«Όταν μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης»

Athens Voice

της Βιργινίας Κατσούνα

 

[…]

- Πιστεύεις ότι μπορούμε να ανταγωνιστούμε τους ξένους στο χορό;

- Οι ελληνικές ομάδες μπορούν να σταθούν επάξια απέναντι στις ξένες· δεν υστερούμε σε τίποτα. Απλώς στο εξωτερικό ο χορός δεν βοηθιέται μόνο· είναι αυτονόητο το ότι «εξάγεται» κιόλας. Μια βελγίδα χορογράφος, για παράδειγμα, θα κάνει πρεμιέρα του έργου της και στη Νέα Υόρκη με λεφτά του κράτους, θα υποστηριχθεί γιατί η δουλειά της θεωρείται σημαντικό πολιτιστικό γεγονός.

- Θεωρείς ότι οφείλεις σε κάποιον άνθρωπο που σε βοήθησε είτε στο ξεκίνημα είτε στην εξέλιξη της καριέρας σου;

- Όχι, δεν νομίζω ότι οφείλω σε κανέναν. Απλώς θεωρώ ότι όταν ξεκίνησα ήμουν αρκετά αγαπητός στους ανθρώπους του χορού, παρόλο που ήμουν αουτσάιντερ. Τώρα πια δεν είμαι! Είμαι αγαπητός σε άλλους ανθρώπους. Αλλά έχω ξεπεράσει αυτό το άγχος της σύγκρισης. Μάλλον το εξωτερικό έχει βοηθήσει πολύ σε αυτό.

- Είναι ιντριγκαδόρικο το κύκλωμα του χορού;

- Κοίταξε, είναι ιντριγκαδόρικο όσο μπορεί να είναι ένα μικρό κύκλωμα, γιατί δεν είναι και πάρα πολλοί οι άνθρωποι που ασχολούνται με το χορό. Και δεν είναι και ευχαριστημένο, ξέρεις, δεν έχει ζήσει καλά πράγματα, μεγάλες στιγμές. Έτσι είναι λογικό να είναι λίγο πιο παραπονεμένο – αυτός είναι ο σωστότερος χαρακτηρισμός. Κι όταν έχεις παράπονα, είναι φυσικό να μπερδεύονται τα πράγματα. Χωρίς πρόθεση δόλου πάντως. Έπειτα σ’ αυτή τη δουλειά ο καθένας καταθέτει την άποψή του, με την οποία δεν είναι δυνατό να συμφωνούν όλοι. Χρειάζεται γενναιοδωρία, που κατακτιέται σιγά – σιγά και με το χρόνο, για να δεις την προσωπικότητα του άλλου μέσα από τη δουλειά του και να παραδεχτείς ότι κάτι είναι αντικειμενικά καλό και πέρα απ’ αυτήν.

[…]

- Πώς επιλέγεις τους χορευτές σου;

- Πρέπει να μου κάνουν κάτι ως προσωπικότητες. Να μου βγάζουν πράγματα και να ’ναι έτοιμοι να τα δώσουν και στη σκηνή. Στο χορό μετράνε όλα – το βλέμμα, το μυαλό, η σκέψη.

- Και η τεχνική;

- Την τεχνική τη θεωρώ δεδομένη σ’ έναν χορευτή. Από ’κει και πέρα πρέπει να ’χει λυμένα πολλά προβλήματα για να βγει στη σκηνή και να αποδώσει.

- Ποιες ομάδες εκτιμάς από το χώρο σου;

- Φοβάμαι ότι αν πω, θα αφήσω κάποιες απέξω, και θα ’ναι άδικο. Αλλά δεν είναι πολλές οι ομάδες των οποίων με ενδιαφέρει η δουλειά τους.

- Για την Ομάδα Εδάφους τι γνώμη έχεις;

- Αν σου πω για την Ομάδα Εδάφους, θα σου πω και για τις υπόλοιπες. Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν – το ’96 χόρευε στις «Πέντε Εποχές» – και εκτιμώ την αφοσίωσή του σε αυτό που κάνει και τη δημιουργικότητά του. Αυτά τα στοιχεία εκτιμώ και σε άλλες ομάδες, όπως αυτήν του Κωνσταντίνου Μίχου και της Πέρσας Σταματοπούλου. Και οι Sinequanon μου αρέσουν κάποιες στιγμές.

- Πώς δημιουργείς στο μυαλό σου μια χορογραφία; Τι είναι αυτό που σε ερεθίζει πρώτα;

- Πολλές φορές είναι η μουσική. Για παράδειγμα, όταν έκανα τους «Γάμους», ήθελα να χορογραφήσω τη μουσική του Στραβίνσκι και στο «Δάφνις και Χλόη» ήθελα ένα θέμα ελληνικό για τη μουσική του Ραβέλ, που μου ’χαν πει ότι δεν χορογραφείται! Οι «Πέντε Εποχές» όμως ξεκίνησαν από μια ιδέα, πώς ζούμε κάθε εποχή, και στο «Ξενοδοχείο Ορφέας» ήθελα να κάνω ένα έργο για ανθρώπους. Ο χορός δεν έχει ένα κείμενο για να στηριχθείς, ξεκινάει από το τίποτα…

- Τι ψωνίζεις από τις χώρες που επισκέπτεσαι με την Οκτάνα;

- Παπούτσια, που μου αρέσουν πάρα πολύ, και διάφορα μικροπράγματα που βρίσκω στο δρόμο. Στην Τιφλίδα είχα πάρει ένα σταυρουδάκι, στην Μπογκοτά βραχιολάκια, δαχτυλίδια και ένα χαλί από λάμα που έχω τώρα στο σπίτι μου. Από κάθε μέρος μου αρέσει να παίρνω πράγματα που με συνδέουν έπειτα με τη χώρα χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Κυρίως όμως από τα ταξίδια σου «παίρνεις» εικόνες, παραστάσεις, αισθήσεις. Από την Τιφλίδα δηλαδή θυμάμαι μια υπέροχα χτισμένη πόλη κάτω από τα Καυκάσια Όρη και από το Βατούμ στον Εύξεινο Πόντο θυμάμαι τις ανθισμένες μανόλιες πλάι στα Καλάσνικοφ κι άλλες πολλές εικόνες, που σε φορτίζουν συναισθηματικά, σε γεμίζουν… Στην Κολομβία η αίσθηση της βίας και η συνύπαρξη των ουρανοξυστών πλάι στις καλύβες! Και στο Σεράγεβο το υπέροχο Εθνικό τους Θέατρο ανάμεσα στα τόσα ερείπια. Είναι συγκινητικό ότι δεν καταστράφηκε και αυτό το κτίριο..

- Όλες αυτές οι εικόνες περνάνε και στις χορογραφίες σου;

- Ναι, δεν περνάνε αυτές καθαυτές οι εικόνες, αλλά οι αισθήσεις έχουν σίγουρα περάσει.

- Σε ποιο έργο;

- Στον «Κυανοπώγωνα».

[…]

- Με ποιόν θα ήθελες να παλέψεις στο «ρινγκ» σου;

- Δεν έχω άχτι κάποιον. Μμμμ, στιγμές στιγμές θα ήθελα να παλέψω με έναν οργανισμό ολόκληρο…

- Με το υπουργείο Πολιτισμού, ας πούμε;

- Ίσα-ίσα, μέσω του υπουργείου Πολιτισμού έχουμε εκπροσωπήσει πολλές φορές τη χώρα μας στο εξωτερικό. Απλώς επειδή στη χώρα μας η τέχνη του χορού είναι ακόμα η τελευταία σε σχέση με τις υπόλοιπες, θα ήθελα να τους φέρω στο «ρινγκ» για να έρθουν πιο άμεσα αντιμέτωποι με το θέμα!

- Στην προσωπική σου ζωή πώς εκτονώνεσαι;

- Γεμίζω δερματικά εξανθήματα κι όλο το πρόβλημα φεύγει εκεί!

- Δεν είσαι νευρικός;

- Όχι πια.

- Σου αρέσει η ζωή στην Αθήνα;

- Ναι, πολύ. Και η Θεσσαλονίκη μου αρέσει, αλλά στην Αθήνα έχω μέρη αγαπημένα, φίλους, γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους. Μου αρέσει σε αυτή την πόλη που μπορούμε να είμαστε και μαζί, και απομονωμένοι· σίγουρα δεν θα μπορούσα να ζήσω σε μια μικρή πόλη, ούτε σε επαρχία. Έχω γεννηθεί στην πόλη και δεν μπορώ να αντέξω τη φύση παρά μόνο στις διακοπές – και πάλι όχι για πολύ.

- Σε άλλη πόλη θα ζούσες;

- Η Λισαβόνα μου άρεσε και ίσως να μπορούσα να ζήσω εκεί. Και η Νέα Υόρκη, αλλά εκεί θα μπορούσε να ζήσει οποιοσδήποτε του αρέσει η φασαρία!

- Πού πας διακοπές;

- Η Σέριφος μου αρέσει πολύ και η Μύκονος όταν δεν έχει πολύ κόσμο όμως. Γενικά μου αρέσουν τα νησιά. Δεν θέλω καθόλου βουνά, προτιμώ να κάθομαι με τις ώρες στη θάλασσα.

- Φέτος πού θα πας;

- Στη Σέριφο ξανά και στους Φούρνους, που μου λένε ότι είναι πάρα πολύ ωραία!

- Οι επιθυμίες σου για το μέλλον, μετά τις διακοπές εννοώ.

- Να κάνω ίσως ένα έργο με πολλούς χορευτές, τριάντα ή σαράντα επί σκηνής, αλλά αυτό είναι δύσκολο να γίνει εδώ. Για το μέλλον θέλω λίγο να αποτραβηχτώ και να σκεφτώ πώς θα δώσω στη δουλειά μου ακόμα πιο προσωπικό ύφος. Με ενδιαφέρει επίσης πάρα πολύ το εξωτερικό. Γιατί εκεί η δουλειά σου αντιμετωπίζεται χωρίς προκατάληψη, με πιο αθώο μάτι. Δεν έχει σημασία αν είσαι κοντός, ψηλός, όμορφος, από πού προέρχεσαι, αν ζεις με τη μαμά σου – είσαι εσύ και η δουλειά σου. Μόνο. Και φυσικά είναι ωραίο να ξέρεις την πορεία κάποιου και να την παρακολουθείς, αλλά πολλές φορές καταντάει κουραστικό να σου κρεμάνε μια ταμπέλα και να λένε «αυτό είναι». Είναι περιοριστικό και τελικά σε παγιδεύει. Πολλές φορές δηλαδή, πριν κάνω κάτι, έχω σκεφτεί τι θα πουν τώρα, πώς θα τους φανεί και δεν θέλω να το κάνω πια, θέλω να μπορώ να ξεφεύγω.

- Ένα από τα προτερήματά σου;

- Δεν έχω. Ίσως ότι έχω χιούμορ.

- Ελάττωμα;

- Το ότι είμαι στριφνός και απότομος κάποιες φορές.

- Τι τρώει ένας χορευτής;

- Τα πάντα και τίποτα. Αναλόγως. Κι εγώ κάποιες φορές προσέχω, αλλά συνήθως τρώω τα πάντα. Και οι σαλάτες μου αρέσουν, και τα μακαρόνια, τα ψάρια, τα γλυκά. Συνήθως τα ανακατεύω. Δεν έχω κάποιο πρόγραμμα διατροφής. Τρώω ό,τι βρω. Μόνο που έχω μια ζυγαριά στο σπίτι στην οποία ζυγίζομαι δύο φορές τη μέρα μπας και καταφέρω να διατηρηθώ. Την είχα πατήσει πέρσι στη Θεσσαλονίκη, όπου πήρα έξι κιλά και δεινοπάθησα για να τα χάσω και από τότε…

- Στους υπόλοιπους της ομάδας τι λες;

- Κοίταξε, όταν παχύνουν, τιμωρούνται! (γέλια)

- Πίνετε κιόλας;

- Ναι. Εγώ δεν καπνίζω, αλλά κάποιοι άλλοι από την ομάδα καπνίζουν. Είναι κι αυτά εμπειρίες! Δεν μπορείς να μην τρως, να μην πίνεις, να είσαι γενικώς clean για να ασχοληθείς με το χορό. Τότε μπορείς να ασχοληθείς με μικρόβια, να γίνεις μικροβιολόγος!

- Αλήθεια, έχεις σκεφτεί τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

- Αστροναύτης!

- …

- Το εννοώ! Το είχα βάλει και στη χορογραφία μου, στον «Ίκαρο».

- Δεν κάνεις πλάκα…

- Όχι, αν πρέπει να γίνω κάτι όταν θα μεγαλώσω,. Θα γίνω αστροναύτης! (γέλια)

[…]