Οι αγαπημένες συνήθειες του Κωνσταντίνου Ρήγου στην πόλη

- Υπάρχει μία αγαπημένη σου συνήθεια από παλιά που έχεις νοσταλγήσει;

- Να έχω λίγο ελεύθερο χρόνο, να πάω σινεμά, να συναντήσω φίλους.

- H «Bossa nova” που ανεβάζεις φέτος στη Θεσσαλονίκη μιλάει (και) για τον έρωτα. Παρατηρώντας την πόλη γύρω σου, θα μπορούσες να πεις ότι ο έρωτας έχει γίνει πια – για πολλούς- μια αγαπημένη συνήθεια;

- Ο έρωτας δεν μπορεί να γίνει συνήθεια, είναι μια φυσική ανάγκη του ανθρώπου. Τον διεγείρει και τον κάνει να αισθάνεται ευτυχισμένος. Έχει να κάνει με τη λογική: θυμάται τι έχει ζήσει και θέλει να το ξαναζήσει. Μέσα στην τρέλα της πολης, είναι ένα καταφύγιο: Η ανάγκη που έχουμε να μοιραστούμε είναι μεγάλη. Το θέμα είναι να βρεις τον σωστό άνθρωπο στον σωστό χρόνο.

- Έχεις δηλώσει, αναφερόμενος στην Bossa nova, ότι η βασική σου ιδέα ήταν να κάνεις ένα έργο που να δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Θεωρείς ότι αυτή η πόλη εμπεριέχει τέτοιες ψευδαισθήσεις;

- Νομίζω ότι παντού μπορείς να βιώσεις μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Έτσι και αλλιώς οι ψευδαισθήσεις είναι μια εκτροπή από το κανονική αίσθηση των πραγμάτων που μας περιβάλουν. Το μεγάλο θέμα ειναι η ευτυχία, την οποία, μπορεί να είσαι στις πιο τέλειες συνθήκες και να μην μπορείς να την βιώσεις. Νομίζω ευτυχία νιώθει κανείς ξαφνικά και ανεξήγητα.

-Για το ίδιο έργο έχεις πει ότι πρόθεσή σου ήταν επίσης να μιλάει και για τη μοναξιά. Τι εικόνες σου δημιουργεί αυτή η έννοια – και κατάσταση- σ’ αυτή την πόλη;

- Κάθε πόλη κρύβει τη μοναξιά μέσα της, μια αίσθηση της εγκατάλειψης, ο χρόνος είναι περιορισμένος, συμπιεσμένος, οι προσωπικές επαφές σχεδόν πιεσμένες να πραγματοποιηθούν. Είμαι ευτυχισμένος που λόγω δουλειάς έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους, ζω μαζί τους, παίρνω από αυτούς, αναννεώνομαι. 

- Τι θυμάσαι από τη ‘γεύση’ ενός δυνατού έρωτα που έζησες στην Αθήνα;

- Δεν θυμάμαι τίποτα. Η σχέση μου με τις αναμνήσεις έιναι πολύ συγκεχυμένη και δεν έχει να κάνει με τόπο, χρόνο και γεγονότα. Θυμάμαι μόνο περιόδους που ήμουν ευτυχισμένος με έναν άνθρωπο ή και το αντίθετο. Ξέρω όμως ότι έχω ερωτευθεί και θυμάμαι το πρώτο βλέμμα.

- Ο κόσμος έχει μια διττή εικόνα για το modus vivendi των περισσότερων καλλιτεχνών, ειδικά στον τομέα της διασκέδασης. Βλέπει, ακούει, μαθαίνει ότι οι μισοί ακολουθούν ένα αυστηρά λιτό στιλ με περιορισμένες και επιλεκτικές  δημόσιες εμφανίσεις, οι δε άλλοι μισοί είναι λάτρεις της χύμα διασκέδασης, Βάζεις τον εαυτό σου σε κάποια κατηγορία, είσαι στο ενδιάμεσο;

Είμαι αυθόρμητος όταν διασκεδάζω, μπορώ να ξεκινήσω και όπου βγει. Δεν βγαίνω για να δείξω ότι βγήκα. Μ’ αρέσει η δυνατή μουσική, και μ αρέσουν οι χώροι που γίνεσαι άγνωστος.

- Ποια ήταν η πιο αυθόρμητη εκδήλωση χαράς/κεφιού/ανεμελιάς σε έξοδό σου;

- Όταν ήμουν στο Σάο Πάολο και ένας υπάλληλος στο αεροδρόμιο είχε δει την «μνήμη των κύκνων» που παρουσιάσαμε εκεί, με σταμάτησε και αφού μου είπε συγχαρητήρια με ρώτησε, τι μπορεί να κάνει για μένα! Μας άλλαξε τα εισιτήρια, πήγαμε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και κάπου εκει γεννήθηκε η Bossa Nova.

- Τα κυριακάτικα δειλινά στην πόλη σου προκαλούν μελαγχολία;

- Δεν συνδυάζω τη μελαγχολία με  κάποια μέρα ή ώρα. Αυτό μπορεί να συμμβεί σε όσους έχουν την Κυριακή τους ελευθερη. Καμμιά φορά η μελαγχολία είναι πολυτέλεια. Ο κόσμος του θεάτρου τις Κυριακές δουλεύει.

- Σε μία βόλτα στην παραλιακή, σε ώρα που δεν έχει κίνηση και είναι κάπως χαλαρή η ατμόσφαιρα, ποιους θα διάλεγες για παρέα; (φίλους, επώνυμους whoever);

- Αν είχα την επιλογή να την κάνω μόνος μου, θα διάλεγα αυτό, γιατί ο χρόνος μου είναι λίγος.

-       Σε λίγο καιρό που θα ανοίξει το νέο μουσείο της Ακρόπολης, από την καφετέρια του κτιρίου θα απολαμβάνεις το καφεδάκι σου ατενίζοντας τον ιερό βράχο. Αν ήσουν εκεί, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα αισθανόσουν;

-       Α, τι εντυπωσιακό! Μου αρέσουν τα σύγχρονα μουσεία είναι δείγμα εξέλιξης και πολιτισμού. Μέσα σε αυτά ο σεβασμός προς την τέχνη σταματάει τον χρόνο και ο ρυθμός της μεγαλούπολης χάνεται.