Χορευτές και θεατές «συνένοχοι»

Καθημερινή

της Σάντυ Τσαντάκη

 

            Ο Κ. Ρήγος μιλάει για το «Ξενοδοχείον Ορφέας» της «Οκτάνας» και για τα μελλοντικά του σχέδια.

            Ο Κωνσταντίνος Ρήγος έψαξε να βρει συνενόχους. Χωρίς να νιώθει ο ίδιος ενοχές που κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια να αποκτήσει κοινό, να γίνει γνωστός, να ξεφύγει από το pas-de-deux και τον χορό της σιωπής. Δημιούργησε το «Χοροθέατρο Οκτάνα», μία νέα χορευτική διάλεκτο. Ήταν από τους λίγους που τόλμησαν να νοικιάσουν ένα θέατρο για ένα μήνα, αποκλειστικά για χορευτικές παραστάσεις. Το κοινό ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα. Ακόμη και άνθρωποι που δεν είχαν ξαναπαρακολουθήσει χορό. Όπως ακριβώς συνέβη με τα έργα «Δάφνις και Χλόη» και «Πέντε Εποχές», το «Ξενοδοχείον Ορφέας» δεν θα «κλείσει» ακόμη – όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί – αλλά στις 14 Ιανουαρίου. Παράταση και στον χορό;

            Χορός διαρκείας: «Έχουμε ήδη δώσει 40 παραστάσεις. Για μένα, ο χορός σε διάρκεια σημαίνει συνενοχή. Άνθρωποι που γίνονται συνένοχοι σ’ αυτό το έργο. Σαν ένα κοινοί μυστικό που διαρρέει σιγά σιγά και αποκαλύπτεται».

            Ορφέας: «Ένα ταξίδι στη σκέψη, σε κόκκινο χρώμα, με ανθρώπους ξεχασμένους από τον χρόνο που θέλουν να μπορούν».

            Ξενοδοχείον: «…μυστικών περασμάτων, πλαστικοποιημένων ανθρώπων».

            Χορευτές: «Δράστες ενός κοινού εγκλήματος εκ προμελέτης».

            Οκτάνα: «Μια πολιτεία φτιαγμένη με ανθρώπους που πίστεψαν χωρίς να περιμένουν».

            Επιχορήγηση: «Αναγκαία πραγματικότητα για μια τέχνη που τώρα ξεκινάει».

            Βραβεία: «Σημαίνει καλό και κακό. Άσπρο και μαύρο. Φίλους και εχθρούς».

            Κριτικές: «Κριτικές από ένστικτο περισσότερο παρά γνώση. Έτσι κι αλλιώς, υπάρχει χώρος για όλους, οπότε τα φτυάρια δεν χρειάζεται να είναι πάντα χρυσά».

            Χορός στην Ελλάδα: «Σε μια καινούργια αρχή με σημαντικές προσπάθειες, αλλά λίγες. Πάντα σε σχέση με πρόσωπα. Θα ξεχώριζα δύο – τρία».

            Στέγη: «Η τέχνη των τσιγγάνων. Σε ένα διαρκές ταξίδι προς την αναζήτησή της που είναι ταυτόχρονη με τη δημιουργία των συνενόχων».

            Επιτυχία: «Δουλειά, δουλειά, δουλειά και ταλέντο».

            Ταλέντο: «Πολύ που χάνεται. Γιατί αυτά που αξίζουν είναι λίγα».

            Συνταγή: «Δεν υπάρχει συνταγή για μένα, όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι την έχω βρει. Γιατί κάθε φορά, η ανάγκη να βρω κάτι καινούργιο είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη για καταξίωση».

            Ελληνικότητα: «Πολύς λόγος για κάτι που μας καθορίζει. Είμαι και αισθάνομαι Έλληνας, άρα κάθε τι που φτιάχνω είναι κάτω από το πρίσμα εκείνου που έμαθα και κουβαλάω. Ελλάδα δεν είναι μόνο ο ήλιος και η θάλασσα. Αλλά οτιδήποτε ζούμε καθημερινά και μας επηρεάζει. Αισθάνομαι ότι οτιδήποτε έχω κάνει είναι απολύτως ελληνικό. Χωρίς να έχει ανάγκη από φολκλόρ».

            Χορογράφος: «Ένας βιογράφος αισθήσεων».

            Θέατρο: «Πολύτιμη εμπειρία με δυσκολίες και αντιφάσεις. Ήδη δουλεύω για την «Κυριακή των παπουτσιών» του Λάκη Λαζόπουλου, το «Χάπι Εντ» του Θεάτρου Τέχνης και την Όπερα των Σκιών του Νίκου Μαμαγκάκη στο Μέγαρο Μουσικής».

            Κινηματογράφος: «Κυρίως για να αποτυπώσουμε σε φιλμ τις αγωνίες μας και να δούμε τον χορό από άλλη γωνία. Θέλω να γυρίσω ένα φιλμ χορού, το οποίο ελπίζω να γίνει πραγματικότητα σύντομα».

            Μετά τον Ορφέα τι; «Το ταξίδι της Ουτοπίας και η αγωνία της πτώσης».