Εκτός Βάρους

Εν Χορώ

από την Μαριάνθη Μάνη

 

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ήταν φέτος στο θέατρο Εμπρός με το έργο του Ξενοδοχείον Ορφέας, χορογράφησε τη μουσική παράσταση Happy End σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη για το Θέατρο Τέχνης, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τις χορογραφίες της Κυριακής των Παπουτσιών του Λάκη Λαζόπουλου, στο Μέγαρο Μουσικής για την Όπερα των Σκιών του Νίκου Μαμαγκάκη, και στο Εν Χορώ για μία συνέντευξη εκτός βάρους…

- Όπερα, πειραματικό θέατρο, επιθεωρησιακό είδος. Δοκίμασες αρκετά. Σε γενικές γραμμές οι σκηνοθέτες σε περιόρισαν στα πλαίσια της δικής τους έμπνευσης ή σου άφησαν χώρο να κινήσεις χορευτές και ηθοποιούς;

- Με τους σκηνοθέτες που συνεργάστηκα γνωριζόμουν από παλιά και είχα πολύ καλές σχέσεις. Και οι τρεις φετινές δουλειές ήταν ιδιαίτερες γιατί υπήρχε μία ξεχωριστή συναισθηματική σχέση από την οποία ξεκίνησαν, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. […]

Μέσα από αυτές τις σχέσεις, τα περιθώρια που είχα ήταν πολύ μεγάλα ώστε να μπορούν να καθορίσουν και αυτό που γίνεται. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην έφτασε όπου το θέλαμε αλλά αυτό είναι άσχετο με τη δική μας θέληση, μπορεί η στιγμή να μην ήταν κατάλληλη. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει λόγος αγωνίας για να φτάσουμε στην τελειότητα ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ.

Πιστεύω ότι αυτή η τέχνη επειδή έχει να κάνει με το εφήμερο και είναι μία τέχνη που περνάει και χάνεται και μένει στις φωτογραφίες, εκείνη τη στιγμή προσδιορίζει κάτι και εκείνη τη στιγμή έχει αξία. Μπορεί να έχει αξία και μετά από είκοσι χρόνια αλλά αυτή θα είναι ιστορική αξία πια. Και πάντα η πατίνα του χρόνου δίνει μία άλλη γοητεία στα έργα που ήταν πετυχημένα στην εποχή τους.

- Πατρονάρεται το χορογραφικό κείμενο από το θεατρικό ή ποια η σχέση τους;

- Δεν μου αρέσει η λέξη πατρονάρω προτιμώ να πω ότι έχουν μία σχέση αλληλεξάρτησης τα πράγματα. Έχει να κάνει το θέατρο με το χορό όταν συνεργάζονται και έχουνε μία σχέση λειτουργική, αλλιώς το ένα κλωτσάει το άλλο. Οτιδήποτε δεν βγαίνει μέσα από μία σχέση, είναι ανούσιο, ακόμα και ο χορός δύο ανθρώπων όταν δεν υπάρχει μία μεταξύ τους επαφή, είναι κάτι κρύο. Αυτό είναι το πρόβλημα έτσι κι αλλιώς του χώρου σε σχέση με το θέατρο. Ιδίως τώρα που είναι μεγαλύτερες οι ανάγκες του χορού να μπει στο θέατρο και που στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο γνωστός ο χορός σαν τέχνη στην Ελλάδα για να πεις ότι γνωρίζουν ακριβώς τι θέλουν οι σκηνοθέτες ή πως θα φερθούν οι ίδιοι οι χορογράφοι. Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα γιατί τη γλώσσα του χορού, την κίνηση όλοι λίγο πολύ νομίζουμε ότι την ξέρουμε και μπορούμε να εκφέρουμε γνώμη. Οι μουσικοί είναι πιο τυχεροί γιατί χρησιμοποιούν εργαλείο αποκλειστικά δικό τους. Ενώ οι σκηνοθέτες μπορούν να σου πουν θέλω αυτή την κίνηση χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν. Πάντα η σχέση θεάτρου και χορού είναι σχέση σκηνοθέτη χορογράφου και πως αυτοί οι δύο θα τα βρουν μεταξύ τους.

- Υπάρχουν είδη που προσφέρονται περισσότερο για κινησιολογική εμβάθυνση;

- Έχει να κάνει περισσότερο με την πορεία που κρατάς εσύ σε ένα έργο, παρά με το αν το ίδιο το έργο προσφέρεται. Δηλαδή δεν μπορείς να πεις ότι το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» έχει ανάγκη από περισσότερη κινησιολογία από το «Ορφέας και Ευρυδίκη». Είναι ανάλογα εσύ τι στίγμα θα δώσεις στο έργο, που θες να φτάσεις και τι θέλεις να πεις. Αλλά τελικά μία παράσταση που έχει κάποια υπόθεση πρέπει να μπορεί να σου μεταδώσει όλα τα συναισθήματα που μπορεί να σου μεταδώσει και αυτή που έχει δεν έχει υπόθεση – είμαι υπέρ του ανοηματικού χορού. Για παράδειγμα, οι La, La, La, Human steps που παρακολούθησα στη Θεσσαλονίκη. Δεν ήταν τόσο εξαιρετικό το επίπεδο της παράστασης ή το ίδιο το έργο, ήταν εξαιρετικοί οι χορευτές, ήταν εξαιρετικά μέρη της παράστασης τα οποία μέσα από ένα ανοηματικό χορό μπορούσαν να σε κάνουν να αισθανθείς ότι κάτι γίνεται μέσα σου, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις, ή να καταλάβεις ακριβώς τι είναι αυτό. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι που είναι Α Β και Γ, έχουμε να κάνουμε με μία γλώσσα που είναι γνωστή και άγνωστη μαζί.

- Χιούμορ. Αρκετά δύσκολο να ποτισθεί ένα κείμενο κινησιολογικά. Γιατί οι χορογράφοι το αποφεύγουν…

- Θέλεις να πεις ότι δεν βρίσκεις χιούμορ στα έργα μου… Έτσι κι αλλιώς εγώ θεωρώ ότι όλη η δουλειά που κάνω είναι μια πλάκα. Είναι ένα αστείο. Οτιδήποτε έχω κάνει ως τώρα πιο πολύ έχει να κάνει με το χιούμορ, ας είναι και black. Μου αρέσει να παίζω με τα πράγματα να τα αλλάζω, να τα διαλύω, να είναι απρόσμενη η σχέση μου μαζί τους. Βαριέμαι εγώ να ξέρω τι θα κάνω, δε θα βαρεθούν οι άλλοι; Μπορεί κάποιος να πει ότι δεν έχω στυλ αφού κάνω κάθε φορά διαφορετικό ύφος. Εγώ πιστεύω ότι πίσω από μια καλή ανάγνωση των πραγμάτων θα αναγνωρίσουν και το ύφος και το στυλ και το χιούμορ πάνω στη χορογραφία – υπάρχει σε όλα τα έργα – και την ανατρεπτική διάθεση της δομής του ίδιου του έργου. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που καθορίζουν και εμένα και τη δουλειά μου.

[…]