Η μπανιέρα μου Η φωνή των πραγμάτων

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 22 Φεβρουαρίου 1998

της Ματούλας Κουστένη

 

Κάποιοι για να «ξεκοκαλίσουν» τα περιοδικά, ξαπλώνουν στους καναπέδες τους. Κάποιοι άλλοι για να ξεκουραστούν «αράζουν» στις πολυθρόνες. Και για να αναζωογονηθούν κάνουν μια βόλτα.

Ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος τέτοιου είδους απολαύσεις τις περνάει στην μπανιέρα του. Έτσι, λοιπόν, όταν του ζητήσαμε να μας αποκαλύψει το αγαπημένο του αντικείμενο, μας είπε για την αγαπημένη του γωνιά στο σπίτι ή καλύτερα στο μπάνιο.

Κάτι η παράσταση που ετοιμάζει στο Θέατρο Τέχνης («Σοφολογιότατες» του Μολιέρου, κάτι το επικείμενο ταξίδι στο Βόλο (θα συμμετέχει στην παράσταση «Όπου και να ταξιδέψω – Στιγμές και μνήμες του Σεφέρη»), λίγο κόντεψε να τον πετύχουμε κι εμείς στην μπανιέρα να ξεκουράζεται.

«Με το που κλείσαμε το τηλέφωνο, όταν μου ζητήσατε να βρω το αγαπημένο μου αντικείμενο, μπήκα για μπάνιο. Εκεί, άρχισα να σκέφτομαι για ποιο πράγμα θα σας μιλήσω. Ανακάλυψα, λοιπόν, πως όση ώρα σκεφτόμουν βρισκόμουν μέσα σε αυτό: στην μπανιέρα μου».

Χώρος… σκέψης

[…] Στο δωμάτιο του που καθίσαμε, βρισκόμουν επί δύο ώρες δίπλα από αντικείμενα που έχουν σχέση με… είδη υγιεινής. Ώσπου, το μυαλό μου γύρισε δυο-τρία χρόνια πίσω. Θυμήθηκα τις «5 Εποχές» του. Την παράσταση στην οποία είχε κατά κόρον χρησιμοποιήσει τέτοιου είδους αντικείμενα. Έναν νιπτήρα όταν χόρευε το χειμώνα, λουτρά για το καλοκαίρι, λεκάνες για το φθινόπωρο, κ. ο. κ.

Μα, καλά, τι είδους εμμονές είναι αυτές με τα είδη μπάνιου;

«Πράγματι, όλα αυτά τα πράγματα έρχονται πολύ κοντά στις εμμονές μου. Είναι ένας χώρος όπου σκέφτομαι και ξεκουράζομαι πολύ συχνά. Μέσα στην μπανιέρα έρχεται το νερό και σε καθαρίζει. Εξωτερικά έτσι κι αλλιώς, εσωτερικά γιατί μπαίνεις σε μια διαδικασία ευχαρίστησης. Ηρεμείς και σκέφτεσαι λογικά. Μέχρι που συγχωρείς κιόλας.

Έχει σκεφτεί τι μπορούν να κρύβουν τέτοιες σκέψεις;

«Έχω την εντύπωση πως ο χώρος από μόνος του κρύβει μια εγκληματικότητα», λέει γελώντας. «Τι να σου πω, ίσως να έχει και μια δόση σχιζοφρένειας από μόνο του. Εκεί μέσα μπορείς από το να χαλαρώσεις μέχρι το να δολοφονήσεις και να κοιμηθείς».

Δεν μπορεί όμως να χορέψει.

«Είναι κατά κύριο λόγο μέρος ηρεμίας και χαλάρωσης. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από το χορό. Είναι εκεί που είσαι πολύ με τον εαυτό σου. Έχουν φύγει τα πάντα. Στολίδια, ρούχα και είσαι μόνος με το σώμα του. Για μας το σώμα μας είναι το εργαλείο μας. Όταν λοιπόν υπάρχει κάτι που μας κάνει να αισθανόμαστε καλά, μας είναι πολύτιμο».

Στην Μπιενάλε

Μην μου πει ότι είναι και χώρος έμπνευσης;

«Για έμπνευση δεν ξέρω, σίγουρα, όμως, θα μπορούσε να είναι το δωμάτιό μου. Κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με το πόσο καλά αισθάνεσαι με το σώμα σου γιατί σε αυτό το χώρο συνήθως είσαι χωρίς τα ρούχα σου. Εγώ όταν είμαι γυμνός νιώθω μια χαρά».

Αυτό δεν έχει σχέση μόνο με το ότι η μπανιέρα του είναι η αγαπημένη γωνιά, αλλά και με το ότι έχει μάθει να νιώθει καλά ακόμα και χορεύοντας μπροστά στο κοινό ολόγυμνος. Δεν θα ένιωθε άνετα στο σπίτι του.

«Το να αισθάνεται κανείς όμορφα γυμνός δεν έχει να κάνει με τα στενά όρια της ηθικής, αλλά με το να αγαπάς το σώμα σου γι’ αυτό που είναι κι όχι γιατί πρέπει να είναι αδύνατο ή γεμάτο μυς. Η σωματική διάπλαση του καθενός είναι η αντανάκλαση της προσωπικότητάς του, ένα δημιούργημα του χαρακτήρα του».

Το μόνο που δεν έχει σκεφτεί ποτέ είναι να ζητήσει τη χορηγία εταιρειών με είδη υγιεινής.

«Έχετε δίκιο», παραδέχεται, παρ’ όλο που σκάει στα γέλια. «Το Σεπτέμβριο δεχτήκαμε πρόσκληση να λάβουμε μέρος στην Μπιενάλε χορού στη Λιόν όπου και θα παρουσιάσουμε τις “5 Εποχές”. Ίσως αρχίσω να ψάχνω».

Να και τι σκέφτεται για την κατάσταση του χορού στην Ελλάδα, όταν ξαπλώνει στην μπανιέρα;

«Μαζί με το νερό, κατεβαίνουν άσπρες και μαύρες σκέψεις. Πάντα, όμως, καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα: η πολιτεία πρέπει να ξαναενδιαφερθεί για την τέχνη μας γιατί τους έχουμε ανάγκη. Είναι κρίμα σε δύο χρόνια να μην υπάρχει πάλι χορός. Ελπίζω το υπουργείο Πολιτισμού να μη μας αφήσει στα κρύα του λουτρού!».