Ο χορός είναι προσεγγίσιμη τέχνη

Παρατηρητής, 25 Μαΐου 1998

 

- Ποια είναι η μέχρι σήμερα πορεία του χοροθεάτρου ΟΚΤΑΝΑ;

- Το χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ ιδρύθηκε το 1990. Ξεκίνησε με πειραματικές παραστάσεις. Ουσιαστικά η δράση του ξεκίνησε το 1993. Στην περίοδο μέχρι το 1993, είχαμε κερδίσει το β’ βραβείο στον διαγωνισμό χορογραφίας με το κομμάτι “Μήπως είστε της εκδρομής”, πάνω σε ποίηση Σεφέρη και σε ταγκό παλιά. Μετά το 1992 το α’ βραβείο για χορογραφία πάνω σε μουσική Βασίλη Τσιτσάνη “Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα”. Από το 1993 – 98 κερδίσαμε το Εθνικό βραβείο χορού για το 1995 και το 1996 με το “Δάφνις και Χλόη” και τις “Πέντε εποχές” αντίστοιχα. Πέρυσι εγώ πήρα το βραβείο “Μελίνα Μερκούρη”, για την προσφορά μου στο χορό ως νέος καλλιτέχνης. Έχουμε κάνει 10-12 παραγωγές εκ των οποίων θεωρούμε σημαντικές όσες έχουν να κάνουν με το ρεμπέτικο τραγούδι, το “Δάφνις και Χλόη”, “Οι πέντε εποχές”, “Το ξενοδοχείο Ορφέας”, “Ο Ίκαρος”, και την παράσταση που παρουσιάζουμε και η οποία φέρνει κομμάτια και από τις τρεις παραστάσεις μας.

- Πρόκειται για μία γνωριμία με κάτι “ξένο” προς τα δεδομένα.

- Ουσιαστικά είναι μία γνωριμία με μία τέχνη λίγο περίεργη. Η ομάδα μας δεν είναι ακριβώς χοροθεατρική. Αγγίζει περισσότερο τα όρια του χορού. Είναι μια γνωριμία μιας παράστασης σύγχρονης που ενώ στο εξωτερικό είναι συνηθισμένη στην Ελλάδα είναι άγνωστη.

- Στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί τέτοιο κοινό που να ανταποκρίνεται στο συγκεκριμένο είδος παράστασης;

- Κρίνοντας από τις παραστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό, που ανταποκρίνεται και σταδιακά αυξάνεται σε σχέση με το τι θέλει να δει, τι περιμένει και πόσο προετοιμασμένο είναι για εκπλήξεις. Από την αρχή προβληματιζόμαστε για την δουλειά μας γι’ αυτό και αν και ξεκινήσαμε από το 1993 με τους “Γάμους”, που ήταν αρκετά χορογραφημένη παράσταση με την έννοια του όρου χορογραφία, πήγαμε στο “Δάφνις και Χλόη”, που ήταν ένα έργο θα έλεγα το περισσότερο εμπορικό σε σχέση με τα άλλα που κάναμε, σαν επιτυχία, που σε βάζει δέκα σκάλες μετά και αλλάζει τη σχέση σου με το κοινό και με την πολιτεία και με τους θεατές και τους κριτικούς και με τον ίδιο σου τον εαυτό. Ενώ όμως είναι ένα έργο τολμηρό σε κάποιες εκφάνσεις του, για μένα είναι λιγότερο προχωρημένο χορογραφικά και στο ύφος που μ’ ενδιαφέρει. Από εκεί και πέρα είναι “Οι πέντε εποχές”, “Ο Ορφέας” και ο “ Ίκαρος” που είναι ακριβώς αυτό που εκφράζει εμένα στο χορό. Δεν είναι εύκολο το κοινό αλλά και δεν είναι κάτι που το ζητάμε σώνει και καλά. Το κοινό μαθαίνει να βλέπει καλά πράγματα ανεξάρτητα αν είναι θέατρο, χορός, μουσική ή ζωγραφική. Το κοινό θέλει να βλέπει κάτι που να το εκφράζει και να μπορεί να επικοινωνήσει μ’ αυτό. Μ’ αυτή τη λογική πιστεύω ότι προχωράμε καλά.

- Στην Κομοτηνή υπάρχει τέτοιο κοινό;

- Δεν ξέρω. Πρώτη φορά έρχομαι, στην πόλη. Πάντα προβληματιζόμαστε γι’ αυτό όταν βρισκόμαστε εκτός Αθηνών και ουδέποτε είχαμε πρόβλημα. Τελικά δεν έχει σημασία. Το κοινό είναι έτοιμο και αν κάτι του “γυαλίσει”, με την καλή έννοια, είναι έτοιμο να το αποδεχθεί έστω κι αν δεν το καταλάβει απολύτως. Θέλει να πάρει μία γεύση. “Οι πέντε εποχές”, ήταν μια παράσταση για όλο τον κόσμο, ο “Ίκαρος” δεν ήταν για όλο τον κόσμο. Από την αρχή ήταν φτιαγμένη για λίγους.

- Πιστεύετε πως ο χορός στην Ελλάδα βρίσκεται στην καλύτερη εποχή του;

- Κάθε πράγμα που το ανακαλύπτουμε εκείνη τη στιγμή βρίσκεται στην ύφεσή του. Ο χορός ουσιαστικά πήρε έκφραση στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με νέους δημιουργούς. Παλιότερα υπήρχαν άνθρωποι και έκαναν καλή δουλειά. Υπήρχε όμως το πρόβλημα της επικοινωνίας με τον κόσμο. Μάλλον κατάφερε ο χορός με έναν μοντέρνο τρόπο, με ένα πιο φυσικό τρόπο να διεκδικήσει μία θέση και να την κατακτήσει αργά αλλά σταθερά. Και προχωράει έτσι. Γίνονται απλώς πιο ενδιαφέροντα πράγματα, δίνονται περισσότερες ευκαιρίες και υπάρχει μεγαλύτερη αναζήτηση και βέβαια βρίσκεται σε μια κρίση το θέατρο με την έννοια ότι δεν γίνονται καινούργια πράγματα. Άρα ο χορός είναι μια τέχνη που ο κόσμος την προσεγγίζει. Έχει μουσική, έχει διάφορα στοιχεία που βοηθούν. Βέβαια εγώ πάντα αντιμετωπίζω σχόλια του τύπου “εκεί δεν καταλάβαμε τι ήθελες να πεις, αλλά μας άρεσε”. Και αυτό έχει σημασία. Γιατί μιλάμε για άλλη γλώσσα. Για γλώσσα του σώματος, για μία αίσθηση, για μία άλλη κίνηση.

- Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε και να κρίνετε τη δουλειά και των άλλων χοροθεάτρων στην Ελλάδα;

- Δεν υπάρχουν πολλά χοροθέατρα. Υπάρχουν κάποιοι χορογράφοι στην Ελλάδα, που έχουν αρκετό ενδιαφέρον και οι ομάδες τους αντίστοιχα κάνουν μία σημαντική δουλειά και μάλιστα σε διαφορετικούς τομείς έκφρασης. Αυτή τη στιγμή εκφράζονται όλες οι σύγχρονες τάσεις του χορού παγκοσμίως στην Ελλάδα. Έχουν βρει τους ερμηνευτές τους στην Ελλάδα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για να κατανοήσουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι πια ένας κλειστός χώρος. Όσο κι αν θέλουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας αουτσάιντερς και πιο κάτω τουλάχιστον στην τέχνη, μυριζόμαστε πια αυτό που συμβαίνει, επικοινωνούμε μ’ αυτό που συμβαίνει στο εξωτερικό και άρα δεν μπορούμε να πούμε, ότι είμαστε κλεισμένοι. Από κει και ύστερα προσωπικά πιστεύω, ότι γίνονται ελάχιστα πράγματα που έχουν αξία. Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα και ξεχωρίζουν.

- Θα συνεχίσετε την πολιτική να δίνετε παραστάσεις εκτός Αθηνών;

- Έχουμε κάνει αρκετές παραστάσεις στην επαρχία. Όλα αυτά δεν εξαρτώνται από εμάς. Δεν είμαστε εμείς ένα γκρουπ συναυλιακό, που η μουσική έχει τον κώδικα όπου και να πάει. Δεν είμαστε τόσο γνωστοί ώστε να αναλάβουμε το ρίσκο να βγαίνουμε με δική μας άνεση. Η πολιτική μας είναι να βγούμε στην επαρχία εφόσον μας καλούν. Δεν είναι κάτι που εύκολα θα ομαδοποιηθεί. Δυστυχώς είναι μία πολυτελής τέχνη. Δηλαδή έχει ανάγκη από πάτωμα, από ειδικές συνθήκες. Υπάρχουν εμπόδια που κάνουν αντίξοες τις συνθήκες και άρα πιο δύσκολη την πρόσβαση εκτός Αθηνών. Και από την άλλη είναι και ότι ο κόσμος δεν τον ξέρει ακόμα. Αίτημά μας είναι, ως ομάδα χορού, να αναγκάσει το ΥΠΠΟ όλους τους δήμους που κάνουν Φεστιβάλ να εντάξουν τουλάχιστον δύο παραστάσεις χορού σε κάθε τους πρόγραμμα, κάτι που θα ήταν μία αρχή να γνωρίσει ο κόσμος το χορό. Έχουν γίνει πια και τα Φεστιβάλ πόσα εισιτήρια θα κόψουμε. Δύσκολα θα φέρουν χορό. Και μάλιστα χορό που δεν είναι κλασικό μπαλέτο.

- Είναι δύσκολο είδος το χοροθέατρο;

- Ναι, είναι περισσότερο δύσκολο από ένα αφηγηματικό μπαλέτο που μέσες άκρες ο θεατής καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Στο χοροθέατρο παίζουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να τους συνθέσεις και να αποκαλύψεις τι συμβαίνει πίσω από αυτό.

Α.Π.