Οι σχέσεις μ'αρεσει να χύνονται, να μην είναι μπετόν

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΧΥΝΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΧΤΙΣΜΕΝΟ ΜΠΕΤΟΝ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με την «Οκτάνα» (το χοροθέατρο που ίδρυσε ο ίδιος το 1990), κέρδισε πολλά βραβεία σε Ελλάδα και εξωτερικό (με σπουδαιότερο –ίσως- το «βραβείο Μελίνα Μερκούρη» το 1998), υπήρξε για 4 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής του κρατικού χοροθεάτρου του Κ.Θ.Β.Ε, συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες (Λαζάνη, Κουγιουμτζή, Λαζόπουλο, Μπαντή, Καραμαγκιώλη, Χουβαρδά, Μοσχόπουλο, Γαβριηλίδη, Χρονόπουλο κ.α), ενώ πειραματίστηκε -πολλές φορές- σε δουλειές που ισορροπούσαν ανάμεσα στο +SODA, το εναλλακτικό (που αναζητούσε) και τα λαϊκά τραγούδια. Ο Ρήγος είναι όλα αυτά μαζί, αλλά και όλα αυτά χώρια: Η ζωή του είναι η πιο δύσκολη χορευτική του φιγούρα, αυτή που δεν ισορρόπησε –ακόμη- στα βήματά της. 

 

Όταν ήμουν μικρός με ενθουσίαζε να περνώ με το πορτοκαλί BMX ποδήλατό μου μπροστά από τη σχολή χορού της Έλενας Χριστοδουλίδου στον Άγιο Αντρέα- λίγο προτού ξεκινήσουν τα φροντιστήρια αγγλικών μου στη διπλανή μονοκατοικία- να κοιτάω τις μπαλαρίνες με τα λευκά φουστανάκια, τα αγόρια με τα κολλημένα στο πόδι άσπρα παντελόνια, τις κινήσεις που έκαναν στην άσφαλτο σηκώνοντας το δεξί χέρι ψηλά και λυγίζοντας το αριστερό πόδι δείχνοντας- το ένα παιδάκι στο άλλο- αυτό που ήθελε να τους μάθει- ώρες πριν- η δασκάλα τους πάνω στο ξύλινο παρκέ. Τους ζήλευα πολύ! Μια μέρα μπήκα στη σχολή της Έλενας, την κοίταξα- νομίζω ήταν η πρώτη επίγεια θεά που αντίκρισα στη ζωή μου, τόσο συναρπαστικά όμορφη- ντράπηκα, κοκκίνισα και της είπα με όσο θάρρος μου απέμενε στο βλέμμα που με κοιτούσε στα μάτια: «Θέλω να χορεύω σαν κι εσένα!». Αυτή γέλασε, με παρακάλεσε να περιμένω στο πλάι, γονάτισε μπροστά στα πόδια μου, χάιδεψε τα μαλλιά μου και μου εξήγησε γλυκά γλυκά ότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να χορεύω όπως αυτή γιατί εγώ είμαι αγοράκι, αλλά πως όποτε θέλω μπορώ να πάω μαζί με τον κηδεμόνα μου να το συζητήσουν γιατί έχω προοπτικές, καλό φαινόταν το σωματάκι μου. Στον κηδεμόνα μου δεν το είπα ποτέ, ο χορός μου καρφώθηκε στην καρδιά σαν ένα μεγάλο απωθημένο σε όλους τους τομείς της ζωής μου (ο μεγαλύτερός μου έρωτας ήταν ένα υπέροχο- αναντικατάστατο- χορευτικό σώμα), και γνωρίζοντας από πρώτο χέρι πόσο μαύρο διαπερνά τη ψυχή αυτών των ανθρώπων, τι ζουν στις πρόβες και πόσο πρέπει να σκληραίνουν για να επιβιώνουν την σωστή κίνηση στο σωστό ρυθμό- σαν φαντάροι των Ο.Υ.Κ στην εβδομάδα της κολάσεως- ένιωθα πάντοτε μία ιδιαίτερη αδυναμία στο λαστιχένιο δέρμα που -πονούσε βαθιά, το ήξερα- αλλά κατάφερνε συνήθως να χαμογελά αμυδρά στο στόμα (με μια πίκρα στα χείλη για τη ζωή που έφευγε- τσαφ, ταχύτητα τρένου intercity- πίσω από το «ένα, δύο, τρία, πάμε αριστερό, ξανά»).

Όταν μπήκα στο τριάρι σπίτι του Κωνσταντίνου στον τέταρτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας στα Πατήσια, είχα απόλυτη συναίσθηση της ζωής που έζησε και που- πιθανόν- να ζει ακόμη. Γνώριζα από πριν την –επιδερμική μόνο- σκληρότητα που μου παρουσίαζε καθισμένος με τα πόδια γυμνά και τα πέλματα να αιωρούνται στον καναπέ, αυτήν που δεν κατάφερα να σπάσω στη μιάμιση ώρα που ήμασταν μαζί, παρά τις πεταμένες- δεξιά κι αριστερά- γλυκές του λέξεις. Όταν θα διαβάσετε τη συνέντευξη, θα καταλάβετε πως ο Κωνσταντίνος μου είπε ψέματα για τον σκληρό του φλοιό: Είναι ένα από τα πιο γλυκά και ευαίσθητα αγόρια που γνώρισα τον τελευταίο καιρό, εξαιρετικά πιο ρομαντικός από πολλές καρδιές που κλαίνε για μια αγάπη που πέθανε- πάει, έφυγε- και – νομίζουν πως- δεν θα αναστηθεί ποτέ ξανά.

-Γιατί ασχολείσαι με το χορό;

-Ήταν κάτι που ήρθε πολύ φυσικά. Μία φίλη μου έκανε χορό, κάναμε μαζί ένα κομμάτι για κάποιο διαγωνισμό, περάσαμε στους τελικούς και αναρωτήθηκα αν έχω ταλέντο. Μου άρεσε γενικά οτιδήποτε έχει σχέση με την τέχνη χωρίς όμως να μπορούσα ποτέ να το προσδιορίσω. Κάποια στιγμή ήθελα να γίνω ηθοποιός ή τραγουδιστής. Ή μάλλον πάντα ήθελα να γίνω τραγουδιστής.

-Γιατί θα ήθελες να γίνεις τραγουδιστής;

-Δεν ξέρω. Κάτι μου κάνει το μικρόφωνο, όταν πιάσεις μικρόφωνο στη ζωή σου είναι πολύ δύσκολο να το αφήσεις.

-Ποιες μουσικές σου αρέσουν;

-Κάποια συγκροτήματα που είναι λίγο λυπημένα ή γκρινιάζουν.

-Εσύ είσαι λυπημένος;

-Μπορεί βαθιά μέσα μου να είμαι.

-Από πού πηγάζει αυτή η λύπη;

-Από το ότι δεν είμαι ήσυχος. Τα πάντα διαστέλλονται, αλλοιώνονται, αλλάζουν συνέχεια και τα βλέπω διαφορετικά. Με απασχολούν χιλιάδες πράγματα και δεν μπορώ να ησυχάσω.

-Γιατί η ανησυχία σου γεννά τη λύπη;

-Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό. Νομίζω είμαι περισσότερο καταθλιπτικός παρά λυπημένος. Την κατάθλιψή μου όμως την εκτονώνω μέσα από αυτό που κάνω, μέσα από την τέχνη. Όταν έρχεσαι σε σύγκρουση με κάποια πράγματα στο τέλος δύσκολα αφήνεσαι σε πράγματα και ανθρώπους, δεν μπορείς να δεις κριτικά τις καταστάσεις. Αυτό προκαλεί μοναξιά και η ζωή μου είναι μοναχική γιατί συγκρούομαι. Όλα γύρω μου είναι ρευστά.

-Ποιοι είναι οι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή σου;

-Οι φίλοι μου. Βέβαια όπου και να με βάλεις μπορώ αμέσως να δημιουργήσω πυρήνα, έχω φίλους και στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.

-Ποιο είναι σημαντικότερο, η φιλία ή ο έρωτας;

-Τώρα θα σου έλεγα ο έρωτας γιατί σε κάνει να ξεχνάς και σου αλλάζει τη ψυχοσύνθεση. Στον έρωτα θες να φας έναν άλλον άνθρωπο.

-Εσύ τον τρως τον άλλο;

-Εσύ δεν το κάνεις;

-Είναι μάχη ο έρωτας;

-Άνευ όρων. Ο έρωτας είναι αρπακτικός, θέλω να πάρω από τον άλλον ό,τι μπορώ όσο πιο γρήγορα μπορώ, θέλω να τον καταπιώ, να τον αποβάλω και μετά να πάω για τον επόμενο.

-Δεν σε αφορά η σχέση;

-Καταλαβαίνω ότι είναι λίγο κουραστικό όλο αυτό και δεν σου κρύβω ότι θα ήθελα να ζήσω την αιώνια σχέση.

-Έφτασες ποτέ κοντά στο να ζήσεις αυτή την αιώνια σχέση;

-Όχι. Έχω κάνει μεγάλες σχέσεις αλλά ποτέ μου δεν σκέφτηκα ότι αυτές θα είναι αιώνιες.

-Γιατί;

-Γιατί θέλω να δοκιμάζω πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δεν μπορώ να μείνω σταθερός σε μια κατάσταση.

-Αυτό δεν είναι αναπηρία;

-Όταν μείνω πολύ καιρό σε κάτι νομίζω ότι βουλιάζω. Το ίδιο συμβαίνει και στη δουλειά μου. Ακόμη και με τους φίλους μου: Θέλω να τους βλέπω συνέχεια, ύστερα να τους χάνω και μετά πάλι να τους ξαναβλέπω. Δεν μπορώ να κάνω το ίδιο πράγμα συνέχεια.

-Είσαι πάντοτε ο νικητής στη μάχη του έρωτα;

-Νομίζω στην πραγματικότητα είμαι ο χαμένος. Επιφανειακά μπορεί να είμαι ο νικητής γιατί εγώ ορίζω την αρχή και το τέλος κάποιων πραγμάτων, στην πραγματικότητα όμως τίποτα δεν είναι έτσι. Νομίζω δεν είναι νίκη να μην μπορείς να μείνεις κάπου, να κολλήσεις, να έχεις μία σταθερά. Αυτό που ζω είναι πύρρειος νίκη.

-Δεν θα ήθελες να ήσουν αλλιώς;

-Δεν θα με πείραζε. Απλώς δεν γίνεται. Ενώ κάνω προσπάθειες να είμαι πιο ισορροπημένος σε κάποια πράγματα δεν μπορώ να είμαι, είναι γονιδιακό.

-«Σκότωσες» πολλούς ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή σου;

-Ελπίζω πως όχι. Αυτοί που με ξέρουν γνωρίζουν τι θα ζητήσουν από εμένα. Είμαι ένας άνθρωπος που δίνω, αλλά στο δρόμο υπάρχει ένας μεγάλος τοίχος τον οποίο κανείς δεν μπορεί να διαπεράσει. Οι πραγματικοί μου φίλοι το γνωρίζουν αυτό και δεν πληγώνονται. Ξεχνάω γενέθλια, γιορτές, δώρα, τα πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αγαπάω.

-Στον έρωτα υπάρχει αυτός ο τοίχος;

-Στον έρωτα αυτός ο τοίχος είναι φτιαγμένος από νερό. Είναι προσπελάσιμος, αλλά το νερό έχει πολύ μεγάλο όγκο και φοβάσαι να κολυμπήσεις και να το προσπεράσεις.

-Εσύ βάζεις τα όρια στις σχέσεις σου;

-Συνήθως, ναι. Απλά στον έρωτα και στην αγάπη- όσο διαρκούν- δίνεις εσύ ανεξάρτητα αν ο άλλος σου δίνει.

-Είναι το ίδιο η αγάπη και έρωτας;

-Ο έρωτας ανάβει, φουντώνει, καίει κανα δάσος και τελειώνει. Αιώνιος έρωτας δεν υπάρχει, γι αυτό και δεν μπορώ να μείνω πολύ καιρό σ αυτόν.

-Είναι μάταιο να ερωτευόμαστε;

-Είναι μάταιο να ξυπνάμε; Εγώ δεν θέλω να κοιμάμαι. Οτιδήποτε διεγείρει το μυαλό και το στομάχι, οτιδήποτε βγάζει αδρεναλίνη στον οργανισμό είναι εξαιρετικά θετικό και πολύ υγιές. Είναι  πολύ τυχερός ο άνθρωπος που μπορεί να ερωτεύεται κάθε μέρα και να έχει ταυτόχρονα  ανταπόκριση.

-Ο έρωτας και το sex είναι το ίδιο πράγμα;

-Όχι, γιατί sex μπορείς να κάνεις με κάποιον με τον οποίο δεν είσαι ερωτευμένος και να περάσετε και πολύ καλά μαζί. Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλεις να ζήσεις για πάντα μαζί του. Μία πρώτη αίσθηση έρωτα αποκτάς όταν έρθει η οικειότητα, αυτό είναι που προηγείται του έρωτα.

-Είσαι σκληρός;

-Μπορώ να αντιμετωπίζω κάποιες καταστάσεις πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα, έχω μια αντοχή σε πράγματα. Έχω ένα φλοιό σκληρότητας που μπορεί όμως να λιώσει αμέσως και να γίνω παιδί. Ως παιδί μπορώ να πέσω στα ίδια λάθη, στις ίδιες καταστάσεις, να παραπλανηθώ και να τα πάθω όλα απ την αρχή.

-Ποιο είναι το λάθος σου που συνήθως επαναλαμβάνεις;

-Να πιστεύω ότι ο άλλος μου λέει αλήθεια.

-Εσύ δεν λες ψέματα;

-Μόνο τη στιγμή που κάποιος δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει την αλήθεια και ένα ψέμα θα ήταν πολύ βοηθητικό στη ψυχολογία του. Στους χορευτές μου δεν λέω ποτέ «είσαι πολύ καλός». Ποτέ.

-Δεν είναι πολύ ωραίο να λες σε κάποιον «είσαι πάρα πολύ καλός», και να του δίνεις χαρά;

-Ναι, είναι πολύ ωραίο. Εγώ το δίνω σπάνια. Λειτουργώ στους άλλους όπως θα λειτουργούσα σε μένα: Αν μου πει κάποιος «τι καταπληκτική που ήταν αυτή η δουλειά» στέκομαι αμήχανος.

-Τι σου δίνει χαρά;

-Δεν ξέρω από πού παίρνω χαρά. Μια χαρά είναι και που ζω γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Θέλω να περνάω καλά και να έχω αυτό που θέλω.

-Τι σημαίνει «να περνάω καλά»;

-Σημαίνει ότι έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτό που μου αρέσει, με τον τρόπο που μου αρέσει, και να είμαι ευχαριστημένος με αυτό που κάνω. Συνήθως με τους φίλους μου τα ζω αυτά.

-Τι κάνατε την τελευταία φορά με τους φίλους σου;

-Ήρθαν προχθές στο σπίτι μου 12- 13 άτομα και παίζαμε. Κάτσαμε μέχρι τις 7 το πρωί και περάσαμε πάρα πολύ ωραία.

-Τους έφτιαξες φαγητό;

-Όχι, παραγγείλαμε πίτσα γιατί βαριόμουνα. Βαριέμαι πάρα πολύ να μαγειρεύω, μέχρι και τη σαλάτα βαριέμαι να κόψω, την παίρνω σε σακουλάκια κομμένη πλυμένη.

-Τι σου είπαν οι γονείς σου όταν τους είπες ότι θέλεις να ασχοληθείς με το χορό;

-Τον πατέρα μου τον έχασα όταν ήμουν 9 χρόνων. Είχα μια σχετική αντίδραση από τη μητέρα μου του τύπου «πως θα ζήσεις από αυτό το πράγμα και θα πεθάνεις στη ψάθα», αλλά η ειρωνεία της τύχης είναι ότι τώρα -κατά κάποιο τρόπο- τη ζω εγώ.

-Ο θάνατος του πατέρα σου σε σκλήρυνε τόσο πολύ;

-Ίσα ίσα που με έκανε πιο ευαίσθητο γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που είχε πολλή αγάπη χωρίς να έχω ελλείψεις, χωρίς να έχω κανένα απωθημένο... Σου φαίνομαι σκληρός;

-Είσαι;

-Μπορεί και να είμαι λίγο. Κοίτα, εγώ δεν μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που είναι πάρα πολύ συναισθηματικοί ή ρομαντικοί, δεν μπορώ τους ανθρώπους που είναι πάρα πολύ καλοί και πάρα πολύ ευγενικοί, μου φαίνεται ψέμα.

-Ο έρωτας δεν θέλει – ένα ελάχιστο έστω-ρομαντισμό;

-Τι λες; Ο έρωτας είναι ένα πράγμα κοφτερό που κόβει σαν μαχαίρι, ο έρωτας δεν έχει συναισθηματισμό, δύο άνθρωποι συγκρούονται, θέλει ο ένας τον άλλον και είναι ζωντανοί. Με το συναισθηματισμό πέφτεις σε νάρκωση, με κάνει να ξερνάω. Εγώ είμαι τόσο ρομαντικός που δεν αντέχω τους ψευδορομαντισμούς.

-Αν γινόσουν τελικά τραγουδιστής ποιο ελληνικό τραγούδι θα ήθελες να πεις;

-Αυτό που λέει ο Καζαντζίδης: «Θεέ μου την δεύτερη φορά που θα ρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά δεν θα ξαναγαπήσω».

-Είναι τρομερή η μοναξιά αυτού του τραγουδιού.

-Αυτό όμως είναι ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι. Επίσης το τραγούδι που ξέρω από τώρα πως θα ήθελα να ακουστεί στην κηδεία μου είναι το «exit music for a film». Λέει κάπου: «Breath, keep breathing, dont loose your nerve, breath, keep breathing, I cant do this alone». Είναι ένα τραγούδι με το οποίο φεύγω για αλλού.

-Αν ξαναρχόσουν δεύτερη φορά στη γη δεν θα θελες να ξαναγαπήσεις;

-Θα ήθελα να αγαπήσω μία και καλή, μία και για πάντα, σαν αυτά τα ερωτευμένα ζευγάρια που κάθονται στα παγκάκια. Υπάρχουν άνθρωποι που τους βλέπεις ότι είναι ερωτευμένοι ακόμη και στα 80, αυτό είναι πολύ όμορφο.

-Θέλεις να μου ανατρέψεις όλο το προηγούμενο, έτσι;

-Αλήθεια σου λέω!

-Ερωτεύτηκες ποτέ κεραυνοβόλα;

-Μία φορά. Ήταν τέλεια αλλά έγινε τυχαία. Κοίτα, ο έρωτας εμένα δεν με αποσυντονίζει, παραμένω νηφάλιος, δεν θέλω να κλέβω ώρες απ τη δουλειά μου για να τις περνάω με τον έρωτά μου.

-Τι θα θελες να ζήσεις που δεν έζησες μέχρι τώρα;

-Θα ήθελα να ήμουν πάρα πολύ πλούσιος, να είχα πάρα πολλά χρήματα, σπίτια, αυτοκίνητα, καράβια. Θα θελα με αυτά τα λεφτά να κάνω το γύρο του κόσμου` τον κάνουν τώρα δύο φίλοι μου κι έχω πάθει υστερία. Μην ξεχνάς ότι μια δουλειά κάνω κι εγώ, και τη δουλειά μου αυτή την κάνω και για να ζω. Είναι πάρα πολύ αστείο να λες ότι «κάνεις τέχνη για να ζεις», αλλά στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει. Ζω κάνοντας τέχνη. Όλοι οι καλλιτέχνες το κάνουν αυτό κι ας μην το λένε, κι ας μην κάνει να ειπωθεί. Εγώ το λέω.

-Τι είναι χορός;

-Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το σώμα λέει περισσότερα από όσα λέει το στόμα. Ένα σώμα το οποίο κινείται σε μια συγκεκριμένη συνθήκη και κατάσταση δεν μπορεί να κρύψει τίποτα και αποκαλύπτει πολλά.

-Τι αποκάλυψε σε σένα το σώμα σου;

-Ότι δεν έχω όρια και τόσο μεγάλους φόβους.

-Τι φοβόσουνα;

-Τους ανθρώπους... Στο σχολείο δεν είχα φίλους, δεν επικοινωνούσα πολύ με τα άλλα παιδιά, ήμουνα λίγο το παιδί που είναι στην άκρη, το «καθυστερημένο». Ήμουνα κλειστός χαρακτήρας, μου άρεσε να ασχολούμαι με διάφορα πράγματα μόνος μου, εντελώς μόνος μου.

-Σε πλήγωνε αυτό;

-Δεν το καταλάβαινα. Δεν ήθελα να είμαι με τους ανθρώπους και ήμουνα πολύ επιθετικός μ αυτό, δεν είχα το φόβο μην μου κάνει κάποιος κάτι, περισσότερο ήμουνα σνομπ: Θεωρούσα ότι κανείς δεν με καταλάβαινε γιατί εγώ ήμουνα καλύτερος απ αυτούς.

-Μεγάλη αυτοπεποίθηση.

-Δεν έχω καμία μετριοπάθεια. Ξέρω ότι είμαι πάρα πολύ καλός σ αυτό που κάνω και όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι απλώς ηλίθιος.

-Είναι αλαζονεία αυτό, δεν είναι;

-Δεν μπορώ να κάνω αυτό που κάνω χωρίς να είμαι αλαζονικός παρόλο που εγώ ξέρω ποια είναι τα όριά μου. Αυτή είναι η αλήθεια μου, αλήθειες δεν θες; Οι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν νομίζουν ότι είμαι πολύ σνομπ και απόμακρος, αυτοί που με ξέρουν όμως γνωρίζουν ότι είμαι πάρα πολύ γενναιόδωρος και καλός.

-Γιατί έχεις αυτό το σνομπισμό;

-Είναι η άμυνά μου. Δεν μπορώ να μιλήσω σε κάποιον μόνο και μόνο για να πιάσουμε την κουβέντα.

-Ποιοι άνθρωποι σε ενδιαφέρουν;

-Οι έξυπνοι, αυτοί που στο μάτι τους κάτι παίζει.

-Οι βλάκες ποιοι είναι;

-Αυτοί που αισθάνονται κάτι χωρίς να είναι. Το καταλαβαίνεις απ τον τρόπο που σε κοιτάζουν ποιος το χει και ποιος δεν το χει. Αυτό το αντιλαμβάνεσαι με τα χρόνια, παρόλο που νομίζω πως όσο μεγαλώνω μικραίνω.

-Τι ήλικία έχεις σήμερα;

-23, αν και βιολογικά είμαι 40.

-Ποιο σώμα είναι ωραίο;

-Εκείνο που αυτός που το φέρει αισθάνεται ok μέσα σ αυτό. Ακόμη και body builder να είσαι, αν περιφέρεις σαν γλάστρα αυτό το σώμα μου φαίνεται ψόφιο` τι να το κάνεις το ωραίο σώμα άμα είναι νεκρό; Τίποτα δεν είναι ωραίο εάν δεν είναι χαλαρό. Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις: Οι σχέσεις μ αρέσει να χύνονται, να μην είναι χτισμένο μπετόν.

-Είσαι ευτυχισμένος, Κωνσταντίνε;

-Νομίζω, ναι. Ζω με τον τρόπο που θέλω, αισθάνομαι γεμάτος, έχω αυτό που θέλω. Μοιάζω πολύ pop, είμαι fashion, ζω trendy, κάνω οτιδήποτε κάνω αλλά στην πραγματικότητα  η δουλειά μου είναι ακριβώς το ανάποδο. Κάνω παιχνίδι με τη σεξουαλικότητα, με την κοινωνία, με την ιδεολογία, με την πολιτική, αλλά χωρίς τα πρώτα- τον τρόπο της ζωής μου- δεν υπάρχω. Εγώ δεν είμαι ένας καταθλιπτικός καλλιτέχνης ο οποίος βλέπει διαφορετικά τον κόσμο και διαχειρίζεται την τέχνη του για να μείνει στην αιωνιότητα. Την έχω χεσμένη την αιωνιότητα!