Η πέμπτη εποχή του Κώστα Ρήγου

Elle, press room

 

Μετά τη μεγάλη περσινή επιτυχία του έργου Δάφνις και Χλόη, με συμμετοχές σε φεστιβάλ, καθώς και το πρώτο βραβείο καλύτερης παραγωγής 1995, ο Κώστας Ρήγος και το «χοροθέατρο Οκτάνα» δείχνουν να βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο. Ικανοποιημένος απ’ την πορεία των πραγμάτων και «έτοιμος για νέες περιπέτειες», χορογραφεί τις Πέντε Εποχές που θα παρουσιαστούν στο θέατρο «Πόρτα» από τις 25 Απριλίου και για δέκα ημέρες. Μήπως σιγά σιγά αισθάνεται ότι γίνεται καθεστώς με όλα όσα αυτό συνεπάγεται; Φοβάται ή επιθυμεί μια τέτοια πιθανότητα; «Φυσικά το επιθυμώ! Όσο καλύτερη θέση έχει κανείς στο χώρο του, τόσο καλύτερα αισθάνεται, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι αυτοσκοπός ούτε ότι δεν μπορώ να περνάω καλά κάνοντας αυτό που έχω επιλέξει».

- Τι ετοιμάζετε για φέτος;

- Τις Πέντε Εποχές. Η πέμπτη είναι το τέλος του αιώνα, το τέλος της χιλιετίας. Με τη δουλειά μου θέλω να επέμβω στην ισορροπία των πραγμάτων. Όλα γύρω μας είναι πολύ κανονικά κι αυτό που εγώ θέλω να πω είναι ότι με μια μικρή κίνηση, με μια μικρή αμφισβήτηση μπορούν να μην είναι πια τα ίδια.

- Είστε ανατρεπτικός;

- Θέλω απλά να αλλάζω τα πράγματα, να παίζω με το χορό, να βρίσκω μια καινούρια φόρμα, μια καινούρια αίσθηση…

- Δημιουργείτε για λίγους ή για το πλατύ κοινό;

- Όποιος δημιουργεί για λίγους, στην ουσία δημιουργεί για τον εαυτό του. Κι αυτοί ακόμη που το κάνουν, στο βάθος, το πλατύ κοινό ονειρεύονται! Όσο μεγαλύτερο το κοινό τόσο μεγαλύτερη η δύναμη του έργου νομίζω…

- Σας τρομάζει η εμπορικότητα;

- Με τρομάζει οτιδήποτε γίνεται υπό καθεστώς εφησυχασμού. Εγώ, έτσι κι αλλιώς, δεν κάνω κάτι που να μπορεί να θεωρηθεί εμπορικό. Με τρομάζει όμως η πιθανότητα να αφεθώ κάποια στιγμή στις ευκολίες μου, σε κάποια «κερδισμένα» και να μείνω εκεί.

- Έχετε προβλέψει ασφαλιστικές δικλίδες γι’ αυτή την περίπτωση;

- Τους ανθρώπους που έχω γύρω μου. Τους έχω ζητήσει να με ξυπνήσουν, αν δουν ότι κοιμάμαι!

- Θα αντέχατε να ακούσετε την κακή κριτική;

- Ναι, φυσικά. Αν είναι καλοπροαίρετη… Αντέχουμε πολύ σκληρότερα πράγματα στη ζωή μας…

- Χρησιμοποιείτε την τέχνη σαν καταφύγιο;

- Η σκέψη μου και το έργο πάνε λίγο παραπέρα, ενώ στη ζωή μου έχω κανονικούς ρυθμούς.

- Είστε υπέρ του να γίνεται η ζωή τέχνη;

- Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εγώ δεν είμαι ακραίος. Όλα είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα.

- Εξακολουθούν να σας ενδιαφέρουν οι σχέσεις των ανθρώπων;

- Ναι, αλλά τώρα μέσα από την κίνηση. Οι σχέσεις ανάμεσα στα σώματα, οι σχέσεις στο χώρο και στο χρόνο. Στη φετινή μου δουλειά η κίνηση είναι πιο αφηρημένη και όλα παίρνουν το νόημά τους απ’ τη συγκέντρωση όλων των στοιχείων της παράστασης σε κάθε στιγμή. Ακόμη και η κίνηση!

[…]