Εγώ, αυτοπροσώπως

Εν Χορώ

Οκτώβριος 1994

 

Στον τηλεφωνητή μου βρήκα δύο μηνύματα, κύριε Ρήγο επικοινωνήστε με το «Εν Χορώ» στο…

Τηλεφώνησα! Μου ζήτησαν να εγκαινιάσω μια καινούρια στήλη. Κάποιος μόνος και αυτοβούλως συνεντευξιάζεται. (Δυστυχώς) δεν ήταν αστείο. Μου είπαν να πείτε για τον Μανουέλ Σαλίνας, τους κατά Μπιενάλε “Γάμους”, την καινούρια σας παραγωγή, ένα τραγούδι; σκέφτηκα μέσα μου. Ανάμεσα στους καλοκαιρινούς “Γάμους”, ξεκίνησαν οι ετοιμασίες της Όπερας του Περικλή Κούκου, μ’ έναν χορό από λιμπρέτο και μουσική ενεργητικό, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, δύσκολη κατάσταση. Άνθρωποι – Ζώα, τα “πλάσματα” του χορού, έπρεπε να κινηθούν μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο, μ’ ένα συγκεκριμένο σχήμα.

Η κίνηση του κρουστή μουσικά και νευρική σε διάθεση, στυλιζαρισμένη μέχρι το τέλος. Ο αντρικός χορός δανείζεται μοτίβα από το “Απομεσήμερο ενός Φαύνου” που σαν διάθεση μου ταιριάζει απόλυτα.

Η μουσική του Περικλή μου έδωσε τον πλούτο, στον οποίο σχεδόν “ανεξέλεγκτα” μπορούσα να κινηθώ. Στην παράσταση συμμετέχει το Χοροθέατρο “ΟΚΤΑΝΑ” με μια πιο διευρυμένη μορφή. Όπερα – ονειρόδραμα, με μαγικές λέξεις, σε μαγικούς τόπους.

Ο τρόπος δουλειάς εντελώς διαφορετικός από ότι στις χορευτικές παραστάσεις. Στην Όπερα ο μουσικός, στο αρχαίο Δράμα ο συγγραφέας καθορίζουν τον καμβά πάνω στον οποίο θα κινηθείς. Ο Βαγγέλης (Νικολαΐδης) ήταν έτοιμος για κάτι άλλο και τα βρήκαμε υπέροχα. Αφαιρέσαμε τα αφηγηματικά στοιχεία και κρατήσαμε την αίσθηση. Νομίζω ότι τα πήγαμε καλά. Το Ηρώδειο, η Επίδαυρος είναι χώροι μαγικοί που σε καθορίζουν. Οι “Νεφέλες” του θεάτρου Τέχνης και ο “Σαλίνας” μου χάρισαν την εμπειρία να δουλέψω στους δύο χώρους, μια καλή αρχή, με τον τρόπο που επιθυμούσα και είτε με ηθοποιούς είτε με χορευτές μπόρεσα να ολοκληρώσω την ιδέα μου. Είχα βέβαια την τύχη και στις δύο περιπτώσεις να συνεργαστώ με ανθρώπους που και θέλανε και μπορούσαν. Αρχές Οκτωβρίου θα ξεκινήσουν οι πρόβες της καινούριας παραγωγής της “ΟΚΤΑΝΑ”. Θα είναι το βουκολικό παραμύθι του Λόγγου “Δάφνις και Χλόη” σε μουσική Μωρίς Ραβέλ για 8 χορευτές. Μετά τους “Γάμους” ξανά ένα “ρημέικ” κλασικού έργου; Όχι δεν πρόκειται για συνταγή, αλλά για ανάγκη δημιουργίας κυρίως μέσα σε καθορισμένα μουσικά πλαίσια, με σκοπό την διαμόρφωση ενός νέου κώδικα επικοινωνίας με κάποια ξεχασμένα έργα. Ένα έργο ξανά για τον έρωτα!

Ο Δάφνις και οι τρεις Χλόες θα ζήσουν σε ένα κόσμο κλειστό και πράσινο, σαν τα λιβάδια που μεγάλωσαν μικροί.

Στην Λισσαβώνα θα δοκιμάσουμε τους “Γάμους” σε ένα άλλο κοινό που δεν μας αγαπά ή μας μισεί, δεν το ξέρουμε και δεν μας ξέρει. Η εμπειρία πολύτιμη και ουσιαστική, το ταξίδι επίσης. Το Χοροθέατρο “Οκτάνα” εκτός των τειχών. Στο τέλος του Σαλίνας, στην αρχή του Δάφνις και Χλόη, στην μέση του ταξιδιού των “Γάμων” που θα συνεχιστεί, και σε αναμονή της Άλκηστης του Μεγάρου, τελειώνω παραφράζοντας την εισαγωγή της Όπερας. Εγώ ο Κώστας Ρήγος, γεννημένος στην Αθήνα του 1967 σας ευχαριστώ για την φιλοξενία.