότι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουμε γνωστοί – εντός εισαγωγικών – και να φτιάξουμε κάποιο κοινό. Κάποια στιγμή έχεις να κάνεις επιλογές και εκεί χρειάζεσαι τους ανθρώπους να σε στηρίξουν.

- Απ’ έξω;

- Όχι, εννοώ τους χορευτές. Τους ανθρώπους που θα πιστέψουν σε αυτό το πράγμα και θα κάνουν οτιδήποτε μπορούν για να το υποστηρίξουν. Αισθάνομαι τυχερός, επειδή αυτό συνέβαινε στην ομάδα. Όσοι ήταν στην ομάδα ήταν εκεί «ψυχή τε και σώματι».

- Μπορεί η ομάδα να λειτουργήσει δημοκρατικά;

- Δεν μπορώ να σου πω ότι τα πράγματα είναι πολύ δημοκρατικά. Δυστυχώς, είναι κάποιος που αποφασίζει και πράττει. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια φασιστική κατάσταση, γιατί πολύ απλά, τίποτε δεν προχωράει, αν οι άνθρωποι που θα το στηρίξουν δεν θέλουν να προχωρήσει. Αν δεν έχω αυτούς τους χορευτές, δεν μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά που κάνω. Μαζί με αυτούς εξελίχθηκα εγώ και μαζί με μένα εκείνοι.

- Υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για την κριτική;

- Υπάρχουν στοιχεία, όπως τα φώτα, τα σκηνικά ή ερμηνεία, στα οποία φαίνεται αν έχεις δουλέψει ή όχι. Από ’κει και πέρα είναι θέμα γούστου… Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε, δουλέψαμε σκληρά για να είναι όλα στην εντέλεια. Δεν μου αρέσουν οι αρπαχτές και όποτε το έκανα, το μετάνιωσα και πήρα ένα καλό μάθημα.

- Γιατί δεν συμμετέχεις στους «Μήνες Χορού»;

- Όχι για κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να παρουσιάσω τη δουλειά μου για τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Θέλω το χρόνο για να επικοινωνήσει το έργο με τον κόσμο. Θεωρώ όμως ότι είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ένας χώρος όπου φανερώνονται νέες δουλειές, ακόμη και σε πειραματικό στάδιο, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Δεν είναι καλός ο μήνας που παρουσιάζονται. Αλλά αυτό έχει να κάνει με το ότι τότε υπάρχουν ελεύθεροι χώροι. Οι Μήνες Χορού είναι μια ιδιωτική πρωτοβουλία της Δόνης, που έχει τύχει κάποιας βοήθειας, και μακάρι να είχε και άλλη. Σίγουρα όμως Ιούνιος και Ιούλιος δεν είναι η πιο κατάλληλη εποχή για να δει κανείς χορό σε ένα κλειστό θέατρο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν οι συνθήκες εκείνες που θα κάνουν το χορό να μπορεί να σταθεί εμπορικά σε μια ολόκληρη σεζόν. Πόσα θα δεις σε έναν μήνα; Το κοινό θα πρέπει να είναι υστερικό για να δει 20 ομάδες χορού. Καταλήγεις να σε βλέπουν δηλαδή οι άνθρωποι του χώρου, που ίσως δεν είναι και οι πιο κατάλληλοι για να σε στηρίξουν.

- Παρόλα αυτά, τι θα περίμενες από τη φετινή εκδήλωση;

- Δεν ξέρω όλες τις ομάδες και δεν θέλω να αδικήσω κάποιες. Αν μπορούσα θα τις έβλεπα όλες.

«Ασώματες Δυνάμεις»: Τη Μάχη (Δημητριάδου) την ξέρω. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και πολύ γοητευτική. Έχω δει νομίζω ένα μέρος της δουλειάς – που θα παρουσιάσει – όταν ήμασταν μαζί στη Στοκχόλμη το 1998 για την πολιτιστική πρωτεύουσα. Χαίρομαι πολύ που τη γνώρισα, είναι ένας σημαντικός άνθρωπος με μια πνευματικότητα πολύ σημαντική.

«Soli»: Η μια από τις τέσσερις είναι η Κατερίνα Παπαγεωργίου από την ομάδα μου. Είναι πολύ καλή χορεύτρια και το Video Dance περιμένω να μου το δείξει αυτή την εβδομάδα.

Τη Φιλιώ Λούβαρη δεν την ξέρω…

Η Αντιγόνη (Γύρα) είναι συνεργάτης μου. Δηλαδή μαζί ξεκινήσαμε την ομάδα και τώρα έχει τη δική της ομάδα και πάει πολύ καλά. Το Ξεκόλλα είναι πάρα πολύ καλό κομμάτι. Θα την έβλεπα αυτήν την παράσταση.

Κωνσταντίνος Μίχος («Λάθος Κίνηση»): Θα έβλεπα κάθε δουλειά του γιατί με ενδιαφέρει και μου αρέσει. Μ’ αρέσει πραγματικά.

Χάρις Ανταχοπούλου («Με λίγα λόγια»): Έχει μια πολύ περίεργη γραφή και θα ήθελα να τη δω.

Πατρίτσια Λάζου («Αλλού, Εδώ, Παντού»): Είναι πάρα πολύ καλή χορεύτρια, αλλά δεν έχω δει δουλειά της ως χορογράφου.

Μαρία Γοργία («Αμάλγαμα»): Έχω δει δουλειά της παλαιότερα και είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Φαντάζομαι και αυτή η δουλειά της θα είναι αντίστοιχη.

Ομάδα «Τάδε»: Είναι καινούργια ομάδα, δεν την ξέρω. Θα την έβλεπα λοιπόν γι’ αυτόν το λόγο.

Πέρσα Σταματοπούλου: Για την Πέρσα Σταματοπούλου τι να πω; Μου αρέσει πάρα πολύ και ως χορεύτρια και ως χορογράφος και νομίζω ότι η δουλειά της θα είναι εξαιρετική. Το ίδιο και η Sinequanon…