Κωνσταντίνος Ρήγος: unplugged

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Time Out Athens

 

Ταλαντούχος, ανατρεπτικός, ανεπιτήδευτος, καταξιωμένος, με φοβερό χιούμορ, ορκισμένους φαν αλλά και επικριτές. Ο καλλιτεχνικός υπεύθυνος του χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ λέει τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να παραλείπει να αυτοσαρκάζεται.

Ο χορός στην Ελλάδα «Το μέλλον του χορού στην Ελλάδα θα έρθει από τη συσπείρωση δυνάμεων. Όλοι αυτοί που δεν έχουν καταφέρει να χορέψουν κάνουν χορογραφίες, αυτοί που δεν έχουν καταφέρει να οργανώσουν μια παράσταση κάνουν αυτοσχεδιασμούς, οι ομάδες δεν είναι ρεπερτορίου, δεν καλούν κι άλλους χορογράφους και τελικά δεν βλέπουμε καμία αισθητική ή χορογραφική πρόταση επί της ουσίας. Όταν όμως σε μια χώρα δεν υπάρχει θεωρητική εκπαίδευση, δεν γράφονται κείμενα για το χορό, δεν μελετάται ούτε καταγράφεται η δουλειά των χορογράφων, τότε δεν γράφεται η σύγχρονη ιστορία του χορού στην Ελλάδα, μένει μόνο στη μνήμη όσων το βλέπουν».

Πλατφόρμα χορού στο Μέγαρο «Στην πλατφόρμα ήταν ξεκάθαρο ότι έχουμε πολύ καλύτερους χορευτές από χορογράφους. Όχι μόνο δεν υπάρχουν νέες προτάσεις, αλλά έχει έρθει και το τέλος της αθωότητας στον ελληνικό χορό και πρέπει όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, οι χορογράφοι, οι χορευτές, το κοινό, οι κριτικοί, η πολιτεία. Όλοι έχουμε μια ευθύνη που δεν έχει προχωρήσει ο χορός στην Ελλάδα. Υπάρχει αδιέξοδο αυτή τη στιγμή».

Σώμα – τεχνική – πολιτική «Το σώμα είναι το πλέον πολιτικό όργανο, με την έννοια ότι εκφράζει πράγματα, μεταφέρει την αίσθηση του θανάτου πάνω του, της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, της απώλειας. Τα έργα μου νομίζω ότι είναι πολιτικά και γι’ αυτό ο κόσμος αντιδρά σε αυτό, και για μένα αυτό είναι πολύ θετικό. Η τέχνη πρέπει να έχει να πει κάτι, να σε βγάλει από τη θέση σου, να σου μεταφέρει ένα συναίσθημα, να έχει μια θέση στη σύγχρονη κοινωνία και στο τι ζούμε, να κάνει τον κόσμο να αντιδρά, να ξυπνάει, να μην κοιμάται».

Γυμνό «Αν θέλω πια να βάλω γυμνό στις παραστάσεις μου, κινδυνεύω να γίνω γραφικός, ακριβώς επειδή το έχω χρησιμοποιήσει αρκετά. Δεν θα έλεγα όμως όχι σε ένα interactive σόλο στην Πλατεία Συντάγματος (γέλια), όπου θα χόρευα γυμνός (γέλια)».

Αν δεν χόρευε… «Θα έκανα το… μοντέλο, θα φωτογραφιζόμουν όλη μέρα (έχει σκάσει στα γέλια)· όχι σοβαρά το λέω. Θα ήθελα να κάνω τον τραγουδιστή – γι’ αυτό στις παραστάσεις μου τραγουδώ συνέχεια και πια ασκώ βέτο γι’ αυτό. Ο Φωτόπουλος αυτή τη φορά μου είπε “αν τραγουδήσεις, θα αποσύρω τα σκηνικά μου”. Εγώ τραγούδησα παρ’ όλα αυτά…»

Αθήνα vs Θεσσαλονίκης «Γεννήθηκα στο Παγκράτι αλλά έζησα στην Ηλιούπολη. Τα τελευταία πέντε χρόνια πριν πάω στην Θεσσαλονίκη έμενα στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον είμαι κάτοικος Θεσσαλονίκης, γιατί οι επαγγελματικές συνθήκες είναι οι καλύτερες που θα μπορούσα να έχω αυτή τη στιγμή. Δεν είναι τυχαίο ότι στο ΚΘΒΕ έχω κάνει τις πιο σημαντικές δουλειές μου. Εδώ έχω ηρεμία, δεν ψάχνω λεφτά για να πληρώσω τους χορευτές μου».

Dirty dancing «Για έναν άνθρωπο που αγαπώ θα χόρευα ένα στριπτίζ σε έναν στύλο, όπως κάνουν όλες αυτές οι υπέροχες Ουκρανές. Δεν σου κρύβω ότι θα ήθελα να είχα την ανωνυμία να μπορούσα να πάω να κάνω στριπτίζ σε ένα τέτοιο μέρος, για να δω πώς νιώθει κανείς όταν εκθέτει έτσι διαφορετικά το σώμα του. Τώρα όμως έχω γεράσει και δεν θα έχω εμπορική απήχηση (ξεκαρδίζεται στο γέλιο)».

Ελεύθερος χρόνος – στέκια «Μου αρέσει γενικά να βγαίνω με φίλους για φαγητό, όπως και να πηγαίνω σινεμά. Μου άρεσαν τα “Dogville”, “Elephant”, “Η επέλαση των βαρβάρων”, “Big Fish”. Δεν πολυπάω σε συναυλίες, γιατί βαριέμαι να στέκομαι όρθιος. Επίσης σπάνια κάνω κλάμπινγκ, ενώ αντίθετα μου αρέσουν τα μπαρ όπου μιλάω και ταυτόχρονα χορεύω. Μου αρέσει επίσης πολύ που η Αθήνα ξαφνικά έχει σύγχρονη τέχνη, που μπορώ να βλέπω εδώ έργα του Κέντριτζ».

Λογοκρισία «Τα κρούσματα με το Outlook και το σίριαλ του Παπακαλιάτη τα βρίσκω πολύ αρνητικά για μια κοινωνία η οποία θέλω να λέει ότι ανήκει στην Ευρώπη και μια χώρα που εδώ και αιώνες σέβεται την προσωπικότητα και τις ιδιαιτερότητες του ατόμου. Νομίζω ότι ανέκαθεν η Ελλάδα ήταν ένα χωνευτήρι των πολιτισμών. Η τέχνη έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να πρεσβεύει ελεύθερα αυτό που θέλει. Το να φιλιούνται δύο άντρες είναι απολύτως φυσιολογικό στο βαθμό που το έχουν επιλέξει. Το ότι κάποια παιδιά το είδαν αυτό αργά τη νύχτα, ε, δεν έπρεπε εκείνη την ώρα να βλέπουν τηλεόραση. Εγώ θυμάμαι, η μαμά μου εκείνη την ώρα με έβαζε και κοιμόμουν. Αν οι γονείς δεν μπορούν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, δεν θα τα διαπαιδαγωγήσουν κρύβοντάς τους πράγματα, γιατί θα βγουν να τα αντιμετωπίσουν κάποια στιγμή».

Έθνικ αντίληψη «Μου αρέσει πολύ που η Αθήνα έχει γίνει μια έθνικ πόλη με πολλές φυλές. Έχει χαθεί η αίσθηση της γειτονιάς και αυτό μου αρέσει, γιατί διευρύνεται η αίσθηση που έχουμε περί επικοινωνίας. Δεν πιστεύω στις κλειστές κοινωνίες. Πιστεύω ότι αυτό είναι αδιέξοδο πια. Μέσα από τη συναλλαγή και την υπερεθνική ταυτότητα βρίσκουμε καινούργιους δρόμους».