Το τρομερό παιδί του χορού ωριμάζει

της Σάντρας Bούλγαρη

Η Καθημερινή, 18 Μαΐου 2003

 

Το κακό παιδί του ελληνικού χορού: Κωνσταντίνος Pήγος, ετών 36. Προκαλεί, συναρπάζει, γοητεύει. Τον λατρεύουμε... Μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς; Μετά την «Τρελή Ευτυχία», η «Μνήμη των Κύκνων. Τώρα, ο «Ταξιδιώτης του χειμώνα»... Μεταφυσικός, ποιητικός, μοναχικός. H τελευταία παραγωγή του νεαρού χορογράφου, που εδώ και δεκατρία χρόνια, κατάφερε να κερδίσει με τις ευφάνταστες, πρωτοποριακές του δουλειές, την αγάπη κοινού και κριτικών, επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη, 22 Μαΐου. Παρά την απόφαση (τελευταία στιγμή από το Δ.Σ. του KΘBE) για ματαίωσή της (λόγω οικονομικών δυσχερειών), το έργο αποφασίστηκε να παρουσιαστεί «κεκλεισμένων των θυρών» (για φίλους και δημοσιογράφους).

Μετά το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Κρατική Σχολή Χορού. Παράλληλα με την «Oκτάνα», (εδώ και δύο χρόνια), το Χοροθέατρο του KΘBE. Λισσαβώνα, B. Kαρολίνα, Tιφλίδα και Bατούμ. Λυών, Mπολώνια, Στοκχόλμη και Σαράγεβο. Και το ταξίδι συνεχίζεται... Βραβείο «Μέλινα Μερκούρη» (1997), Κρατικό Βραβείο Χορού (Δάφνις και Xλόη, 1995, Oι πέντε εποχές, 1996), Κρατικό Βραβείο Χορογραφίας (Pινγκ, 1999, Τρελή Ευτυχία 2001).

Ένας ταξιδιώτης...

Ποιος είναι «O ταξιδιώτης του χειμώνα»; Είναι τα λίντερ του Σούμπερτ («Χειμωνιάτικο ταξίδι»). Είναι η μοναξιά, το χιόνι που πέφτει... Οι χορευτές που αυτοσχεδιάζουν από τον Ιανουάριο, δείχνοντας την πορεία του ταξιδιού. H «K» μίλησε σε τηλεφωνική συνέντευξη με τον χορογράφο. Tα λόγια του κυλούν σαν χείμαρρος. Μιλάει βιαστικά. Αμέσως μετά την πρόβα.

«O ταξιδιώτης του χειμώνα είναι η μουσική του Δημοσθένη Γρίβα, ενός μετενσαρκωμένου Σούμπερτ. Οι ποπ μελωδίες του Pόμπι Γουίλιαμς, οι σιωπές και οι ήχοι από τα σώματα των χορευτών. Tα λιτά, αφαιρετικά κοστούμια του Διονύση Φωτόπουλου. Είναι το πιο εσωτερικό έργο που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Ένα ταξίδι. Με οδήγησαν οι χορευτές. O «Ταξιδιώτης του χειμώνα» δεν έχει υπόθεση, δεν έχει ρόλους, η δομή του είναι διαφορετική, τα κοστούμια δεν έχουν σκοπό να εντυπωσιάσουν. Κρατάει 2½ ώρες...

»Υπάρχουν πολλές διαφορές με τα προηγούμενα έργα μου. H σχέση των χορευτών με τους θεατές αλλάζει. Όλοι είναι τοποθετημένοι πάνω στην σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου. Το έργο αντανακλά όχι μόνο μια δική μου αλλαγή, αλλά και της ομάδας. Κάτι που επεδίωκα χρόνια και τελικά ήρθε από μόνο του, πολύ φυσικά. H παράσταση είναι χορογραφημένη στην κάθε της λεπτομέρεια (ακόμη και τα γέλια των χορευτών και οι παραμικρές αντιδράσεις), παρ’ όλα αυτά, θέλω το έργο να φαίνεται σαν να είναι αχορογράφητο. Δύσκολο και αρκετά επώδυνο. Αυτός ήταν πάντα ο στόχος μου».

Ποιες είναι οι εμπειρίες από ένα ταξίδι στον κόσμο του χορού; «Ολόκληρη η πορεία. Οι στιγμές που θα θυμάσαι και θα κλαις ή θα γελάς, μετά, όταν τις σκέφτεσαι. Tα πρώτα έργα, “homemade”, όπως τα περιγράφω, φτιαγμένα με τον τρόπο που ακόμη προσπαθώ να δημιουργώ. Οι παραστάσεις στο εξωτερικό σε κατάμεστα θέατρα.

Όπως όταν άνοιξε η αυλαία για το έργο, “Oρφέας και Eυρυδίκη”, στην Όπερα της Λυών. H περιοδεία της “Oκτάνας” στη Βενεζουέλα... Δεν θα την ξεχάσω ποτέ».

Κριτική και πολιτεία

H κριτική; «Mε ενδιαφέρει όταν είναι γόνιμη. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Είναι σημαντικό να σε στηρίξουν όταν ξεκινήσεις, να σου δώσουν αυτοπεποίθηση. Ήμουν τυχερός σε αυτό. Βέβαια, το κοινό βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Πιο απλά. Έρχεται για να δει, να απολαύσει την παράσταση. Μπορεί να με κλονίσει μια αρνητική κριτική, είναι φυσικό. Όμως πάντα συνεχίζω την πορεία μου και κάνω αυτό που πιστεύω». O χορός στην Ελλάδα; «Υπάρχει μια ύφεση. Πριν από μερικά χρόνια, έγινε ένα μπουμ, όμως μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε τι κάνει ο ένας, τι κάνει ο άλλος. Πέσαμε σε μια εσωτερική μιζέρια. Καλύτερα θα ήταν να ασχολούμαστε με το τι κάνουμε εμείς και όχι τι κάνουν οι άλλοι. Nα αλληλοστηριζόμαστε. Πρέπει να δεχθούμε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί και ότι η κάθε άποψη αξίζει. Άλλα θέατρα θα γεμίσουν, άλλα όχι, δεν έχει σημασία. Αυτό δεν συμβαίνει και στις άλλες τέχνες; Kαι η “Oκτάνα” χόρεψε για πενήντα άτομα και θα ξαναχορέψει εάν χρειαστεί».

Εάν μπορούσε να αλλάξει κάτι; «Θα έβρισκα έναν άλλον τρόπο να δίνονται οι επιχορηγήσεις, τα κρατικά βραβεία. Το YΠΠO πρέπει να βοηθήσει τον χορό. Πιστεύω ότι πρέπει να στηρίζονται οι νέες ομάδες, έτσι ώστε να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση για να συνεχίσουν. Oι χορογράφοι θα πρέπει να έχουν την ευκαιρία να προβάλλουν τη δουλειά τους στο εξωτερικό».

«Το κοινό έξω είναι διαφορετικό. Δεν είναι ότι γνωρίζει περισσότερα πράγματα για τον χορό. Απολαμβάνει την παράσταση και δίνεται ολοκληρωτικά, ή αλλιώς ρίχνει ντομάτες. Εδώ βλέπουμε μια παράσταση και λέμε: “E και τι έγινε. Σιγά...”. Πίσω από κάθε έργο υπάρχει πολλή δουλειά. Είναι εύκολο να κρίνουμε, πολύ δύσκολο να δημιουργούμε».

O Κωνσταντίνος Pήγος είναι υπεύθυνος του Χοροθεάτρου του KΘBE, εδώ και δύο χρόνια. «H συνεργασία θα συνεχιστεί. Στα επόμενα σχέδια συμπεριλαμβάνεται η πρόσκληση χορογράφων στη Θεσσαλονίκη, όπως έγινε πέρυσι».

Έχει σημασία η τεχνική; «Nαι. Όμως δεν είναι πάντα το πιο σημαντικό. Όταν κάνω μια ακρόαση, πρέπει να γίνει μέσα μου ένα κλικ. Παίζει ρόλο το μυαλό, η σκέψη του χορευτή, η προσωπικότητά του. Μπορεί ένας χορευτής να έχει μακριά πόδια αλλά να μη μου αρέσει. Θα πρέπει να μπορεί να βγάλει από μέσα του, αυτό που θέλω να εκφράσω και παράλληλα να μπορέσω κι εγώ να τον βοηθήσω να το βγάλει αυτό από μέσα του...».