Χορός

της Νατάσσας Χασιώτη

 

Χοροθέατρο Οκτάνα, ίσον Κωνσταντίνος Ρήγος, και υπήρχαν από καιρό κάποια πράγματα που ήθελα να τον ρωτήσω. Συμφωνήσαμε λοιπόν η συνέντευξη να γίνει στο σπίτι μου, και ξεκινήσαμε χωρίς πρόγραμμα και στημένες ερωτήσεις. (Ομολογώ εκ των υστέρων έβαλα κάποια τάξη, φροντίζοντας πάντως να μην αλλοιώσω – ιδιαίτερα – το χαρακτήρα της κουβέντας μας). Καλύτερα όμως να σας αφήσω να διαβάσετε τι είπαμε με τον Κωνσταντίνο Ρήγο, έναν πολύ νέο χορογράφο.

  - Το «Χοροθέατρο Οκτάνα» παρουσίασε τους « Γάμους» με επιτυχία. Λίγο μετά μου είχες πει ότι θα ήθελες να κάνεις ακόμη κάτι σχετικό με τα Ballets Russes

- Α! δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, απλά ήθελα να κάνω άλλο ένα έργο που να ΄χουν ανεβάσει τα Ballet Russes. Έχουν ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του χορού και με γοητεύουν… Δεν έχω όμως κάτι συγκεκριμένο ακόμη. Θα μου άρεσε το «Μπλε Τρένο» που έχει κάνει η Νιζίνσκα, αλλά φοβάμαι μην τυποποιηθώ! (γέλια).

- Το έχεις δει ;

- Μόνο αποσπάσματα. Μου άρεσε…έχει κάνει και τα κουστούμια η Σανέλ…

- Εμένα θα με γοήτευαν τα «Παιχνίδια» του Nijinsky. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα. Τα κουστούμια είναι και πάλι Σανέλ…

- Έχω σκεφθεί διάφορα πράγματα, αλλά δεν έχω καταλήξει πουθενά, γιατί έτσι και αλλιώς θα περάσει πολύ καιρός πριν μπορέσω να πραγματοποιήσω κάτι από αυτά : θα χρειαστούν λεφτά. Οι Γάμοι ήταν επαγγελματική παραγωγή. Η καινούργια θέλω να είναι μια ανάλογη και καλύτερη. Όσο για ένα καινούργιο έργο, κάνω πολλές σκέψεις. Έχω κάποια ιδέα, με ιστορία που τη φτιάχνω εγώ. Είναι μια ιστορία για τις τέσσερις εποχές του χρόνου, κάτι συμβαίνει σε κάθε εποχή, το οποίο ουσιαστικά την κινεί. Συμβαίνει π. χ. ένα ατύχημα και κινεί το φθινόπωρο. Συμβαίνει ένας έρωτας και κινεί την άνοιξη… Με κάποιες μουσικές που…

- Δε θα ‘ναι Βιβάλντι φαντάζομαι… 

- Όχι! (γέλια). Θα ‘ναι Σούμαν και Σούμπερτ σίγουρα. Αυτό το έργο ήθελα να κάνω φέτος τον Απρίλιο, αλλά ελλείψει χρημάτων δεν θα γίνει.

- Τα ρεμπέτικα; Έλεγες να ξαναδουλέψεις υλικό αλλά και τραγούδια.

- Θα ήθελα να ξαναδουλέψω, υπό άλλες συνθήκες, κάποια στιγμή αργότερα. Πολύ αργότερα. Όχι τώρα.

- Έχεις ατομικές μνήμες;

- Καμία σχέση δεν είχα. Ούτε ακούσματα από παλιά. Εγκεφαλικό ταξίδι θα μπορούσαμε να το πούμε, τα γνώρισα και τα αγάπησα μετά.

- Τι απαιτείς από τους χορευτές σου;

- Δεν μπορώ να βλέπω χορευτές που να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Αυτό είναι ένα «κακό» που το πήρα από την Κρατική ξέρεις…Θέλω οι χορευτές να έχουν γυμνάσει το σώμα τους, να ξέρουν να το χειρίζονται και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις φαντασιώσεις αυτού που τους οδηγεί. Εγώ δεν έγινα ο καλύτερος χορευτής που αποφοίτησε, αν και θα το ήθελα…Για κάθε δρόμο που διαλέγεις θυσιάζεις ορισμένα πράγματα. Ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο με τη χορογραφία. Άρχισα άλλωστε χορό στα 23… […]

- Κι απ’ το σπίτι σου;

- Στην αρχή, δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι απ’ την επιλογή μου, τώρα όμως με βοηθούν πάρα πολύ. Είμαι σε καλό δρόμο κι αυτό μετράει.

- Όταν ξεκίνησες χορό είχες στο μυαλό σου τη χορογραφία;

- Μα πρώτα χορογράφησα και μετά άρχισα να σπουδάζω! (γέλια).

- Λένε πως στάθηκες τυχερός στο ξεκίνημά σου. Σε ευνόησε η τύχη ή κάποιοι άνθρωποι.

- Μπορεί και να στάθηκα τυχερός. Δεν είναι κακό. Δε με χαϊδέψανε. Στον πρώτο διαγωνισμό χορογραφίας, στο Κνωσσός, έδειξα ένα πράγμα αλλόκοτο! Πάνω στην «Αρχόντισσα» του Τσιτσάνη. Ένα πράγμα!... (γέλια). Αν δεν είχε πάντως κάτι, δεν θα ’χε περάσει στους τελικούς από τους ανθρώπους της Επιτροπής που δεν με ήξεραν καθόλου! Αυτό φυσικά μου έδωσε θάρρος να λάβω ξανά μέρος, οπότε πήρα το δεύτερο βραβείο με την «Εκδρομή». Δεν το περίμενα! (Αλλά πήγαινα)! Μετά βρέθηκα με δέκα απόφοιτους της Κρατικής ετοιμάζοντας παράσταση για το καλοκαίρι. Ήρθε εκεί η κ. Νικολούδη να δει τα παιδιά, παρακολούθησε το έργο, και μου είπε ότι υπάρχει κάτι σε μένα, θα ’πρεπε να διδαχτώ όμως κάποια πράγματα…

- Σ’ ενδιαφέρει το μπαλέτο;

- Μου αρέσει πολύ ο Μπαλανσίν. Επί τη ευκαρία νομίζω πως τα έργα του τα χορεύουν καλύτερα στο NYCB. Δε με ξενίζει η αισθητική τους, αν και τα βρίσκω λίγο… τετράγωνα. Ο αφηρημένος χορός πάντως νομίζω ότι είναι περισσότερο Αμερικάνικη υπόθεση.

- Είσαι Ευρωπαίος;

- Δυστυχώς… (γέλια). Θα ήμουν, νομίζω, πιο ευτυχισμένος αν ήμουν πιο Αμερικάνος. Θα έκανα πιο αυθόρμητα αυτό που μου’ ρχεται να κάνω. Οι Ευρωπαίοι είναι εγκεφαλικοί. Εγώ σε κάθε χορογραφία ζω… ένα δράμα: μπορώ εύκολα να βρω τις κινήσεις αλλά κατόπιν τις απορρίπτω! Αρχίζουν τα γιατί…

- Τι ψάχνεις;

- Την ουσία! Γιατί γίνεται καθετί που γίνεται.

- Δεν είναι πρόκληση να προσπαθήσεις κάτι διαφορετικό;

- Θα μπορούσα να δείχνω τη βερσιόν αυτή παράλληλα με βίντεο ώστε να υπάρχουν και οι δύο, ποτέ όμως μόνο κίνηση για την κίνηση.

- Είσαι αυστηρός με τους χορευτές σου;

- Δεν είμαι, αλλά θα ’θελα να ήμουν λίγο περισσότερο. Έχουμε πολύ καλή συνεργασία και μ’ έχουν βοηθήσει πολύ.

- Θες αφοσίωση;

- Α! ναι! (γέλια). Πάρα πολύ!

- Δουλεύεις αυτοσχεδιαστικά;

- Σχεδόν ποτέ. Μ’ αρέσει περισσότερο να βλέπω αυτοσχεδιασμό πάνω σε υλικό που δίνω. Εξαρτάται και από το έργο. Μερικά προσφέρονται περισσότερο από άλλα για κάτι τέτοιο. Με την Έλενα κάναμε πράγματα αυτοσχεδιαστικά και πήγε πάρα πολύ καλά. Χρησιμοποιώ πάντως οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου, το κάνω κίνηση, μοτίβο στη διάρκεια της πρόβας τα οποία πολλές φορές μένουν και στην τελική χορογραφία της παράστασης.

- Ο σπουδαιότερος χώρος που έχεις δουλέψει;

- Η Επίδαυρος! Τρομαχτικός χώρος. Ένιωσα δέος. Ήταν πολύ σπουδαία εμπειρία.

- Τι άλλα πράγματα σου αρέσουν;

- Μου αρέσει το τραγούδι. Θαυμάζω επίσης τους ζωγράφους. Εγώ δεν έχω κανένα ταλέντο στο σχέδιο. Με τον Κατζουράκη σκεφτόμαστε να κάνουμε κάτι εικαστικό – κινητικό στο μέλλον. Θα δούμε.

- Φοβάσαι την κριτική;

- Όχι. Μ’ αρέσει να κάνω κάτι που αρέσει και μ’ αρέσει, ν’ ακούω τι λένε οι άνθρωποι γι’ αυτό που κάνω. Μέχρι στιγμής η κριτική δεν ήταν ιδιαίτερα σκληρή μαζί μου. Προφανώς κάποιος λόγος θα υπάρχει. Άμα κάνω μια βλακεία θα μου το πούνε.

- Και η υστεροφημία;

- Αυτό αφορά τα έργα. Αποκτούν δική τους ζωή, δεν είναι ζήτημα που αφορά τον δημιουργό νομίζω. Εμένα δεν μ’ απασχολεί. Δε σκέφτομαι ποτέ το αύριο.

- Υπάρχει κάτι που θέλω να ρωτήσω από καιρό: γιατί «Οκτάνα»;

- Μ’ αρέσει πολύ το ποίημα του Εμπειρίκου. Μιλάει για μια πόλη που μπορεί να χτιστεί με πράγματα που είναι ο έρωτας, η κίνηση και η ζωή, κι αυτό μ’ αρέσει.

- Έρωτας, κίνηση, ζωή: τι σου λέει αυτό το τρίπτυχο;

- Είναι το ίδιο πράγμα. Ένα και το αυτό. Αυτή την εποχή που είμαι ερωτευμένος, κινούμαι και χορογραφώ, αισθάνομαι ζωντανός, αισθάνομαι πάρα πολύ καλά.

- Μιλώντας για έρωτα, οι «Γάμοι» δεν ήταν απαισιόδοξοι;

- Όχι! Εγώ είμαι αισιόδοξος για τις σχέσεις των ανθρώπων.

- Τις ερωτικές;

- Ναι. Αξίζει να προσπαθήσουμε να μείνουμε μ’ αυτόν που βρήκαμε. Αξίζει και να θυσιάσεις πράγματα γι’ αυτόν που επιλέγεις.

- Έχεις θυσιάσει κάτι;

- Ναι. Μια υποτροφία στην Αμερική. Τι άλλο; Με γεμίζει όμως αυτό που νιώθω και με κάνει να έχω διάθεση να κάνω πολλά πράγματα. Παλιότερα πίστευα ότι μόνο αν είσαι θλιμμένος δημιουργείς.

- Πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για το χορό σήμερα;

- Είναι δύσκολα, αλλά μπορούμε ακόμα να παλέψουμε. Αν σε έξι χρόνια από σήμερα είναι το ίδιο άσχημα, μπορεί και να τα παρατήσουμε. Πού ξέρεις; Θα δούμε. Οικονομικά είναι άσχημα, αλλά υπάρχει ενδιαφέρον απ’ τον κόσμο. Εμείς αντέξαμε και κάναμε 22 παραστάσεις με τους «Γάμους».

- Και το καλοκαίρι;

- Περιοδεία με τους «Γάμους». Οπουδήποτε στην Ελλάδα, Χανιά, ίσως, και αλλού. Λέγοντας για το μέλλον θα ’θελα να κάνω dance-video. Τα ζηλεύω φοβερά! Χρειάζονται βέβαια αρκετά λεφτά για κάτι τέτοιο. Για την ώρα θα ’θελα να είχαμε τη δυνατότητα να στήνουμε μια εξέδρα σε μέρη της Ελλάδας και να χορεύουμε τους «Γάμους»...