Κωνσταντίνος Ρήγος - Μυρτώ Κοντονή

Κωνσταντίνος Ρήγος- Μυρτώ Κοντονή

Ο Καρυοθραύστης ήταν γυναίκα

 

Η πρωταγωνίστρια της παράστασης «Καρυοθραύστης» του Κωνσταντίνου Ρήγου είναι 29 χρόνων, αλλά αισθάνεται ότι σε τρεις μήνες θα γεννηθεί πραγματικά. Τη μέρα που θα κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου και θα γίνει- και επίσημα- γυναίκα.

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Μυρτώ Κοντονή

«Το πατρικό μου σπίτι είναι στο Χαλάνδρι. Εκεί μεγάλωσα, σε μία σχετικά εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν έμπορος- ασχολείτο με το γενικό εμπόριο-, δεν μου έλειψαν τα υλικά αγαθά, η ζεστασιά, η αγάπη. Θυμάμαι ότι, όποτε δεν είχα σχολείο, χόρευα συνέχεια Μαικλ Τζάκσον, Μαντόνα κι έτσι, στα 9 μου χρόνια, οι γονείς μου, μου έκαναν ως δώρο την εγγραφή μου σε μία σχολή χορού. Εκεί άλλαξε ο κόσμος μου.

Λίγο πιο πριν είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι ότι κάποια πράγματα “απαγορεύονται” ενώ, πολύ πιο μετά, στην εφηβεία μου, ξεκίνησα να αισθάνομαι ενοχές για κάποια από αυτά. Πάντοτε ήμουνα πολύ αυθόρμητο παιδάκι, δεν ήξερα όμως στα 4 μου χρόνια ότι, επειδή έχω γεννηθεί αγοράκι, αν βάλω τα γυναικεία ρούχα της μαμάς μου αυτό θα θεωρηθεί κακό. Έβαζα λοιπόν φουστανάκια, τακούνια, μέικ απ, σαν να είμαι μικρό κοριτσάκι και κυκλοφορούσα με αυτό τον τρόπο μέσα στο σπίτι. Η μαμά μου με άφηνε, ο μπαμπάς μου θύμωνε, κατάλαβα λοιπόν ότι αυτό είναι κάτι που “απαγορεύεται” για μένα, κι έτσι ξεκίνησα να το κάνω κρυφά μέχρι που ενηλικιώθηκα, μέχρι που αποφάσισα να κάνω ό,τι θέλω εγώ. Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος ήταν η γιαγιά μου, εκείνη ήταν που μου αγόραζε τις κούκλες. Είχα γύρω στις 15 μέσα στην ντουλάπα μου, κλειδωμένες μαζί με τους “φωτεινούληδες”.

Μικρή έπαιζα όλα τα γυναικεία παιχνίδια: Λάστιχο, μπάρμπι, με κούκλες, κουζινικά, το γιατρό, έκανα την πωλήτρια. Όλα τα αγορίστικα μου φαίνονταν πολύ βίαια, δεν μου ταίριαζαν. Για τους συμμαθητές μου ήμουνα πάντα “το μαύρο πρόβατο” της τάξης, με κορόιδευαν αρκετά, θυμάμαι μάλιστα ότι έκανα ολόκληρα τετράγωνα για να αποφύγω κάποιες παρέες. Ωστόσο, επειδή ήμουνα όμορφο αγοράκι, οι πιο ωραίες κοπέλες, τα πιο όμορφα κοριτσάκια ήτανε πάντα οι κολλητές μου φίλες, οι οποίες ήταν και οι προστάτιδες μου.

Υποσυνείδητα κατάλαβα ότι δεν ανήκω στο σώμα μου, όταν ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι ουσιαστικά τα γεννητικά όργανα που είχα, όταν άρχισα να φλερτάρω και να έχω σεξουαλικές επαφές. Πιστεύω ότι είναι βιολογικό. Εξάλλου, δεν είχα ποτέ μου σεξουαλικές επαφές με κορίτσια, γιατί εγώ η ίδια έκανα sex σαν κορίτσι. Σε κάποια φάση μάλιστα είχα διπλή ζωή: Πήγαινα στη δουλειά μου σαν αγόρι- ως χορευτής- και σε όλο τον άλλο ελεύθερο χρόνο μου λειτουργούσα σαν κορίτσι, σαν τραβεστί του 80, με καούκα, ψεύτικο στήθος, βλεφαρίδες. Σχεδόν αποκριάτικα.

Το πρωί, όταν έβαζα τα παπούτσια μου, αισθανόμουνα ότι έβαζα χοντροπάπουτσα και έλεγα “τι είναι αυτά; Δεν τα θέλω αυτά τα παπούτσια, αυτά είναι για άντρες” και  στενοχωριόμουνα όλη την υπόλοιπη μέρα. Έκανα sex σαν γυναίκα, όλοι οι σύντροφοί μου αυτό βλέπανε, αυτό θέλανε, αλλά δεν μπορούσε με αυτό τον τρόπο να δημιουργηθεί μία κανονική σχέση με κάποιον άντρα αφού, το πρωί, θα αποκαλύπτονταν όλα. Έχω βρεθεί και με άντρα που δεν είχε καταλάβει ποτέ ότι είμαι αγόρι, το έπαιζα κανονική γυναίκα και έτσι πήγαμε μέχρι τέλους. Εκτός κι αν δεν ήθελε ο ίδιος να το παραδεχτεί.

Τα δύσκολα ήταν όταν έπρεπε να αποφασίσω αν θα παραμείνω αγοράκι ή να γίνω κορίτσι, αλλά τελικά κατάλαβα ότι αυτό το ζήτημα ήταν θέμα ζωής ή θανάτου για τη δική μου ζωή. Αν δεν γινόμουν κορίτσι, θα αυτοκτονούσα. Πήγαινα, για παράδειγμα, στο περίπτερο να πάρω σοκολάτες και, αν μου έλεγε ο περιπτεράς “σ ευχαριστώ, παλικάρι μου”, εγώ το έπαιρνα κατάκαρδα όλη τη μέρα και πληγωνόμουνα πολύ, είχε αρχίσει να με ενοχλεί πια ακόμη και το αρσενικό άρθρο, μισούσα το όνομά μου, την τριχοφυΐα στο σώμα μου, οτιδήποτε που θα θύμιζε ότι εγώ γεννήθηκα αγόρι. Έπεφτα σε κατάθλιψη, πάθαινα υπαρξιακά, το μόνο που με στήριζε ήταν η δουλειά μου, ο χορός. Όλη η αλλαγή λοιπόν συνέβη μετά την εφηβεία μου, αφότου έφυγα και από το σπίτι μου.

Η μαμά μου δεν το πήρε άσχημα, η μοναδική της αγωνία ήταν να μην βρεθώ στο δρόμο, να μην ξεκινήσω να εργάζομαι σαν πόρνη. Θυμάμαι ότι, όταν της το είπα είχε συγκινηθεί, έκλαιγε και μου εξήγησε πράγματα που είχαν γίνει όταν εγώ ήμουνα μικρή, όταν στα 5 μου, για παράδειγμα, επειδή είχαν ανησυχήσει με τη συμπεριφορά μου, με είχαν πάει σε παιδοψυχολόγο, «για να μην φοράω ροζ, να φοράω γαλάζια». Τέτοιου είδους. Τώρα πια η μαμά μου με αντιμετωπίζει ως “Μυρτώ”, ως γυναίκα. Το ίδιο και η γιαγιά μου, ο αδελφός μου, αλλά και ο θείος μου. Τους εξήγησα ακριβώς πως αισθάνομαι και πως νιώθω, ότι αν παραμείνω αγόρι θα είμαι δυστυχισμένη, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγω έξω και να φλερτάρω σαν άντρας, ότι δεν έχω τίποτα κοινό με τα αγόρια που τους αρέσει να φλερτάρουν κορίτσια, ότι δεν έχω επίσης τίποτα κοινό με τα αγόρια που τους αρέσουν τα αγόρια αφού δεν είχα καμία σχέση με gay απ τη στιγμή που εγώ αισθανόμουν κορίτσι και δεν μου άρεσε να ασχολούνται με το γεννητικό μου όργανο, ούτε να πηγαίνω σε gay bar, ότι στο μέλλον το μοναδικό που θα με έκανε ευτυχισμένη θα ήταν να γίνω γυναίκα. Ο πατέρας μου δεν το πήρε και τόσο ψύχραιμα. Τον έχασα πριν από λίγο καιρό. Όταν ήμουν 24.

Έκανα ψυχανάλυση για ένα χρόνο, στα 23 μου και, μέσα από αυτό, συνειδητοποίησα ότι αυτό το σώμα δεν μου ανήκει. Και πως η δική μου κατάσταση δεν λειτουργεί σε βάρος κανενός, δεν αφορά κανέναν για το τι κάνω εγώ στη ζωή μου. Στα 25 μου έγινα “Μυρτώ”. Δεν έχω κάνει ακόμη εγχείρηση αλλαγή φύλου, είναι προγραμματισμένη για τις 5 Μαρτίου στο Λονδίνο και αυτό με κάνει πανευτυχή, είναι ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή που θέλω, όσο τίποτα στον κόσμο, να συμβεί. Για μένα είναι μία τυπική διαδικασία, είναι σαν να σε πονάει το δόντι σου και να σου λέει ο οδοντίατρος ότι, αν δεν το βγάλεις, θα σου σαπίσουν όλα τα δόντια. Μέχρι σήμερα, έχω κάνει προσθετική στο στήθος και τη μύτη μου. Η τριχοφυΐα μου έχει φύγει από το λέιζερ, η οποία υποχωρεί έτσι κι αλλιώς από τις ορμόνες. Είμαι στο τελικό στάδιο.

Έχω όλα τα “κακά” που μπορεί να έχει κάθε γυναίκα: Γκρίνια, εγωισμό, ψέματα στους άντρες, υστερία, κτητικότητα, υποχόνδρια με την καθαριότητα. Είμαι φουλ παραδοσιακή. Ειδικά με τους άντρες και στον τρόπο που θέλω να τους φροντίζω. Άλλωστε, το μόνο πράγμα που με κάνει να σηκώνομαι από το κρεβάτι μου είναι ο έρωτας, έχω ερωτευτεί πολύ και πολλές φορές, ζω για τον έρωτα. Ελπίζω να με έχουν ερωτευτεί το ίδιο.

Οι άντρες είναι παιδιά, ίσως γι αυτό μπορείς να τους συγχωρέσεις πολλά αλλά, ως παιδιά, είναι μεγάλοι υποκριτές, πολύ δήθεν, στους περισσότερους κάπως δεν παντρεύεται η “κανονική” ζωή τους με τη γυναίκα τους με τις πραγματικές τους σεξουαλικές επιθυμίες. Είθισται να λένε ότι οι τρανσέξουαλ κάνουν καλύτερο sex από μία γυναίκα, πιο πρόστυχο, αλλά δεν ξέρω αν ισχύουν αυτά. Τώρα είμαι από δω κι από κει, ερωτεύομαι κάθε βδομάδα κι άλλον, περιμένω όμως τον ένα και μοναδικό να έρθει και να μείνω για πάντα μαζί του. Για μια ζωή.

Την πρώτη μου ολοκληρωμένη σχέση την έκανα στα 14 μου. Ήμασταν τρεις. Έτσι ξεκίνησα. Και μας έπιασε κι ο παππούς. Ωστόσο, η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν ήμουνα ερωτευμένη με κάποιον, εκείνος κοιμόταν και εγώ καθόμουνα δίπλα από το κρεβάτι και τον κοίταζα. Μπορούσα να πω “τα έζησα όλα” εκείνη τη στιγμή, ακόμη και να πέθαινα δεν θα με ένοιαζε. Τον θυμάμαι ακόμη τον πρώτο μου παιδικό έρωτα και, από όσο ξέρω, θα παντρευτεί σε λίγο καιρό με την κοπέλα του. Τον ξέρω από πέντε χρόνων, τον θέλω ακόμη.

Δεν με πειράζει καθόλου που δεν θα μπορώ να κάνω παιδιά. Ακόμη και γυναίκα να ήμουν, δεν ξέρω αν θα ήθελα να κάνω, αν είμαι ικανή για να γίνω μητέρα. Μου φαίνεται πολύ ωραία ιδέα η ελευθερία της υιοθεσίας, αλλά θα έπρεπε να είμαι πολύ ανεξάρτητη για να το τολμήσω αυτό. Και φυσικά να έχω τον κατάλληλο σύντροφο.

Σήμερα ζω μόνη μου στο Γκάζι. Σε κάποιες περιόδους της ζωής μου ξυπνάω γύρω στις 10, μαγειρεύω, καθαρίζω το σπίτι, κάνω όλες τις δουλειές και, σε άλλες φάσεις, ξυπνάω πιο αργά, έχοντας περισσότερο ελεύθερο χρόνο για μένα. Δουλεύω πάρα πολλές ώρες αυτή την περίοδο, είμαι τραγικά κουρασμένη, με νύχια και με δόντια καταφέρνω να είμαι συνεπής. Ωστόσο, μου αρέσει πολύ το ξενύχτι, όπου και να με πας θα διασκεδάσω, ακόμη και χωρίς ποτό, έχοντας πιει μόνο νερό. Προχθές είχα καταλήξει σε ένα bar στο Γκάζι που ήταν για λεσβίες και πέρασα υπέροχα! Με έχουν φλερτάρει πολλές γυναίκες, κολακεύομαι, αισθάνομαι ότι οι λεσβίες έχουν κάτι πολύ βαθιά αντρικό, καλύτερο και από έναν άντρα. Απλά η εικόνα δεν συμβαδίζει με αυτό που εκείνες ή εγώ επιθυμούμε.

Πιστεύω στο Θεό. Όχι όμως με την έννοια της εκκλησίας. Πάντα, πριν βγω στη σκηνή για να χορέψω, κάνω το σταυρό μου. Προσπαθώ όμως να αντλώ από τον εαυτό μου βοήθεια. Και από το Ρήγο. Αυτός είναι ο άνθρωπος που θα πάρω αν μου συμβεί κάτι, είναι παραπάνω από φίλος, είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου, είναι σαν να έχει πάρει τη θέση του πατέρα μου. Γνωριστήκαμε στη δουλειά, όταν εγώ ήμουνα 20 χρόνων.

Στο χέρι μου έχω γράψει “I did it my way”, αυτό είναι το μόττο της ζωής μου. Οι δικοί μου άνθρωποι με αντιμετωπίζουν πια ως γυναίκα, με φωνάζουν “Μυρτώ”, αν με φωνάξουν με το αγορίστικό μου νομίζω πως θα γελάσουμε. Μπορεί και να μην το θυμούνται καν. Άλλωστε, όσες φωτογραφίες έχω από την παιδική μου ηλικία, τις έχω σκίσει. Σε όλες υπάρχουν μόνο οι γονείς μου και ο αδελφός μου, το άλλο το αγοράκι έχει πάει στα σκουπίδια. Νομίζω ότι ήμουνα πάντα έτσι, μία “Μυρτώ”, η ζωή μου αρχίζει και μετράει από τότε που άλλαξα σαν να έχει μηδενιστεί το κοντέρ. Μέχρι τότε ζούσα έναν προσωπικό μεσαίωνα, σαν το έμβρυο που ακόμη δεν είχε γεννηθεί. Ο “Παναγιώτης” δεν υπάρχει, εδώ και πολλά χρόνια. Έχει πεθάνει».

 

Κωνσταντίνος Ρήγος

Ένας βασικός λόγος που ανέβασα τον “Καρυοθραύστη” είναι επειδή έχω ήδη ανεβάσει τα δύο προηγούμενα έργα του Τσαϊκόφσκι, τη “Λίμνη των κύκνων” και την “Ωραία Κοιμωμένη” και ήθελα να ολοκληρώσω την τριλογία μου. Είχα ξεκινήσει το συγκεκριμένο project πριν από 10 χρόνια, και ήθελα κάποια στιγμή να ολοκληρωθεί. Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι ιδανική για το έργο μιας και διαδραματίζεται την νύχτα των Χριστουγέννων. Από την άλλη είχα το ιδανικό σύνολο χορευτών για αυτήν την παράσταση. Η Μυρτώ θα έκανε την Κλάρα και ο Γιάννης, ο Τάσος, ο Διογένης και ο Χρήστος είναι τα 4 πρόσωπα θα έκαναν όλους τους υπόλοιπους ρόλους της παράστασης. Ήθελα να φτιάξω ένα “μπαλέτο δωματίου”. Να αφαιρέσω από το μπαλέτο όλη την φαντασμαγορία, δεν είναι και η περίοδος τέτοια, και να κρατήσω την ουσία, τις δράσεις αλλά και τις συναισθηματικές εναλλαγές. Ο Καρυοθραύστης είναι για μένα ένα σκοτεινό μπαλέτο, γεμάτο εικόνες που εναλλάσονται και καταστάσεις σχεδόν ακραίες για τη εποχή που δημιουργήθηκαν, είναι ένας καμβάς που μπορείς να δημιουργήσεις πάνω του ότι εμπνευστείς.

Με τη Μυρτώ συνεργαζόμαστε 10 χρόνια και είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται ως γυναίκα, ήταν ένα αγόρι που άλλαξε φύλο στη διάρκεια της συνεργασίας μας. Για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτ’ άλλο, εκτός από την εξωτερική εμφάνιση, εξακολουθεί να είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον πολύπλευρος άνθρωπος και μια πολύ καλή χορεύτρια. Στο έργο έχει έναν δύσκολο ρόλο, του δημιουργού των φαντασιώσεων, εκείνη δημιοργεί μέσα στο μυαλό της όσα συμβαίνουν γύρω της.

Ο χορός είναι μια δύσκολη τέχνη, απαιτεί θυσίες, αλλά αν ξεπεράσεις τον ναρκισσισμό του καθρέπτη, είναι μια τέχνη πολύ ουσιαστική και βαθειά, χρησιμοποιεί το σώμα και το μυαλό ταυτόχρονα, χρειάζεται απόλυτη πειθαρχία και με έναν τρόπο κάνει το σώμα να λέει περισσότερα από όσα το στόμα. Ένα σώμα το οποίο κινείται σε μια συγκεκριμένη συνθήκη και κατάσταση, δεν μπορεί να κρύψει τίποτα και αποκαλύπτει πολλά. Το δικό μου σώμα, μου αποκάλυψε ότι δεν έχω όρια και τόσο μεγάλους φόβους. 

Είμαι ένας άνθρωπος που δίνω, χωρίς να σκέφτομαι αν έχω κάτι να πάρω, αλλά στο δρόμο υπάρχει ένας μεγάλος τοίχος τον οποίο κανείς δεν μπορεί να διαπεράσει, αν δεν το επιθυμώ,  Οι πραγματικοί μου φίλοι το γνωρίζουν αυτό και δεν πληγώνονται. Ξεχνάω γενέθλια, γιορτές, δώρα, τα πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αγαπάω. Στον έρωτα, αυτός ο τοίχος είναι φτιαγμένος από νερό. Είναι προσπελάσιμος, αλλά το νερό έχει πολύ μεγάλο όγκο και φοβάσαι να κολυμπήσεις και να το προσπεράσεις.

Ο έρωτας ανάβει, φουντώνει, καίει το δάσος που κρύβουμε μέσα μας και τελειώνει. Αιώνιος έρωτας νομίζω δεν υπάρχει, αλλά ελπίζω ότι θα υπάρξει!  Οτιδήποτε όμως διεγείρει το μυαλό και το στομάχι, οτιδήποτε βγάζει αδρεναλίνη στον οργανισμό είναι εξαιρετικά θετικό και πολύ υγιές. Είναι  πολύ τυχερός ο άνθρωπος που μπορεί να ερωτεύεται κάθε μέρα και να έχει ταυτόχρονα  ανταπόκριση.

Έτσι είναι και ο έρωτας: Είναι ένα πράγμα κοφτερό που κόβει σαν μαχαίρι, δεν έχει συναισθηματισμό, δύο άνθρωποι συγκρούονται, θέλει ο ένας τον άλλον και είναι ζωντανοί. Εμπεριέχει και το χαστούκι και το φιλί, όπως και στον “Καρυοθραύστη”. Με το συναισθηματισμό πέφτεις σε νάρκωση. Εγώ είμαι τόσο ρομαντικός που δεν αντέχω τους ψευδορομαντισμούς. Δεν μ αρέσουν τα παιχνίδια, είναι ωραίο να είσαι με έναν άνθρωπο που να σε καταλαβαίνει και να συνεχίζεις ήρεμα.

Μπορώ να αντιμετωπίζω κάποιες καταστάσεις πιο γρήγορα και πολύ πιο εύκολα, έχω μια αντοχή σε πράγματα. Έχω ένα φλοιό σκληρότητας που μπορεί όμως να λιώσει αμέσως και να γίνω παιδί. Ως παιδί μπορώ να πέσω στα ίδια λάθη, στις ίδιες καταστάσεις, να παραπλανηθώ και να τα πάθω όλα απ την αρχή.

Δεν μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που είναι πάρα πολύ καλοί και πάρα πολύ ευγενικοί. Μου φαίνεται ψέμα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλές πλευρές, θετικές και αρνητικές. Δεν υπάρχει ο Mr perfect

Αν ξαναγεννιόμουνα, θα ήθελα να αγαπήσω μία και καλή, μία και για πάντα, σαν αυτά τα ερωτευμένα ζευγάρια που κάθονται στα παγκάκια. Υπάρχουν άνθρωποι που τους βλέπεις ότι είναι ερωτευμένοι ακόμη και στα 80, αυτό είναι πολύ όμορφο. Ο αιώνιος έρωτας είναι περισσότερο κατασκευή της μυθιστορίας αλλά, αν υπάρχει, θα ευχόμουνα να τον ζήσω».

 

Info:

«Καρυοθραύστης»

Σκηνοθεσία- Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Ερμηνεύουν: Μυρτώ Κοντονή, Γιάννης Νικολαίδης, Τάσος Καραχάλιος, Χρήστος Στρινόπουλος, Διογένης Σκαλτσάς.

Θέατρο Θησείον, Τουρναβίτου 7, Ψυρρή (τηλ. κρατήσεων: 210-3255444) μέχρι 3 Ιανουαρίου