Χορεύοντας στου Ψυρρή - ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ

Είναι, Φεβρουάριος 1995

 

«Δάφνις και Χλόη» στο θέατρο «Αποθήκη» από τις 3 μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου από τη χορευτική ομάδα «Οκτάνα». Επειδή η ζωή είναι και χορός. […]

Σταθμός στην μέχρι τώρα δουλειά του Κώστα Ρήγου, υπήρξαν οι «Γάμοι», παραγωγή, του προηγούμενου χειμώνα, παράσταση που ταξίδεψε σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και συμμετείχε στην Μπιενάλε που έγινε στη Λισσαβώνα τον περασμένο Νοέμβριο. Εκεί η ομάδα δέχτηκε πολλές προσκλήσεις από άλλες χώρες για να παρουσιάσει τη δουλειά της – Γαλλία, Τυνησία κ.λπ. – αλλά όμως οι καιροί είναι οικονομικά δύσκολοι. Μόνο με μια «έξωθεν» βοήθεια θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτά τα ταξίδια. Ήταν η πρώτη φορά που λόγω των πολλών παραστάσεων η ομάδα ευτύχησε να έρθει σε επαφή με ένα μεγάλο αριθμό θεατών.

«Για μένα είναι πολύ σημαντικό», λέει ο Κώστας Ρήγος, «το να κινείται συνέχεια μια χορευτική ομάδα και να κάνει παραστάσεις· γιατί, τελικά, αυτός είναι και ο σκοπός της. Στην επαφή σου με το κοινό μαθαίνεις πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μια σχολή ή ένα σεμινάριο μπορεί να σου προσφέρει. Ο χορός είναι οπωσδήποτε θέμα παιδείας, εδώ, όμως, ακόμα αδιαφορούν. Είναι μια τέχνη η οποία δεν βασίζεται στο λόγο κι έτσι μπορεί να ενώσει και να επικοινωνήσει με διαφορετικούς πολιτισμούς, ήθη και έθιμα». […]

«Στη δουλειά μου», λέει ο Κώστας Ρήγος, «μ’ ενδιέφερε και μ’ ενδιαφέρει όχι η θεατρικότητα του λόγου, αλλά η θεατρικότητα των πραγμάτων που συμβαίνουν πάνω στη σκηνή· δηλαδή, αυτά που συμβαίνουν συμβαίνουν για κάποιο λόγο και η όλη παράσταση είναι στημένη σαν μια ιστορία που, αν και δεν έχει το λόγο για να ειπωθεί, έχει την κίνηση, η οποία δεν είναι περιγραφική, αλλά αφηρημένη και η οποία τελικά λειτουργεί στον θεατή ως αίσθηση. Ο θεατής δεν θ’ αναγνωρίσει σημάδια λόγου με την κίνηση ή δεν θα καταλάβει ακριβώς τι σημαίνει η συγκεκριμένη κίνηση, αλλά θα καταλάβει – αν το πετύχουμε – με την αίσθηση, μια ιστορία που μπορεί να τον αφορά, μπορεί και όχι. Επειδή ο χορός είναι τέχνη αφηρημένη, ο καθένας λαμβάνει ό,τι είναι πιο σημαντικό γι’ αυτόν. Τώρα, για μένα, οι διάφοροι όροι δεν έχουν τόση σημασία. Ο όρος “χοροθέατρο” είναι ευρωπαϊκός και, μάλιστα, γερμανικός και αφορά κυρίως την παράσταση που έχει μια συγκεκριμένη δομή και στην οποία άλλοτε κυριαρχεί το χορευτικό στοιχείο και άλλοτε το θεατρικό. Αυτό, ωστόσο, που έχει σημασία είναι η παράσταση να εκφράζει το προσωπικό όραμα του κάθε δημιουργού». […]

«Ο χορός είναι τρόπος ύπαρξης. Με το χορό το σώμα παύει να είναι ένα πράγμα, γίνεται θέμα», λέει ο φιλόσοφος Ροζέ Γκαροντί στο βιβλίο του «Ο χορός σαν τρόπος ζωής» και ο Κώστας Ρήγος λέει ότι ο χορός είναι δύσκολη, επαγγελματικά, υπόθεση. «Ενώ, για τους ερασιτέχνες είναι ευχαρίστηση, για μένα είναι δουλειά όχι εύκολη. Γιατί εκτός του ότι δεν κοιμάμαι από το άγχος όταν προετοιμάζω μια παράσταση, μετά έρχεται και το γεγονός του ότι πρέπει καθημερινά να υποβάλλεις το σώμα σου σε καταστάσεις και κινήσεις μη φυσικές. Αλλά όσο δύσκολο είναι, άλλο τόσο είναι και γοητευτικό, ιδίως όταν έχεις μπροστά σου το θαύμα της εξέλιξης ενός χορευτή». […]