Με την ταμπέλα του «τρελού»

του Χρήστου Καλλίτση

 

            Με τη χορογραφία και σκηνοθεσία της «Ωραίας Κοιμωμένης», “ξυπνά” το Χοροθέατρο. Με τόλμη παρεμβαίνει στο κλασικό έργο και προκαλεί το κοινό με τους νέους κώδικες. Στη ζωή έμαθε να μην περιμένει. Κυρίως, να αμφισβητεί. […]

- Πόσο τολμηρό είναι για έναν σκηνοθέτη να επεμβαίνει σε έργα «ιερά»;

- Τόλμη χρειάζεται, για να είσαι ριζοσπαστικός και να προτείνεις μια νέα άποψη. Όλες οι ιστορίες ξαναδιαβάζονται. Ένα έργο γίνεται ιερό στο πέρασμα του χρόνου. Η ανανέωση είναι απαραίτητη. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές γωνίες. Αρκεί να τα πλησιάσουμε με σεβασμό και παράλληλα να τα αμφισβητούμε. […]

- Νιώθετε δέος απέναντι στα μεγάλα έργα;

- Καθόλου. Μοχλός στη δουλειά μου είναι η μουσική και είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός στη χρήση της. Φροντίζω να μην αλλοιώνεται το νόημά της, γιατί είναι αφηγηματική πάνω στις ανάγκες του λιμπρέτου.

- Ανησυχείτε, όταν ο όγκος της μουσικής είναι μεγαλύτερος από τον όγκο της χορογραφίας ή αντίστροφα;

- Όχι. Τα ηχητικά κενά έχουν τη δική τους μουσικότητα. Καθώς η σχέση της μουσικής με τον χορό είναι συμπληρωματική, καλύπτονται από τους σωματικούς ήχους των χορευτών. Ωστόσο, ο καθένας “διαβάζει” την παράσταση στο ποσοστό που γνωρίζει το αντικείμενο. Και ανάλογα του αρέσει ή όχι. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Τα πράγματα στο χορό λειτουργούν συνειρμικά και αποσπασματικά. Αν προσπαθήσεις να σκεφτείς τι έγινε στην αρχή, έχασες το έργο. Η «Ωραία Κοιμωμένη» έχει καινούργια στοιχεία, που το κοινό είναι απροετοίμαστο να δει. Υπάρχουν ταμπού που γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι, αν τα αγγίξεις, θα προκαλέσουν αντιδράσεις. Σκοπός της Τέχνης, όμως, είναι να προκαλεί. Να δημιουργεί εντάσεις.

- Υπάρχουν όρια εξευτελισμού για έναν καλλιτέχνη;

- Προσπαθώ να ξεπεράσω τον εαυτό μου, χωρίς να φοβάμαι το ρίσκο μήπως χαλάσω την εικόνα μου. Έχω τον αυτοσαρκασμό έμφυτο, δεν τον ερμηνεύω. Δεν παίρνω στα σοβαρά ούτε τον εαυτό μου ούτε τους γύρω μου. Αδιαφορώ για τη σοβαροφάνεια των πραγμάτων. Αυτή η ελευθερία με βοηθάει στο να παίζω με τις καταστάσεις, με την καλή έννοια. Θεωρώ σοβαρό όποιον κάνει καλά τη δουλειά του. Προσωπικά, ξεκίνησα την πορεία μου στον χορό με την ταμπέλα του τρελού. Η τρέλα μου έδωσε δύναμη για τη συνέχεια. Ονειρεύομαι πάντα την επόμενη παράσταση και εκείνη που μπορεί να μη γίνει ποτέ…

- Ψυχαγωγείστε;

- Ναι. Συναντώ φίλους, ακούω μουσική, πάω στον κινηματογράφο, που είναι η αγαπημένη μου διασκέδαση. Στις διακοπές, έχω την ανάγκη να βρω προσωπικές στιγμές, όπως όλοι.

- Και ο χορός;

- Ο χορός λειτουργεί πάνω μου ψυχαναλυτικά. Ό,τι φοβάμαι, ό,τι μου αρέσει, ό,τι απεχθάνομαι και ό,τι ερωτεύομαι είναι μέσα στη δουλειά μου.

- Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη Αθήνα και τις πόλεις γενικότερα;

- Η πόλη είναι το απάνθρωπο τέρας που το αγαπώ. Τη φύση την συνδέω με τη θάλασσα, ως πηγή ηρεμίας, ακόμη και όταν είναι φουρτουνιασμένη.

Ταυτόχρονα με την παράσταση της Θεσσαλονίκης, ο Ρήγος στο θέατρο «Αμόρε» της Αθήνας ανέβασε την «Κυρία με τις Καμέλιες».

«Είναι μια ελεγεία στο θάνατο» εξηγεί. «Ένα έργο με χαρακτήρα. Μια χορογραφία φτιαγμένη για μια πιο συναισθηματική κατάσταση, που έχει να κάνει κυρίως με τις ανθρώπινες σχέσεις και τις σχέσεις του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Είναι οι δυο άξονες που με ενδιαφέρουν. Τώρα, ετοιμάζω ένα έργο για το ring. Η πυγμαχία συχνά έρχεται και παρέρχεται στις χορογραφίες μου. Θεωρώ τη σχέση των δυο μαχητών βαθιά ερωτική».

Θεωρεί ότι «τα πράγματα στη ζωή τα κερδίζεις, δεν μπορείς να τα περιμένεις. Πρέπει να κάνεις την κίνηση που θα σε βοηθήσει να κερδίσεις. Έστω κι αν είναι ρίσκο. Το “περιμένω” δεν έχει νόημα». […]