Life hurts

από την Ιωάννα Μπλάτσου

Time out Athens

 

            Μπορεί η αφορμή να είναι πάντα μια νέα του παράσταση – και κάνει πολλές κάθε χρονιά - , ποτέ όμως δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μια συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Ρήγο. Αυτή τη φορά η κουβέντα για τη νέα του δουλειά, «Μέγκλα», σε συνεργασία με το Βρετανό χορευτή και χορογράφο Νάιτζελ Τσάρνοκ, ξεκίνησε από τις πρόβες κάποιων ρούχων που θα παρουσίαζε ως μοντέλο στο σόου του σχεδιαστή Άγγελου Φρέντζου μαζί με άλλους ανθρώπους του θεάματος, διέσχισε την ανατολίτικη οδό Αθηνάς και κατέληξε στο μεταβιομηχανικό, μετεξελίξιμο μετα-Ψυρρή. Είπαμε, ο Κ. Ρήγος είναι απρόβλεπτος και ανατρεπτικός όχι μόνο επί σκηνής, αλλά ακόμα και στις πιο καθημερινές λειτουργίες του.

            «Μέγκλα»: «Στην αργκό σημαίνει “made in England” και χαρακτηρίζει κάτι κομψό, φίνο και πολυτελές. Εδώ πρόκειται για ένα χορευτικό δίπτυχο, το “Μεσάνυχτα μείον τρία” που υπογράφει ο Νάιτζελ Τσάρνοκ και το “Λευκό θόρυβο” που υπογράφω εγώ. […]

            «Λευκός θόρυβος»: «Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για ένα έργο περί τιμωρίας, καταστολής και αυτοθυσίας. Εδώ προσεγγίζω την αίσθηση και την ιδέα του ανθρώπινου πόνου και πώς μέσω αυτού συναντώνται οι άνθρωποι. Τον πόνο της απώλειας, της βίας, της σκληρότητας, του εγκλωβισμού, του “αδειάσματος”, της τιμωρίας, της αυτοτιμωρίας και πώς, για παράδειγμα, μια ανάκριση ή μια ομολογία λειτουργεί ως απελευθερωτικό στοιχείο στην επικοινωνία των ανθρώπων. Ουσιαστικά, αυτή η δουλειά είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, που αφορά στην πίστη, την αγάπη και την ελπίδα».

            In faith we trust: «Υπάρχει μια έντονα μεταφυσική αναζήτηση σ’ αυτή την παράσταση, η οποία ξεκίνησε με τον “Ταξιδιώτη του χειμώνα”. Έχει να κάνει με τη θρησκεία, με την ευρύτερη έννοια δηλαδή της αναζήτησης του Θείου, όπως επίσης και με τον πόνο, τη βία, τη χρησιμοποίηση ανθρώπου από άνθρωπο. Και η μουσική υπόκρουση είναι εκκλησιαστική, το “Stabat mater” του Περγκολέζι, που αναφέρεται στη στιγμή της αποκαθήλωσης του Χριστού, στο θρήνο και τα δάκρυα της μητέρας Του».

            Body in pain: «Έμπνευσή μου αποτέλεσαν όλες αυτές οι καταιγιστικές εικόνες πόνου στις εφημερίδες και την τηλεόραση, και η απόλυτη αδυναμία του ανθρώπου να τον αντιμετωπίσει. Είναι, με άλλα λόγια, μια ελεγεία για τον πόνο, για ό,τι δεν αντέχουμε να δούμε, να πούμε, να δεχτούμε, να υποφέρουμε. Στο “Λευκό θόρυβο” ο πόνος βρίσκεται στο απόγειό του με έμφαση στις πληγές, το μάτωμα και το tattoo ακόμα ως μία πιο σύγχρονη εκδοχή πόνου, ενός πόνου που ηθελημένα προκαλείς στο σώμα σου, με το σημάδι να μένει για πάντα ανεξίτηλα χαραγμένο πάνω του. Πρόκειται για μια in-your-face παράσταση, χωρίς να απευθύνεται στο κοινό. Τα πρόσωπα απευθύνονται στον εαυτό τους, αποτελούν ένα κλειστό σύστημα. Δεν είναι μια μετωπική παράσταση, αλλά μια εσωτερική διαδρομή.

            Naked truth: «Φυσικά και υπάρχει γυμνό και σ’ αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη σεξουαλικότητα, δεν γεννά πόθο. Αντίθετα, το γυμνό σώμα υπάρχει μόνο ως ανακρινόμενο σώμα που λογοκρίνεται. Όπως άλλωστε και η εποχή μας που λογοκρίνει τη σεξουαλικότητα και το σώμα, καθώς δεν το βλέπει ως ναό και πηγή ζωής, αλλά ως έναν κουβά που δέχεται μόνο εισβολές».