«Είναι η ανάγκη του Έλληνα να δείξει πως την έχει πιο μεγάλη από όλους».

Από τη Μαρία Πεδρικέα

Down Town

Ο χορογράφος – σκηνοθέτης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας και καλλιτεχνικός διευθυντής της Πέγκυς Ζήνα προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα μπουζούκια και στη θεατρική σκηνή.

- Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι έσκισαν φέτος στη Θεσσαλονίκη. Πόσο δικαιωμένος αισθάνεσαι;

- Αισθάνομαι χαρούμενος, γιατί είχε τρομερή απήχηση στο κοινό, πράγμα που μου έδωσε απίστευτα θετική ενέργεια. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι ήταν μια καθαρά πολιτική παράσταση με πολλά ερωτήματα, όπως «Τι είναι η Ελλάδα;», «Τι είναι η μουσική που ακούμε, ο τρόπος που ντυνόμαστε;», «Τι είναι η Αμερική;». Είναι η τελευταία συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και σίγουρα αισθάνομαι δικαιωμένος γιατί ο κόσμος το αγάπησε.

- Το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει και αυτό τους Ελεύθερους Πολιορκημένους;

- Φυσικά. Ετοιμάζω μια διαφορετική εκδοχή της παράστασης, λίγο πιο glamorous από αυτή που παρακολούθησε το κοινό της Θεσσαλονίκης, στις 25 και 26 Ιουνίου στο Rex. Η θεματολογία και οι συμβολισμοί θα είναι ακριβώς οι ίδιοι, με τη διαφορά ότι θα γίνει πιο προσωπική, θα έχει να κάνει πάρα πολύ με την ψυχολογία των ηρώων παρά με την ψυχολογία της μάζας.

- Τι απαντάς σε όλους όσοι σε χαρακτηρίζουν εκκεντρικό;

- Ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει. Όσοι, λοιπόν, με θεωρούν εκκεντρικό καλά κάνουν και το πιστεύουν. Δεν θα κάνω απολύτως τίποτα για να τους αλλάξω γνώμη. (γέλια) Εκκεντρικός είναι κάποιος που «κατασκευάζει», στήνει τον εαυτό του έτσι ώστε να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Εγώ, πάλι, δεν στήνω καμία κατάσταση και δεν στήνομαι ο ίδιος. Λέω τα πράγματα με το όνομά τους, ζω όπως πραγματικά θέλω και ντύνομαι με συγκεκριμένο τρόπο γιατί έτσι γουστάρω.

- Η συνεργασία σου με την Πέγκυ Ζήνα σχολιάστηκε έντονα. Πώς αποφάσισε ένας avant garde δημιουργός να επιμεληθεί την εικόνα μιας λαϊκής τραγουδίστριας;

- Θεωρώ πως αυτό που έκανα με την Πέγκυ ήταν εξίσου δημιουργικό με αυτό που κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Αν δεν με προσέγγιζε η Πέγκυ, δεν θα το επιδίωκα ποτέ. Ομολογώ πως μου βγήκε σε καλό αυτή η συνεργασία. Μου έδωσε έναν καινούργιο χώρο δράσης, τον οποίο δεν θα προσέγγιζα ποτέ αν οι συνθήκες δεν ήταν καλές. Η Πέγκυ, λοιπόν, μου έδωσε ασφάλεια και «λευκό χαρτί» για να δημιουργήσω. Όταν λοιπόν έχω απέναντί μου μια καλλιτέχνιδα που διαθέτει πολύ καλή κίνηση, πολύ καλή φωνή και πολύ καλή εμφάνιση, αυτό μου λύνει τα χέρια. Μη φανταστείς ότι είχα κανένα απωθημένο να σκηνοθετήσω μπαλέτο στα μπουζούκια.

- Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σου, το μεγαλύτερο προσόν που διαθέτει η Πέγκυ Ζήνα ως καλλιτέχνιδα;

- Έχει έναν τρόπο να μην υποδύεται την εικόνα της αλλά να είναι η εικόνα της. Είναι πολύ σπάνιο αυτό και μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί την Πέγκυ δεν τη γνώριζα, δεν την είχα δει ποτέ πριν συνεργαστούμε.

- Υπάρχει κάποιος άλλος Έλληνας σταρ τον οποίο θα ήθελες να αναλάβεις ως καλλιτεχνικός διευθυντής;

- Δεν με ενδιαφέρει να κάνω καριέρα ως καλλιτεχνικός διευθυντής στα μπουζούκια. Μην παρεξηγηθώ, όμως, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα μπουζούκια και τους λαϊκούς τραγουδιστές, απλά δεν θέλω να ασχοληθώ περαιτέρω με το συγκεκριμένο χώρο.

- Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που ξεχωρίζεις;

- Μου αρέσουν αυτοί οι καλλιτέχνες που είναι στο όριο να χαρακτηριστούν pop, όπως, για παράδειγμα, η Madonna ή ο Robbie Williams. Αυτοί είναι οι αναρχικοί της pop, γι’ αυτό τους βρίσκω πολύ ενδιαφέροντες.

- Δηλαδή η Πέγκυ Ζήνα κάνει αναρχία στο είδος της;

- Ναι. Με τον τρόπο της η Πέγκυ κάνει αναρχία μέσα στο λαϊκό της πρόγραμμα, έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ. Δεν είναι αναρχικό το γεγονός ότι συνεργάζεται μαζί μου; Αυτή η συνεργασία θα μπορούσε να γεννήσει ένα τέρας. Ωστόσο, επειδή ούτε εγώ ούτε η Πέγκυ έχουμε να αποδείξουμε κάτι στους άλλους, κάναμε ένα πολύ δημιουργικό πάντρεμα, το οποίο ευτυχώς μας βγήκε σε καλό.

- Η Πέγκυ Ζήνα είναι σταρ στο είδος της. Εσύ αισθάνεσαι σταρ στο δικό σου χώρο;

- Σταρ σημαίνει πως υπάρχει μια μεγάλη αγορά που σε στηρίζει. Όχι, δεν αισθάνομαι σταρ στην Ελλάδα. Σίγουρα με αναγνωρίζει περισσότερος κόσμος στο δρόμο, σίγουρα έχω κάποιες ευκολίες μεγαλύτερες απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαι σταρ. Σου ομολογώ πως προτιμώ να μην με αναγνωρίζει κανείς γιατί τότε περνάω πιο όμορφα.

- Μαζί με την ομάδα σου έχεις εμφανιστεί σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Είσαι ένας διεθνής καλλιτέχνης. Πώς σχολιάζεις όλους όσοι δηλώνουν πως κάνουν καριέρα στο εξωτερικό;

- Πράγματι, έχω παίξει σε σαράντα χώρες σε όλο τον κόσμο μπροστά σε ξένο κοινό. Με αυτά τα δεδομένα, είμαι ένας διεθνής καλλιτέχνης. Οι περισσότεροι τραγουδιστές, όταν κάνουν μια συναυλία στο εξωτερικό, τραγουδάνε για τους Έλληνες της διασποράς. Θεωρώ, λοιπόν, πως έχω κάνει μια διεθνή καριέρα πολύ περισσότερο από κάποιους άλλους που το διατυμπανίζουν χωρίς να έχουν αποδείξεις. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα βγουν να φωνάξουν ότι «Ναι, κάνω διεθνή καριέρα», αφού με ρωτάς όμως σου απαντάω.

- Ποιο είναι το αγαπημένο σου κοινό;

- Το κοινό που δεν έχει ηλικία αλλά είναι νέο. Το κοινό που ζει, που ταξιδεύει, που χορεύει στα κλαμπ. Ένα πολύχρωμο κοινό, που μπορεί να έχει και γκρίζα μαλλιά. Ένα κοινό που μπορεί να είναι ευέλικτο, να ακούει και house μουσική, να πηγαίνει και στα μπουζούκια αλλά να βλέπει και τους Ελεύθερους Πολιορκημένους.

- Δεν είναι αστείο που οι περισσότερες Έλληνες θέλουν να γίνουν τραγουδιστές;

- Δεν είναι κακό, αλλά πρόκειται για μια μαζική υστερία που έχει να κάνει φυσικά με το απωθημένο του νεόπλουτου στην Ελλάδα. Όλοι θέλουν να γίνουν γρήγορα πλούσιοι και να αποκτήσουν δημοσιότητα. Και φυσικά δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος από το να πιάσεις ένα μικρόφωνο. Όλοι θέλουν να έχουν έναν τίτλο στις μέρες μας. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που ακόμη και το γελοίο είναι το άλλοθι για να μπορούν να έχουν ένα ρόλο μέσα στη showbiz.

- Υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ ποιοτικού και εμπορικού; Μπορεί κάποιος να παρακολουθεί τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και αμέσως μετά να πετάει λουλούδια από το πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια;

- Είναι πολύ αστείο όλο αυτό. Είναι ένα χαζό ταμπού, προκατασκευασμένο. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίο δεν θα έρθουν ποτέ να δουν τις παραστάσεις μου και κάποιοι άλλοι που δεν θα πάνε ποτέ στα μπουζούκια. Σίγουρα το mainstream και το ξεπουλημένο έχει πάρει μεγαλύτερη αξία απ’ ό,τι θα έπρεπε.

- Τι ετοιμάζεις, αλήθεια, για τις εμφανίσεις της Πέγκυς στη Θεσσαλονίκη;

- Θα είναι αρκετά τρελό το πρόγραμμα, πιο ερωτικό, πιο πάρτι κατάσταση.

- Πώς σχολιάζεις τη συμμετοχή της Άννας Βίσση στη Eurovision;

- Είδα το διαγωνισμό στην Αλβανία (γέλια) και διασκέδασα αφάνταστα. Η Eurovision είναι ένας θεσμός που αφορά μόνο εμάς τους Έλληνες ως λαό. Το έχουμε αναγάγει σε εθνικό γεγονός τα τελευταία χρόνια. Είναι επικίνδυνο, ξέρεις, όταν κάτι γίνεται εθνικός στόχος. Η Eurovision είναι κάτι επαρχιώτικο ως αντίληψη. Ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Άγγλοι δίνουν τόσο μεγάλη σημασία στο θεσμό. Είναι απλά ένα παιχνίδι. Ήταν ωραία που κερδίσαμε τότε με την Έλενα Παπαρίζου, όπως ήταν εξίσου ωραία όταν πήραμε το Euro. Είναι, όμως, η ανάγκη του Έλληνα να δείξει πως την έχει πιο μεγάλη από όλους.