For Antivirus

Κωνσταντίνος Ρήγος

Συνέντευξη στο Antivirus

 

Τα τελευταία χρόνια υπογράφετε καλλιτεχνικά πράγματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Τι σας αρέσει πιο πολύ;

Το θέατρο και ο χορός. Αυτή είναι η ουσία και η αρχή της δουλειάς  μου. Με αφορμή αυτά κάνω και όλα τα υπόλοιπα. Λειτουργώ παντού όπως σε μια θεατρική παράσταση. Προσπαθώ δηλαδή να ανακαλύψω τους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεσή τους, χωρίς να αλλοιωθούν εκείνοι, αλλά χωρίς να αλλοιωθώ και εγώ. Δε με ενδιαφέρει να αποδείξω όπου και να πάω ότι  είμαι εγώ, με ενδιαφέρει να καταλάβουν ότι όταν υπάρχω κι εγώ εκεί κάτι αλλάζει.

Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο δουλεύετε είναι κυρίως ψυχολογικός;

Ναι, και γενικά λειτουργώ καλύτερα με ανθρώπους που γνωρίζω, έστω και λίγο. Βέβαια μπορεί να συμβεί καμιά φορά και ένα αστραπιαίο δέσιμο. Αλλά συνήθως με ανθρώπους που έρχομαι σε επαφή περισσότερο και δουλεύω πιο συχνά έχω διαφορετικά αποτελέσματα. Η προσωπικότητα του άλλου είναι αυτό που προσπαθώ να βγει. Όποια κι είναι. Δε με ενδιαφέρει να την κρίνω.

Κάθε δουλειά σας απευθύνεται σε τελείως διαφορετικό κοινό.

Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Το ότι έχω καταφέρει να προσεγγίσω διαφορετικούς κόσμους, είναι ένα πράγμα  που μου έχει κάνει καλό γιατί με έχει βοηθήσει να καταλάβω  τα όρια κάθε κατάστασης. Έχω συνεργαστεί με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι το χοροθέατρο και άλλοι το τι σημαίνει να δουλεύεις με μια τραγουδίστρια. Αυτή η καθημερινή επαφή με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους μού έχει ανοίξει δημιουργικούς δρόμους. Για παράδειγμα πλέον είμαι λιγότερο εφετζής σε αντίθεση με παλιότερα, που με ενδιέφερε πάρα πολύ και το glam, η εικόνα. Γιατί ουσιαστικά ότι glam θα ήθελα να κάνω το κάνω στα βίντεο κλιπ, το κάνω στους τραγουδιστές… Ο μόνος συνδετικός κρίκος και στα δυο είναι το χιούμορ. Προσπαθώ όλα όσα κάνω να έχουν μια δόση χιούμορ, να μην υπάρχει αυτό το «είμαι θεός».

Εντοπίζετε κοινά χαρακτηριστικά στους διαφορετικούς ανθρώπους στους οποίους απευθύνεστε με κάθε σας δουλειά;

Νομίζω ότι το κοινό δεν είναι τελείως διαφορετικό. Τα έξι χρόνια που ήμουν στη Θεσσαλονίκη, που είναι πιο μικρή πόλη, εκεί είχα μια συγκεκριμένη επαφή με το κοινό και το αναγνώριζα πιο εύκολα. Ε λοιπόν το κοινό που είχαμε στο χοροθέατρο ήταν το ίδιο που μετά πήγαινε να φάει, να πιει ποτό, να βγει σε κλαμπ και στα μπουζούκια. Ο κόσμος δεν έχει κανένα ταμπού, απλά θέλει να κάνει αυτό που του αρέσει. Μπορεί να δει αυτό που κάνω στο χοροθέατρο και να μην του αρέσει και να δει κάτι άλλο που κάνω με έναν τραγουδιστή και να του αρέσει. Ή να του αρέσουν και τα δύο.

Είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης κιόλας. Ένας άνθρωπος που πρωτοβλέπει χορό, σίγουρα δεν είναι ο ίδιος με κάποιον που έχει δει αρκετές φορές, αλλά έχω καταλάβει οτι όσος κόσμος όλα αυτά τα χρόνια έχει δει κάτι δικό μου με έναν τρόπο έχει επικοινωνήσει,  έχει ανακαλύψει κάτι που τον ενδιαφέρει.

Έχεις υπάρξει ποτέ εστέτ;

Δεν αισθάνθηκα ποτέ εστέτ, δεν είμαι ως χαρακτήρας έτσι. Δε μπορώ να χτίσω ένα παλάτι και να αποξενωθώ…

Στην τέχνη εννοώ.

Ε δεν μπορείς νομίζω να είσαι άλλο στη ζωή σου και άλλο στη τέχνη σου. Η τέχνη εκφράζει αυτό που είσαι, αυτό που φτιάχνεις, αυτό που σκέφτεσαι, το σκοτάδι που έχεις μέσα σου και πώς μπορείς να το εξωτερικεύσεις.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε και με άλλα πράγματα πέρα από το χορό;

Ξεκίνησα με την ΟΚΤΑΝΑ, μια ομάδα που ήταν κάπως πειραματική, αλλά άρεσε στον κόσμο. Όταν έκανα την «Τρελή ευτυχία» και πήγε πάρα πολύ καλά και ήρθε η πρόταση από τη Θεσσαλονίκη να αναλάβω το ΚΘΒΕ. Που ήταν πρωτόγνωρο ένας τόσο νέος άνθρωπος και μάλιστα τόσο «extreme» στον τομέα του χορού να διευθύνει έναν κρατικό οργανισμό. Οπότε βρέθηκα σε μια νέα περίοδο δημιουργίας με μια μόνιμη ομάδα με 14 χορευτές, δουλεύαμε διαρκώς για 5 χρόνια… Επένδυσα σε αυτό τόσο πολύ και όταν τέλειωσε ήμουν πολύ απογοητευμένος. Για δυο τρεις μήνες έβλεπα μόνο σήριαλ. Είδα τα πάντα! To Prison Break, το Lost, ότι υπήρχε και μπορούσα να το δω, το έβλεπα…

Τότε λοιπόν αποφάσισα να κάνω και άλλα πράγματα. Βίντεο κλιπ, τραγούδι γιατί κατάλαβα ότι δεν έχει νόημα να χτίζεις σε κάτι που δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα. Κάνεις δε μπορεί να «καταλάβει» στην πραγματικότητα την τέχνη και ακόμη και αυτοί που με κατηγορούν ότι κάνω εμπορικά πράγματα αυτό που θέλουν από τη τέχνη στη τελική είναι τα εισιτήρια. Δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο, δε τους ενδιαφέρει να είναι καλή η παράσταση παρά μόνο για να έχει εισιτήρια. Να πουλήσει.

Οπότε από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς πρέπει να έχεις λεφτά για να κάνεις μια δουλειά καλύτερα να κάνω δουλειές  όπως τα βίντεο κλιπ που μου δίνουν λεφτά και να μην ανησυχώ με τις άλλες δουλείες μου αν θα κάνω εισιτήρια. Δε θα μπορούσα διαφορετικά να έχω κάνει τον «Καρυοθράυστη» ή ή το «Dressed undressed”, το ντουέτο με τα δύο αγόρια που κάνουν περιοδεία στην Ευρώπη. Προτιμώ από το να εμπορικοποιήσω τη δική μου τη δουλειά, δηλαδή να τη κάνω να αρέσει σε όλο τον κόσμο, να κάνω κάτι άλλο που να αρέσει σε όλο τον κόσμο. Μου αρέσει βέβαια και εμένα, περνάω πολύ καλά μέσα σε αυτό, αλλά δεν το ήξερα. Το ανακάλυψα μετά την πρώτη μου δουλειά με την Πέγκυ Ζήνα. Πλέον επενδύω στη δουλειά μου και έχω το κεφάλι μου ήσυχο, γιατί δε κάνω φτήνιες σε κανέναν και δεν ξεφτιλίζω και τη δική μου τη δουλειά για να αρέσει… Αρέσει σε πέντε ανθρώπους; Καλώς!

 

Βασικά το 2000 έγινε το κλικ του να μην με ενδιαφέρει τι λένε για μένα. Αν είμαι τρελός, αν είμαι προκλητικός, αν αρέσουν ή δεν αρέσουν αυτά που κάνω, αν κρεμιέμαι από τα κάγκελα…. Αποφάσισα ότι αυτά είμαι εγώ και σε όποιον αρέσει.  Από τότε έχω ηρεμήσει και απέκτησα πολλή περισσότερη αυτοπεποίθηση. Δεν πα να μου λες ότι αυτό είναι άσχημο; Αν μου αρέσει δε το κλονίζει τίποτα. Και ανάποδα αν κάτι δεν μου «κάνει», και όλοι να μου λένε ότι είναι καταπληκτικό εγώ δε το πιστεύω. Με κάποια βιντεοκλιπ συμβαίνει αυτό. Βέβαια μπορεί να πετύχει κάτι και ας μη το πιστεύω.

Η γνώμη σου για τη σχέση κράτους – τέχνης; Και αναφέρομαι βέβαια στις επιχορηγήσεις.

Το κράτος πρέπει να βοηθάει την τέχνη. Και για να σου πω την αλήθεια και εγώ έτσι έκανα το ξεκίνημά μου. Δε θα είχα τη δυνατότητα να το κάνω διαφορετικά. Ιδίως μια περίοδο παλιότερα που υπήρχαν και τα κρατικά βραβεία, που έπαιρνα χρήματα και τα επένδυα κατευθείαν στις παραστάσεις. Έχω κάνει παραστάσεις σε πάνω από πενήντα πόλεις στον κόσμο…  Είμαι πολύ ευτυχισμένος που κατάφερα να μάθω να σκέφτομαι πολιτικά, να γνωρίσω τον κόσμο μέσα από τον χορό.

Και μιας και είπατε για πολιτική, τ πράγματα πως τα βλέπετε τώρα;

Τα βλέπω πολύ καλά!

Δηλαδή είστε αισιόδοξος;

Ναι, γιατί το να περνάς από τη φαντασίωση στην αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό. Ζούσαμε σε μια μπάλα με τις φούσκες και τα cayenne, σε μια ψεύτικη χώρα. Ήταν σίγουρο ότι θα συνέβαινε αυτό τώρα. Και το να ζεις με χρήματα άλλων, είναι επικίνδυνο. Οπότε αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή συνέβη με την ανοχή όλων μας, με τα δάνεια, τις κάρτες μας και βέβαια την ψήφο μας. Θεωρώ ότι το σοκ μπορεί να είναι πολύ δραματικό, να περάσουμε όλοι πολύ δύσκολα –δεν πρέπει να είναι έτσι- και δυστυχώς αυτοί που το δημιουργήσανε δεν περνάνε άσχημα, τη γλιτώνουν δηλαδή- αλλά νομίζω ότι αυτό θα γεννήσει πολύ σύντομα μια πολύ καλύτερη κατάσταση. Δυστυχώς θα έχει απώλειες και μπορεί να συμβεί και σε εμάς. Το αύριο είναι πολύ περίεργο πράγμα.

Υπάρχει όμως και μια φασιστική στροφή στη κοινωνία. Δε σας τρομάζει αυτό;

Το σοκ είναι τεράστιο. Ο κόσμος γενικά όταν φτωχαίνει  γίνεται συντηρητικός, γίνεται ξενοφοβικός, γίνεται ομοφοβικός, γίνεται σεξιστής με τις γυναίκες. Είναι μια διαδικασία αντίστασης και άρνησης. Το πιο εύκολο άλλωστε είναι να μη φταις εσύ. Και να κατηγορείς κάποιον άλλον.

Βλέπουμε όμως ότι αυξάνεται και η βία.

Το βλέπεις όμως σε όλο τον κόσμο. Δεν αφορά δηλαδή μόνο την Ελλάδα. Παντού, από τις διαδηλώσεις μέχρι τα βίντεο κλιπ. Έβλεπα τις προάλλες ένα περιοδικό μόδας και παρατήρησα πως ακόμα και οι φωτογραφίσεις μόδας πια είναι πάρα πολύ βίαιες.

 

 

Τα gay δικαιώματα θεωρείς ότι θα επηρεαστούν από την κατάσταση;

Θεωρώ ότι δε θα επηρεαστεί η εξέλιξη. Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που αναγκαστικά θα συμβεί, γιατί συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Γενικά η Ελλάδα είναι σαν παλιρροιακό κύμα. Αντιλαμβάνεται τα πάντα με χρονοκαθυστέρηση. Μόνο στις ταινίες είναι  πρώτη με τις παγκόσμιες πρεμιέρες!

Συμβαίνει λοιπόν μια πόλωση.  Δηλαδή να έχεις ακραίες φασιστικές τάσεις και ταυτόχρονα να θέλεις να εισαγάγεις νομοθεσίες που να προστατεύουν τους μετανάστες, τους gay κτλ…

Ναι. Και νομίζω ότι αναγκαστικά θα συμβούν και εδώ.

Λόγω κοινωνικής  ωριμότητας δηλαδή;

Όχι , απλά είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε τις νομοθεσίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με καθυστέρηση πέντε-δέκα χρόνων, αλλά θα γίνει. Όπως δε φανταζόμασταν τη σημερινή κατάσταση πριν δέκα χρόνια, έτσι θα γίνουν και αυτά. 

Δηλαδή έχουν συμβεί τα χειρότερα που δε φανταζόμασταν. Τώρα θα συμβούν και τα καλύτερα; Αισιόδοξο, μ’ αρέσει!

Ως προς την πολιτική κατάσταση ίσως έχουν συμβεί τα χειρότερα. Σε θέματα δικαιωμάτων όμως, όχι. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που νομίζω είναι αδιάφορη προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά όχι αρνητική. Σε όλους τους χώρους νομίζω υπάρχει μια αποδοχή για το τι είναι ο καθένας. Δε νομίζω ότι κάποιος πλέον ασχολείται π.χ. σε μια τράπεζα με το αν κάποιος είναι gay.

Ταυτόχρονα όμως με αυτό που περιγράφεις παρατηρούμε ότι ελάχιστοι γνωστοί gay καλλιτέχνες έχουν βγει ανοιχτά να μιλήσουν για το σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Συχνά μάλιστα προβάλλουν μια εντελώς αντίθετη «ετερο» εικόνα.

Στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ δύσκολο η εταιρεία του καλλιτέχνη να δεχτεί να πουλήσει σε ένα περιορισμένοι κοινό. Ένας gay καλλιτέχνης δεν μπορεί να έχει τόσο ευρύ κοινό. Ίσως χάσει ένα μέρος αγοραστικού κοινού που μπορεί να είναι για παράδειγμα οι κοπέλες. Αν θέλεις να μιλήσεις για παράδειγμα για τη μουσική βιομηχανία, μιλάς με οικονομικούς όρους και μπορεί όντως να είναι ο λόγος που πολλοί και πολλές δε βγαίνουν. Αυτό δεν έχει σχέση με κοινωνικό ρατσισμό.

Βέβαια υπάρχει και η περίπτωση του Ricky Martin.

Ναι αλλά βγήκε και το είπε με το που τελείωσε το συμβόλαιό του.

Πραγματικά, πιστεύω ότι οι περισσότεροι αναγκάζονται να μην βγουν. Το να πλάθουν όμως μια άλλη, τελείως ψεύτικη εικόνα, αυτό δεν το βρίσκω φυσιολογικό. Δε μου αρέσει να είσαι κάτι και να δείχνεις ότι είσαι κάτι άλλο. Και κυρίως είναι πιστεύω κακό για τον ίδιο τον άνθρωπο, να είναι δηλαδή κάποιος αναγκασμένος να ζει όλη του τη ζωή – αυτή τη τόσο μικρή ζωή- στο ψέμα για να βγάλει κάποια παραπάνω χρήματα ή για να μη χάσει το κοινό του. Και αυτό νομίζω είναι πιο σημαντικό από το να βγει κανείς να πει οτι είναι gay, straight ή οτιδήποτε.

Προφανώς. Αλλά από την άλλη οι κινήσεις αυτές όταν γίνονται, είναι συνήθως μέρος μια καμπάνιας ή μια ακτιβιστική κίνηση για να υποστηρίξουν πχ τους lgbt έφηβους. Όχι, καλημέρα σας είμαι gay ή λεσβία…

Θεωρώ ότι σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό όντως. Απλώς δε μπορείς να μπεις στη ψυχολογία κανενός. Και σίγουρα δεν μπορείς να κρίνεις ή να ξέρεις τι φόβους έχει ο καθένας…

Με το Athens Pride φέτος θα ασχοληθείς τρίτη χρονιά;

Ναι, γιατί πιστεύω οτι πραγματικά έχει νόημα να το κάνω. Γιατί αυτή η μια μέρα χρειάζεται για να δείχνει ότι έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτός ο φόβος. Καθένας και καθεμιά έχει δικαίωμα να είναι αυτό που θέλει να είναι και γι’ αυτό το λόγο θεωρώ σημαντικό ότι κατ’ αρχήν γίνεται και ότι με έναν τρόπο βοηθάω και εγώ.

Εθελοντικά κιόλας.

Εθελοντικά σίγουρα. Και λέω βοηθάω με την έννοια του ανοίγματος σε ένα ευρύτερο κοινό, να ανοίξει και στην str8 κοινωνία. Να βγουν να πουν και οι str8 ότι είμαστε όλοι το ίδιο. Παρά να βγούμε πέντε άνθρωποι και να πούμε είμαι gay, είμαι gay, είμαι gay… Με ενδιαφέρει αυτή η εκδήλωση να μοιάζει με μια γιορτή και να έρχονται γνωστοί καλλιτέχνες με την οπτική όχι ότι στηρίζω τα καλά παιδιά με αυτό που κάνουνε, αλλά ότι είμαστε το ίδιο.

Αντίστοιχα θεωρείς ότι η gay κοινότητα έχει την ωριμότητα που ζητάμε από την str8 κοινωνία;

Όχι. Και γενικά όλες οι κοινότητες ή μειονότητες που διεκδικούν δικαιώματα πολλές φορές στη συσπείρωσή τους για ασφάλεια και διεκδίκηση φλερτάρουν με την έννοια του γκέτο. Εγώ πιστεύω πως πρέπει να είσαι διαβρωτικός μέσα στη κοινωνία, να απλωθείς παντού. Όχι σαν παράσιτο όμως. Στη βάση του τι αλλάζει και τι μπορείς να κάνεις.

Με αυτούς που διαφωνούν αισθητικά με το pride τι λες;

Το θέμα γούστου είναι προσωπικό. Κάποιου μπορεί να μη του αρέσει το τζιν, άλλου το χρυσό κτλ. Το pride είναι γιορτή, οπότε υπάρχει μια εξωστρέφεια και μια υπερβολή . Με αυτή τη λογική δε με πειράζει να ξεφύγει κιόλας κάποιος.  Άλλωστε τι σημαίνει αισθητική; Κάποιος μπορεί να παραμορφώνει τον εαυτό του και να λέει ότι έτσι είναι ωραίος. Εδώ άνθρωποι κάνουν πλαστικές και αισθάνονται καλύτερα με αυτό. Γιατί να το κρίνω εγώ αυτό;

Τέλος –αν και από όλα τα προηγούμενα είναι μάλλον προφανής η απάντηση, αλλά πρέπει να ρωτήσω καταλαβαίνεις- για όλα αυτά τα θέματα που διεκδικεί η lgbt κοινότητα και με μέγιστη ορατότητα τη μέρα του pride. Δηλαδή το γάμο, το σύμφωνο, θέματα ταυτότητας φύλου κτλ

Εννοείται πως είμαι υπέρ. Όλοι και όλες πρέπει να έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Τόσο απλά.