Ο αυτοκράτορας είναι γυμνός

ΜΕΝ

Συνέντευξη στον Δημήτρη Πάντσο

 

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος αφήνει για λίγο τη χοροθεατρική ομάδα του Οκτάνα και κάνει clubbing στο +Soda presents the Crystal.

Βρεθήκαμε ένα απόγευμα στο σπίτι του, κάπου στην Πατησίων. Μια παλιά πολυκατοικία, με παλιό ασανσέρ και μικρά διαμερίσματα. Ο χώρος πνιγμένος από φωτογραφίες και βιβλία. Ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος σίγουρος για τον εαυτό του. Μιλάει πολύ, δεν καπνίζει, δεν φοβάται να εκτεθεί – εξ ου και η αφορμή της συζήτησης: μια γυμνή φωτογράφηση για το ΜΕΝ και μια γυμνή εμφάνιση σ’ ένα παραμύθι που γίνεται παράσταση σ’ ένα club.

- Γιατί ο αυτοκράτορας είναι γυμνός;

- Κατευθείαν στο θέμα μας; Γιατί έτσι τον θέλει το παραμύθι. Γιατί η εξουσία παραμένει γυμνή στο τέλος. Όλη αυτή η αλληγορία και το παιχνίδι της εξουσίας, της απάτης και της αυταπάτης είναι κάτι πολύ γοητευτικό και βαθύτατα πολιτικό. Η εξουσία είναι γυμνή, δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι κάποια πράγματα δεν μπορεί να τα δει γιατί δεν υπάρχουν. Ο αυτοκράτορας αυτός, φοβούμενος πως θα θεωρηθεί χαζός, πέφτει στο τέλος στην παγίδα να φορέσει το αόρατο ρούχο και να εμφανιστεί γυμνός. Η εξουσία έχει τη δύναμη να κάνει τη γύμνια της άποψη.

- Ήθελες να κάνεις γυμνό;

- Έχω εμφανιστεί και στο παρελθόν γυμνός, σε παραστάσεις της ομάδας Οκτάνα. Εδώ μ’ ενδιέφερε κι η πρόκληση μέσα από το έργο. Προκαλεί σοκ ακόμη και σε μένα. Η ιδέα ότι περπατάω έτσι απλά – άλλο όταν χορεύεις – δεν είναι κάτι εύκολο, δεν φανταζόμουν πως θα μου δημιουργούσε τόσο…

- … κόμπλεξ;

- Όχι κόμπλεξ, σκέψεις περισσότερο, κάποια πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί. Κάποια πράγματα που τα θεωρείς αυτονόητα – δεν έχω πρόβλημα να είμαι γυμνός στο σπίτι μου ή στη θάλασσα, έχω μια φυσική άνεση με αυτό -, ξαφνικά όμως βρέθηκα και λέω, πώς θα γίνει αυτό, δεν είναι και τόσο άνετο. Όταν μου δίνουν συγχαρητήρια, σκέφτομαι «Θεέ μου, μ’ έχουν δει γυμνό. Τι να σκέφτονται άραγε;».

- Την ώρα που είσαι γυμνός στη σκηνή, είσαι σε θέση να βλέπεις αντιδράσεις;

- Έχω ένα «κλικ». Βλέπω τις αντιδράσεις του κόσμου ανά πάσα στιγμή. Στην παράσταση μπορώ να είμαι συνέχεια σε οπτική επαφή με τον κόσμο χωρίς να αποσυντονίζομαι. Επικοινωνώ μέσα από το βλέμμα του άλλου. Σαν ερωτικό παιχνίδι. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι περίεργο. Ενώ σε όλη την παράσταση το ελέγχω, δεν το ελέγχω στην τελευταία σκηνή. Εκεί χάνομαι σε μένα. Ίσως είναι και μια ασφαλιστική δικλίδα για να αισθάνομαι ασφαλής.

- Στην παράσταση αυτή αλλά και σε αυτές της ομάδας Οκτάνα δίνεις την εντύπωση ενός ανθρώπου που θέλει να ελέγχει τα πάντα γύρω του.

- Έτσι είναι. Δεν μου αρέσει να φεύγει κάτι από τα χέρια μου χωρίς να το ’χω ελέγξει. Το γεγονός πως εμφανίζομαι στο τέλος του έργου γυμνός το ήξερα, γι’ αυτό και επέλεξα το έργο. Θέλω να μπορώ να ελέγχω τα πράγματα, και τα καλά μου και τα κακά μου.

- Ποτέ ξεκίνησες το χορό;

- Στα 23 μου. Σπούδαζα οικονομικά και βαριόμουνα, κι έτσι μαζί με μια φίλη μου είχαμε πάρει μέρος σε ένα διαγωνισμό χορογραφίας, με ένα εντελώς κιτσάτο θέμα, παίρνοντας μάλιστα βραβείο… Μέσα στο μυαλό μου τότε ήταν το χάος, δεν ήξερα καν τι ήταν όλο αυτό που ήθελα να κάνω, απλά είχα μια φυσική ροπή προς τα κεί. Κι όλα αυτά έγιναν επειδή ήμουν συγκεντρωμένος και πείσμων, δηλαδή αν αποφασίσω κάτι, μέχρι τη στιγμή που θα πραγματοποιηθεί πολεμάω πολύ. Τη στιγμή που θα δω πως αυτό που έχω ως όραμα πραγματοποιείται, δεν με ενδιαφέρει πια.

- Στις ερωτικές σου σχέσεις λες «αυτό θα γίνει και τελεία»;

- Εδώ λειτουργώ κάπως διαφορετικά (γέλια). Επειδή είμαι πολύ παρορμητικός χαρακτήρας, φεύγω με ταχύτητα και μετά κρατιέμαι – συνήθως βέβαια με κρατάνε οι άλλοι άνθρωποι  που έχω γύρω μου, ή με κρατάει η ματαιοδοξία μου.

- Θυμάσαι την πρώτη μέρα που ξεκίνησες χορό;

- Την πρώτη μέρα δεν τη θυμάμαι, αλλά θυμάμαι τον εαυτό μου να χορεύει από τότε που ήμουν πολύ μικρός μπρος στην τηλεόραση βλέποντας άθλια προγράμματα. Όταν έδωσα στην Κρατική Σχολή, δεν ήξερα πώς να πιάσω τη μπάρα και να κάνω μπαλέτο.

- Πέρασες;

- Ναι, πέρασα και, θυμάμαι, επειδή δεν τα ’χα πάει καθόλου καλά, όταν έκανα αυτοσχεδιασμό, έκανα μαγκιές, έκανα πράγματα, δηλαδή, που ήξερα πως θα εντυπωσιάσουν το ακροατήριο… Έπαιζα εγκεφαλικά.

- Μετά όμως ήρθε η καταξίωση.

- Κοίτα, πιστεύω ότι κάνω καλά τη δουλειά μου σε σχέση με τα δεδομένα – όχι μόνο τα ελληνικά. Όχι ότι δεν έχω ανασφάλειες, αλλά, ναι, δεν είμαι υποχρεωμένος να κάνω πάντα δουλειές που να αρέσουν. Λένε πως είμαι προκλητικός, τολμηρός, τρελός. Για μένα όλα αυτά είναι ένας τρόπος για να προχωράω. Με έχουν κατηγορήσει για πολλά, για πορνογράφο, ότι είμαι εμπορικός, αλλά, ξέρεις, κάθε φορά που κάνεις κάτι που έχει απήχηση σε πολύ κόσμο ή ενδιαφέρει πιο πολλούς ανθρώπους, ξαφνικά γίνεσαι εμπορικός. Εγώ δεν έχω κάνει καμιά φθήνια για να γίνω εμπορικός, απλά έχω κάνει τη δουλειά μου. Την κάνω λυσσασμένα από το ’92 και μετά. Έχω ένα βιογραφικό σαν να έχω δουλέψει 30 χρόνια μέσα σε 9.

- Νιώθεις πως θα αρέσουν τα «Ρούχα του αυτοκράτορα» στον κόσμο;

- Είναι μια παράσταση για να αρέσει και να μην αρέσει. Να αρέσει πολύ ή να μην αρέσει καθόλου. Υποπτεύομαι πάντως ότι στον κόσμο του θεάτρου μπορεί να μην αρέσει ιδιαίτερα, επειδή είναι κάτι τελείως διαφορετικό.